bLOG της Συνδικαλιστικης παραταξης

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

διαδήλωση στη ΔΕΘ

Σεπτέμβρης. Ένας ιδιαίτερος μήνας, η ουσιαστική αρχή μιας νέας χρονιάς. Ένας μήνας που συνηθίζουμε να προγραμματίζουμε, να κάνουμε σχέδια και όνειρα. Κάποτε έτσι είχαν τα πράγματα, όμως στις μέρες μας, τις μέρες των μνημονίων οι προγραμματισμοί και τα όνειρα για την νέα χρονιά έχουν δώσει την θέση τους στην κατήφεια, τα προβλήματα, τον φόβο. Πως θα αποφύγουμε τα νέα μέτρα, πως θα πληρώσουμε τις κάθε είδους δόσεις, τους φόρους, πως θα αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις, αν έχουμε ή θα έχουμε δουλειά, πόσο θα κοστίσει το σχολείο για τα παιδιά... και ας ελπίσουμε να μην αρρωστήσει κανείς.
Και αν εμείς δεν μπορούμε πια να σχεδιάσουμε την ζωή μας, η κυβέρνηση μαζί με την Τρόικα συνεχίζει να σχεδιάζει ενάντια στον λαό και τη χώρα και υπέρ των λίγων και μεγάλων συμφερόντων. Πουλάει τον δημόσιο πλούτο, τις κερδοφόρες επιχειρήσεις, τις δημόσιες εκτάσεις, τις παραλίες, τα μνημεία, τον φυσικό πλούτο της χώρας. Συνεχίζει την παράλογη φοροεπιδρομή, απειλεί τα σπίτια μας με κατασχέσεις. Την ίδια στιγμή ξεριζώνει με κάθε τρόπο την αγροτική παραγωγή, με πιο χαρακτηριστικό τελευταίο παράδειγμα την καταστροφή των παραγωγών από το παράλογο εμπάργκο. Ακόμα και ο πολυδιαφημισμένος τουρισμός που θα έδινε ανάσα στην οικονομία αποδεικνύεται ότι γεμίζει τις τσέπες των λίγων κερδοσκόπων, ενώ ελάχιστα κερδίζουν οι τοπικές κοινωνίες, οι δε εργαζόμενοι στον τουρισμό υποφέρουν κακοπληρωμένοι και οι περισσότεροι από αυτούς σε καθεστώς μαύρης εργασίας. Η παιδεία και η υγεία συνεχίζουν συστηματικά να κατεδαφίζονται μαζί με κάθε κοινωνικό δικαίωμα, το δε ασφαλιστικό σύστημα το οποίο έχει “εξυγιανθεί” 2-3 φορές , τώρα οδηγείται στην οριστική του διάλυση λόγω των τελευταίων μνημονιακών νόμων!
Ο Σεπτέμβρης όμως ήταν πάντα και μια νέα αφετηρία. Πέρα από την έναρξη της σχολικής χρονιάς η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελούσε πάντοτε και μια έναρξη της πολιτικής χρονιάς, μια ευκαιρία ώστε να εξαγγέλλουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις τα σχέδια τους για την οικονομία, αλλά και να διαδηλώσουν οι εργαζόμενοι για τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται στην χώρα εδώ και αρκετά χρόνια.
Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα τόσο για την οικονομία όσο και για την κοινωνία. Κατ' αρχήν εξαγγελίες δεν υπάρχουν.  Ο κ. Σαμαράς πέρυσι δεν έδωσε καν συνέντευξη τύπου, ενώ φέτος ετοιμάζεται να μοιράσει ελπίδες και καθρεφτάκια, βαφτίζοντας το ψάρι κρέας, φοβούμενος ότι οι εκλογές μπορεί να είναι πολύ κοντά.  Θα ακούσουμε πιθανά και πάλι το παραμύθι της επιτυχίας και του success story μαζί με διάφορα νούμερα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματική ζωή. Όμως η πολιτική της κυβέρνησης όχι μόνο είναι καταστροφική αλλά δεν επιτυγχάνει καν τους στόχους που η ίδια θέτει. Το χρέος αυξάνει, η ανεργία παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη ενώ και αυτοί που εργάζονται πληρώνονται με χαρτζιλίκι. Η οργή ξεχειλίζει και όλοι αντιλαμβάνονται ότι η ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της είναι προϋπόθεση επιβίωσης όλων μας.
Πρόσφατα η Αργεντινή έδειξε ότι οι χώρες, και οι λαοί μπορούν να διαθέτουν αξιοπρέπεια, μπορούν να αντιστέκονται, μπορούν και να κερδίζουν. Σίγουρα μπορούν και οφείλουν να δίνουν μάχη υπέρ του λαού και της χώρας και ενάντια στους κάθε λογής κερδοσκόπους. Αυτό το παράδειγμα τρομοκράτησε την κυβέρνηση και αμέσως έθεσε σε λειτουργία έναν προπαγανδιστικό μηχανισμό για να νομίζει ο κόσμος ότι η Αργεντινή καταστράφηκε από την στάση αξιοπρέπειας. Έφτασαν στο σημείο με την βοήθεια των φίλα προσκείμενων μέσων μαζικής ενημέρωσης να παραποιούν πλήρως την πραγματικότητα. Αυτό είναι και η απόδειξη ότι από την διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος που θα γίνει αυτές τις μέρες δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα καλό. Η κυβέρνηση πηγαίνει στο Παρίσι ήδη παραδομένη. Όπως το πολυδιαφημισμένο PSI παλιότερα αντί να μειώσει το χρέος απλώς κατέστρεψε τα ταμεία μας και τους μικροομολογιούχους έτσι και τώρα αν μια κυβέρνηση δεν είναι έτοιμη να συγκρουστεί τίποτε θετικό δεν μπορούμε να περιμένουμε.
Βασική δύναμη της κυβέρνησης δεν είναι η ελπίδα αλλά ο φόβος που σκορπάει στην κοινωνία. Φόβος για το μέλλον, για την καθημερινότητα, φόβος για τον διπλανό μας άνθρωπο. Όσο ο κόσμος φοβάται, τόσο αυτοί πιστεύουν ότι θα συνεχίσουν να κυβερνάνε. Αλλά η ελπίδα και όχι ο φόβος είναι αυτή που θα φέρει την μεγάλη ανατροπή. Η κυβέρνηση της αριστεράς και μια μεγάλη στροφή στην οικονομία και την χώρα είναι μια ρεαλιστική προοπτική για το ερχόμενο διάστημα.
Αυτός ο Σεπτέμβρης λοιπόν μπορεί να είναι αφετηρία αντίστασης και ελπίδας μέσα από τις κινητοποιήσεις, αλλά και μέσα από την έναρξη της διαβούλευσης με την κοινωνία της εναλλακτικής προγραμματικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από την κρίση και την κοινωνική σωτήρια. Γιατί μόνο η ίδια η κοινωνία μπορεί να φέρει την ελπίδα ξανά. Όσο ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ψάχνουν τους 180 βουλευτές για να συνεχίσουν την καταστροφική πολιτικής τους, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και απλούς πολίτες που μπορούν να πιστέψουν σε ένα διαφορετικό δρόμο αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και δημοκρατίας και να αλλάξουν πραγματικά την χώρα.
Στις διαδηλώσεις της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη η κοινωνία πρέπει να είναι παρούσα!
Με αφετηρία αυτό τον Σεπτέμβρη η κοινωνία πρέπει να πει ένα θεαματικό "φτάνει πια" στις καταστροφικές πολιτικές της συγκυβέρνησης και να δώσει το σύνθημα της πτώσης της. Να μπει στην συζήτηση για την έξοδο από την καταστροφή και  να πάρει πάνω της την αλλαγή πορείας.
Μετά από 5 χρόνια μνημονίων το 2014 μπορεί να γίνει το έτος της ανατροπής που τόσο ανάγκη έχουμε!

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Αναστασία Λαζαριδου, επιστολή για τα διαλαμβανόμενα στην Αμφιπολη

«Κανείς δεν γνώριζε την Αμφίπολη, μέχρι, μεσούντος του Αυγούστου, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε, αυτή τη φορά σε ρόλο Ιντιάνα Τζόουνς. Πρόκειται για ένα χωριό, το οποίο δύσκολα βρίσκεις, καθώς η ταμπέλα στην Εγνατία γράφει προς Πρώτη Σερρών, πατρίδα του εθνάρχη, άρα σημαντικότερη.
Ο πατέρας μου Δημήτρης Λαζαρίδης, κλασικός αρχαιολόγος, εγκαταστάθηκε, μετά τον πόλεμο και τις σπουδές του στη Σαλονίκη, στην Καβάλα. Το πεδίο έρευνάς του ήταν εξαιρετικά ευρύ και περιελάμβανε όλη την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη. Σαν παιδί τον ακολουθούσα στις ανασκαφές της Θάσου και της Σαμοθράκης, κάνοντας επικίνδυνα ταξίδια στη θάλασσα, τα πρώτα χρόνια με γρι-γρι.
Εστησε το νέο Μουσείο Καβάλας, Θάσου, Αμφίπολης. Εκανε ανασκαφές στα Αβδηρα και τη Μαρώνεια, όπου στο μουσείο υπάρχει αίθουσα «Δημήτρη Λαζαρίδη». Αναστήλωσε τα αρχαία Θέατρα Θάσου και Φιλίππων κ.λπ.
Η χούντα τον απομάκρυνε για 7 χρόνια. Οταν επέστρεψε αφιερώθηκε στις ανασκαφές της Αμφίπολης, σημαντικής αποικίας των Αθηναίων, λόγω του χρυσοφόρου Παγγαίου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στις ανασκαφές του χρησιμοποιούσε σαν πολύτιμο οδηγό τον ιστορικό Θουκυδίδη, εξόριστο τότε στη σκαπτή ύλη Παγγαίου.
Το ενδιαφέρον του για την Αμφίπολη είχε αρχίσει απ’ το 50. Εσκαψε τούμπες με μακεδονικούς τάφους και σημαντικά ευρήματα. Οι πολιτικοί τότε δεν ενδιαφέρονταν για τις ανασκαφές. Με μία εξαίρεση. Το ’54 η Φρειδερίκη κι ο Παύλος Γλίξμπουργκ επισκέφθηκαν το Μουσείο Θάσου. Ο πατέρας μου είχε βρει ένα αγαλματάκι με ένα δελφινάκι, την Αφροδίτη στην πλάτη του και τον Ερωτα να παίζει στην ουρά του. Η Φρειδερίκη το ’θελε για την προσωπική της συλλογή. Ο πατέρας μου, επιστρατεύοντας τη διπλωματικότητά του, της είπε ένα έμμεσο μεν, πλην σαφέστατο «όχι». Το «όχι» αυτό και καταγράφηκε και πληρώθηκε το ακριβό του τίμημα.
Ως φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής απ’ το ’70-’75, τον βοήθησα με αποτυπώσεις στο τείχος της πόλης, μήκους 7 χλμ., της αρχαίας πασσαλόπηχτης γέφυρας στον Στρυμώνα, απ’ όπου και το όνομα Αμφι-πολη, ελληνιστικά σπίτια, τον κατασκευασμένο τύμβο Καστά, όπου η πρώτη του ανασκαφική τομή ήταν πάνω στον εν λόγω τάφο, αλλά δεν είχε λεφτά να συνεχίσει. Βρήκε ωστόσο ένα νεκροταφείο της γεωμετρικής εποχής.
Ανάμεσα στις πολλές βοηθούς του που πέρασαν, ήταν και η μαθήτριά του Καίτη Περιστέρη. Ο πατέρας μου ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος και γενικά μοίραζε τομείς στις βοηθούς του, υπό την αδιάκοπη γκρίνια της μάνας μου, στην οποία απαντούσε στερεότυπα ότι δεν του φτάνουν 10 ζωές για να δημοσιεύσει τα ευρήματά του. Ισως διαισθανόταν πως θα πεθάνει νέος. Ισως, εκ των υστέρων η μάνα μου να ’χε δίκιο.
Φέτος το καλοκαίρι, εκτός των άλλων, ζήσαμε την εθνικιστική παράκρουση της Αμφίπολης.
Με φρίκη έβλεπα τον πρωθυπουργό, τους κ.κ. Τασούλα και Μενδώνη και τα ΜΜΕ να επιβλέπουν την ανασκαφή.
Γιατί τόσος όψιμος ζήλος; Κι από πού κι ώς πού, κι αυτό αποτελεί ύβριν, της οποίας επέρχεται τιμωρία, το επιστημονικό έργο συντελείται σε καθεστώς άγρυπνης παρακολούθησης από άσχετους προς το επάγγελμα; Ο καταβασανισμένος λαός μας χρειάζεται μια μεγαλειώδη αφήγηση, μιας μεγαλειώδους ιστορίας, που εξικνείται ώς τον Σαγγάριο, όπου πνίγηκε μεθυσμένος ο Μεγαλέξανδρος, την Αίγυπτο, τη Σαμαρκάνδη, τη Βακτριανή κ.λπ.;
 Εύχομαι ο τάφος να μην είναι συλημένος και να προκύψει κάτι στην αρχαιολογική έρευνα. Εδώ θέλω να θυμίσω έναν άλλο μεγάλο αρχαιολόγο, τον Γιώργο Χουρμουζιάδη, προϊστορικό αρχαιολόγο, ο οποίος δημιούργησε μια σχολή αρχαιολόγων για τους οποίους ένα λιοκούκουτσο του 7000 π.Χ. είναι εξίσου σημαντικό από αρχαιολογική σκοπιά μ’ ένα χρυσό στεφάνι.

Οι λόγοι που με τσίγκλισαν να γράψω τα παραπάνω είναι:

• Φόρος τιμής στη μνήμη του πατέρα μου.
• Οργή και αγανάκτηση για το υπερθέαμα και την αμετροέπεια ανθρώπων, που λόγω βεληνεκούς όφειλαν να ‘ναι πιο συγκρατημένοι.
• Θυμός, γιατί πολιτικοί που απαξιώνουν τον πολιτισμό και ξεπουλούν αρχαιολογικές περιοχές (Ναός Ζωσιμαίου Απόλλωνα στον Αστέρα Βουλιαγμένης, Αμνισός, Ισσός, κ.λπ.), που απολύουν έμπειρους μαρμαροτεχνίτες, σχεδιαστές, συντηρητές, εργάτες ανασκαφών κ.λπ. και αγνοούν τη λεπτή και προσεκτική ανασκαφική διαδικασία, που γίνεται με πενιχρά οικονομικά και αγάπη για τη δουλειά, λησμονιούνται.

*Αναστασία Λαζαρίδου - Αρχιτέκτων

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ


Ένας αγώνας 9 μηνών γεννά ελπίδες σε όλους τους εργαζόμενους, για μια νέα αγωνιστική πορεία του εργατικού κινήματος.
595 αγωνιζόμενες καθαρίστριες, σχολικοί φύλακες, εκπαιδευτικοί, διοικητικοί υπάλληλοι ΑΕΙ, υγειονομικοί, αγωνίζονται ενάντια στις απολύσεις, στη διάλυση και τη παραχώρηση των δημόσιων και κοινωνικών υπηρεσιών στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Συμβολίζουν τον αγώνα χιλιάδων εργαζομένων που αγωνίζονται σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενάντια στις μνημονιακές αντεργατικές και αντικοινωνικές πολιτικές, μέσα από τις οποίες περνά, η πιο στυγνή νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα του καπιταλισμού σε βάρος της εργασίας και της κοινωνίας.
ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!
Καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμπαρασταθούν και να δώσουν μαζικό και δυναμικό παρών στη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 28 Ιούλη στις 21:00 στην πλατεία Συντάγματος.

Κάλεσμα συμμετοχής στη συγκέντρωση στο εφετείο ενάντια στην κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία.





Κάλεσμα συμμετοχής στη συγκέντρωση στο εφετείο ενάντια στην κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία.
Άλλη μια επικοινωνιακή δήθεν αντιπαράθεση στους κόλπους της συγκυβέρνησης έλαβε τέλος. Το περιεχόμενό της αυτή τη φορά ήταν η εφαρμογή της «αξιολόγησης» στο Δημόσιο, και στο ρόλο του αταλάντευτου υπερασπιστή των εργαζομένων, το ΠΑΣΟΚ ή Ελιά ή Δημοκρατική Παράταξη, ή όπως αλλιώς θα μετονομαστεί στο μέλλον. Μετά την «σφοδρή ενδοκυβερνητική κόντρα» μάθαμε ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί …με άλλη διατύπωση.
Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι διαφορετικό. Οι επικοινωνιακές τακτικές της κυβέρνησης είναι πια φοβερά προβλέψιμες, άλλωστε μπροστά στη συνεχιζόμενη κοινωνική καταστροφή όλα μοιάζουν φθηνά κόλπα χωρίς περιεχόμενο. Κανείς εργαζόμενος δεν μπορεί πλέον να ξεγελαστεί, όλοι γνωρίζουμε πως το νομοθετικό τέρας, που η κυβέρνηση επιμένει να εμφανίζει ως αξιολόγηση, δεν είναι παρά ένας μόνιμος μηχανισμός απολύσεων, μείωσης μισθών, διάλυσης δομών και εκχώρησης τους στην ιδιωτική κερδοσκοπία.
Η αγωνιώδης προσπάθεια για την επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος της «αξιολόγησης», αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση έχει πανικοβληθεί από την καθολική συμμετοχή και αντίσταση των εργαζομένων απέναντι στο νόμο, καθώς από και την ευρύτερη καταδίκη της πολιτικής της διάλυσης, συρρίκνωσης και εμπορευματοποίησης των δημοσίων κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών.
Η μεγάλη συμμετοχή και αποφασιστικότητα των εργαζομένων στην απεργία-αποχή, που είχε εισηγηθεί το ΜΕΤΑ και το γεγονός ότι αυτή αποτελεί μια κινητοποίηση, που εξελίσσεται με όρους μαζικούς και κινηματικούς, έκαμψε τις αρχικές αντιρρήσεις και ταλαντεύσεις συνδικαλιστικών παρατάξεων, που υποβάθμιζαν αυτή τη μορφή, οδήγησε στην μη εφαρμογή του νόμου και στην παράταση, για τρίτη φορά των χρονικών προθεσμιών, με αποτέλεσμα να ανησυχήσει την κυβέρνηση και να προχωρήσει στην ποινικοποίηση αυτού του αγώνα και να απειλή με πειθαρχικές διώξεις.
Σ’ αυτή την κρίσιμη φάση, που το πρόβλημα μεταφέρθηκε στην κυβέρνηση, που την αναγκάζει σε ελιγμούς, για να υπονομεύσει τον αγώνα των δημοσίων υπαλλήλων και να δημιουργήσει συγχύσεις, θεωρούμε ότι δεν θα βρεθεί καμιά συνδικαλιστική δύναμη, σε επίπεδο ΑΔΕΔΥ ή Ομοσπονδίας, που θα της προσφέρει χείρα βοηθείας.
Το ΜΕΤΑ θεωρεί ότι δεν θα βρεθούν πρόθυμοι, στο ενδεχόμενο μιας αρνητικής απόφασης του εφετείου, για να τη χρησιμοποιήσουν κάποιοι ως άλλοθι, για να «κατεβάσουν τα ρολά», να «συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» και να προτείνουν την αναστολή των κινητοποιήσεων.
Οποιαδήποτε τέτοια σκέψη, που θα οδηγεί σε κινηματική οπισθοχώρηση, λειτουργεί υπονομευτικά και ενάντια στη βούληση των εργαζομένων, στο κύρος και στην αξιοπιστία των συνδικαλιστικών οργανώσεων και κυρίως της ΑΔΕΔΥ, και ως τέτοια δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή.
Το ΜΕΤΑ θεωρεί επίσης ότι, ανεξάρτητα της όποιας απόφασης του εφετείου, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για το συνδικαλιστικό κίνημα από τη συνέχιση της απεργίας- αποχής. Στο κάλεσμα για συλλογική πολιτική ανυπακοή, μέσω της απεργίας-αποχής, ενεργό ρόλο, πέρα από την ΑΔΕΔΥ, θα πρέπει να έχουν και οι ομοσπονδίες και τα πρωτοβάθμια σωματεία.
Απέναντι σε μια πολιτική που συστηματικά συσσωρεύει κοινωνικά ερείπια η μοναδική απάντηση είναι ο επίμονος, συστηματικός και ανυποχώρητος αγώνας όλων των εργαζομένων.
Το ΜΕΤΑ τέλος καλεί όλους τους εργαζόμενους να συμμετέχουν στην παναττική στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ, τη Δευτέρα 28/7/2014, από τις 11πμ και στη συγκέντρωση στο Εφετείο Αθηνών ( Λουκάρεως 7).
Συνεχίζουμε τον αγώνα – Κανένας συνένοχος στο έγκλημα των απολύσεων των συναδέλφων μας!

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΡΙΖΑ

ΤΜΗΜΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΡΙΖΑ

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΔΗΘΕΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΟΙ!

Ο αγώνας χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο τομέα ενάντια στη δήθεν αξιολόγηση και  στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για πλήρη διάλυση των δημόσιων  υπηρεσιών και κάθε έννοιας δημόσιου αγαθού συνεχίζεται.
 Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με  τη θύελλα αντιδράσεων που ξεσηκώθηκε από το απαράδεκτο και «ανθρωποφαγικό» σχέδιο για τις «αξιολογήσεις» των δημοσίων υπαλλήλων, το οποίο μοναδικό στόχο έχει την δημιουργία δεξαμενών υποψηφίων υπαλλήλων προς απόλυση και  την τρομοκράτηση των εργαζομένων, ώστε να μετατραπούν  σε πειθήνια όργανα της μνημονιακής πολιτικής  αλλά και των πολιτικών διαπλοκής και ξεπουλήματος των φιλέτων τους δημοσίου σε ημέτερους,
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου  κατά την προσφιλή της μέθοδο ποινικοποίησης κάθε μορφής απεργιακής κινητοποίησης  έστειλε για μια ακόμα φορά τους  αγώνες στα δικαστήρια προκειμένου να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να τους αναγκάσει να υποχωρήσουν. Μάλιστα, για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία του τόπου, κυβέρνηση στρέφεται ενάντια σε τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο(ΑΔΕΔΥ)!
Η προσπάθεια της αυτή όμως απέτυχε. Το Δικαστήριο εξέδωσε σήμερα, απόφαση, όπου έκρινε την απεργία – αποχή, από κάθε ενέργεια σχετική με την αξιολόγηση, παράνομη για τυπικούς λόγους, όχι όμως προσωρινά εκτελεστή, ακυρώνοντας, επί της ουσίας, τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς. Συνεπώς, η απεργία συνεχίζεται κανονικά και νόμιμα.
Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο θα συνεχίσουν τώρα πιο αποφασισμένοι από ποτέ τον ΔΙΚΑΙΟ  και ΝΟΜΙΜΟ  αγώνα τους ενάντια στην διάλυση του Δημοσίου προς   όφελος μιας χούφτας ολιγαρχών και των πολύ μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. 
Ο αγώνας ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές για τη διάλυση  του Δημοσίου θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη και την ανατροπή της συγκυβέρνησης της καταστροφής και των μνημονιακών της πολιτικών.



ΟΛΗ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ


ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ  ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
Αριθμός απόφασης / 2014
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Αποτελούμενο από τη Δικαστή Ευαγγελία Μπαρμπαρέσου, Πρόεδρο
Πρωτοδίκη Μ
ΑθΠνα)
οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου ^ και την γραμματέα Αικατερίνη Σπυροπούλου.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 9-7-2014 για να δικάσει την υη μεταξύ:7ΐΟυ
Του ενάγοντος - καθ'ου η πρόσθετες παρεμβάσεις : Του Ελληνικού Δημο<?ι° ^^ εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς : α) Οικονομικών και β) Δι.οΐ·ΚΠτ , Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (π.δ.65/147/Α727-6-2011), οι o7t εδρεύουν στην Αθήνα, τους οποίους εκπροσώπησαν, ο Πάρεδρος του ΝΣΚ {εώΡ^ Γρυλωνάκης και η Δικαστική Πληρεξούσια του Ν.Σ.Κ Αγγελική Βενάρδου.
Της εναγόμενης - υπέρ ης οι πρόσθετες παρεμβάσεις: Της Τριτοβά®^^ Συνδικαλιστικής Οργάνωσης με την επωνυμία «Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δη^0^1 Υπαλλήλων (ΑΔΕΔΥ)» που εδρεύει στην Αθήνα (Φιλελλήνων και Ψυλλα αρ.2), ° r εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησαν οι πληρεξούσιοι δικηγόρος της  Μαγδαληνή Τσίπρα και Δημήτριος Περπατάρης.
r
Των προσθέτως παρεμβαινόντων : α) Του ΝΠΔΔ με την επωνυμία «ΤεΧνΙΙ< Επιμελητήριο Ελλάδος» που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, Tt°° εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Θεόδωρος Σχινάς, β) της Γενικής Συνομοσπον^^**' Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα,                                     ,
Εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος Μαρία Λαγουβάρδου, γ) του Εργατουπαλληλί-»^ Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος Μαρία Βλαδίκα.
Το ενάγον ζητεί να γίνει δεκτή η από 7-7-2014 αγωγή του, που κατατέθηκε cT^1^ Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου με αριθμό 81429/2776/2014, προσδιορίστηκε για ^^ δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και γράφτηκε στο πινάκιο.
Οι προσθέτως παρεμβαίνοντες, ζήτησαν να γίνει δεκτή η παρέμβασή τους, κο ^ ασκήθηκαν στο ακροατήριο και με τις προτάσεις.Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, αφού ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους, ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και τις προτάσεις τους.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τις διατάξεις του άρθρου 23 παρ. 2 εδ. α, γ και δ του Συντάγματος, η απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων. Το δικαίωμα προσφυγής σε απεργία των δημόσιων υπαλλήλων και των υπαλλήλων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, καθώς και του προσωπικού των κάθε μορφής επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφελείας, που η λειτουργίας τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, υπόκειται στους συγκεκριμένους περιορισμούς του νόμου που το ρυθμίζει. Οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να φθάσουν έως την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας ή την παρεμπόδιση της νόμιμης άσκησής του. Από τις Λροεκτεθείσες διατάξεις συνάγονται τα ακόλουθα : Ο νομικός χαρακτήρας μιας συμπεριφοράς ως απεργίας, άρα και η γένεση του οικείου δικαιώματος, εξαρτάται όχι μόνο από το αντικειμενικό γεγονός της ομαδικής παύσεως της εργασίας, αλλά και από τον επιδιωκόμενο σκοπό, ο οποίος πρέπει να συνίσταται μόνο στη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών συμφερόντων των εργαζομένων. Έτσι αποκλείεται προεχόντως η λεγόμενη πολιτική απεργία, δηλαδή εκείνη που στρέφεται όχι κατά του Κράτους ως εργοδότη αλλά κατά των φορέων των συνταγμένων πολιτειακών λειτουργιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής) και έχει ως κύριο σκοπό, εμφανή ή υποκρυπτόμενο, τον εξαναγκασμό τους σε πράξη ή παράλειψη που μπορεί να συνίσταται είτε στη μεταβολή κάποιου φορέως της πολιτικής εξουσίας, είτε στην επιβολή ή την αποτροπή ορισμένου πολιτικού ή πολιτικοοικονομικού προσανατολισμού των κυβερνώντων. Εξάλλου, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 19 παρ. 2 εδ. α, 20 παρ. 2 εδ. β, 21 παρ. 2 και 30 παρ. παρ. 1, 7 και 8 του Ν. 1264/1982, το δικαίωμα απεργίας των πολιπκών υπαλλήλων του Δημοσίου και των υπαλλήλων των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου υποβάλλεται στους ακόλουθους περιορισμούς, κατά παρέκκλιση των ρυθμίσεων που ισχύουν αντίστοιχα για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και ειδικότερα: α) η κήρυξη της απεργίας γίνεται από δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές ενώσεις ύστερα από απόφαση της οικείας γενικής συνέλευσης (άρθρ. 1 παρ. 3 και 8 Ν. 1264/1982), β) η απεργία δεν μπορεί να κηρυχθεί αν δεν περάσουν τέσσερις πλήρεις ημέρες από τη γνωστοποίηση των αιτημάτων και των λόγων που τα θεμελιώνουν, με έγγραφο που κοινοποιείται στο Υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως, στο Υπουργείο Οικονομικών, στο Υπουργείο που υπάγονται οι υπάλληλοι αυτοί, καθώς επίσης και στις διοικήσεις των φορέων που εποπτεύονται απχ αυτό, όταν πρόκειται για απεργία υπαλλήλων τους, γ) η απεργία δεν μπορεί να αφορά αιτήματα διαφορετικά από εκείνα που γνωστοποιήθηκαν και δ) κατά τη διάρκεια της απεργίας η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων πρέπει να διαθέτει επιπλέον και όσο προσωπικό είναι αναγκαίο για την αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, κατά τους όρους του άρθρου 21 παρ. 2 του Ν. 1264/1982 όπως
2 ο φύλλο της με αριθμό^Ο/^ /2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία εργατικών διαφορών).ισχύει μετά την αντικατάσταση του από την παρ. 1 του άρθρ. 2 του Ν. 2224/1994. Οι διατάξεις αυτές ρυθμίζουν τον τρόπο άσκησης του δικαιώματος απεργίας των υπαλλήλων του δημόσιου το θεσπίζοντας ορισμένη προδικασία που εναρμονίζεται με την πρόνοια του άρθρου 23 παρ. 2 εδ. γ και δ του Συντάγματος, αφού η τήρηση των πιο πάνω διατάξεων, που υπαγορεύθηκαν από τη στάθμιση και την ανάγκη εξισορρόπησης των συνδικαλιστικών συμφερόντων των εργαζομένων και των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου (και όχι του ιδιώτη εργοδότη), δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αναιρεί την ουσιαστική υπόσταση του δικαιώματος της απεργίας. Εξάλλου δεν είναι νοητό ότι από την εφαρμογή των διατάξεων αυτών παρακωλύεται η «νόμιμη άσκηση» του απεργιακού δικαιώματος, δεδομένου ότι ol ίδιες αυτές διατάξεις είναι εκείνες που την καθορίζουν και την οριοθετούν, θέτοντας απλώς ορισμένους διαδικαστικούς κανόνες, οι οποίοι, αποσκοπώντας να αποτρέψουν πρόχειρες ή βιαστικές αποφάσεις για την άσκηση του προκείμενου δικαιώματος και να διευκολύνουν τη διαπραγμάτευση των προβαλλόμενων αιτημάτων, ανταποκρίνονται στη φύση της απεργίας ως ultimum refugium, κατά το πνεύμα του συνταγματικού νομοθέτη. Ειδικότερα ως προς τη διάταξη που επιβάλλει την κήρυξη της απεργίας «μετά από απόφαση της Γενικής Συνέλευσης» της δευτεροβάθμιας ή τριτοβάθμιας οργάνωσης (άρθ. 30 παρ. 8 στοιχ. β Ν, 1264/1982), πρέπει να παρατηρηθεί αφενός μεν ότι, ενόψει του προαναφερόμενου σκοπού αλλά και της γραμματικής διατύπωσής της, αποκλείεται η λήψη της απόφασης αυτής εκ των υστέρων, δηλαδή μετά την πραγματοποίηση της απεργίας ή την κήρυξη της από άλλο όργανο της οικείας οργάνωσης, άρα και η έγκριση της με την έννοια του άρθρου 238 του ΑΚ. Η αρμόδια για την κήρυξη της απεργίας Γενική Συνέλευση μπορεί να εξουσιοδοτήσει το Διοικητικό Συμβούλιο ή άλλο κατά το καταστατικό όργανο και να καθορίσει τις λεπτομέρειες διεξαγωγής της. Η ανάθεση, όμως από την αρμόδια Γενική Συνέλευση, στο Διοικητικό Συμβούλιο ή άλλο όργανο, της ρύθμισης των λεπτομερειών της απεργίας δεν μπορεί να φθάσει μέχρι εξουσιοδότησης "εν λευκώ", δηλαδή μέχρι ανάθεσης απόλυτης πρωτοβουλίας στο όλο θέμα της απεργίας, γιατί τότε υπάρχει μεταβίβαση της εξουσίας λήψης της απόφασης για την κήρυξη ή όχι της απεργίας από την αρμόδια Γενική Συνέλευση στο Διοικητικό Συμβούλιο, που είναι παράνομη (βλ. Στυλ. βλαστού, Αστικά Σωματεία-συνδικαλιστικές και εργοδοτικές οργανώσεις, γν έκδοση, σελ. 447-448, και εκεί παραπομπές στη νομολογία, ΜονΠρΑΘ 221/2009). Αφετέρου, η τυχόν δυσχέρεια για τη σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης εξαιτίας του ότι τα μέλη της είναι διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, δεν αρκεί για να προσδώσει στην παραπάνω διάταξη, αντισυνταγματικό χαρακτήρα ενόψει του ότι, σύμφωνα με την κοινή πείρα, τα σύγχρονα συγκοινωνιακά μέσα επιτρέπουν την ταχύτατη μετακίνηση από τόπο σε τόπο, ώστε να είναι εφικτή η μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα συγκέντρωση των μελών της συνέλευσης εκεί όπου συγκαλούνται. Τέλος, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι με τη θέσπιση των προαναφερόμενων περιορισμών, επιχειρείται άνιση μεταχείριση των εργαζομένων του δημόσιου τομέα έναντι εκείνων του ιδιωτικού τομέα. Και τούτο, διότι, ανεξαρτήτως του ότι πρόκειται για ουοιωδώς διαφορετικές κατηγορίες εργαζομένων, η εργασία των οποίων παρέχεται σε εργοδότες με ριζικά διαφορετικούς σκοπούς και συμφέροντα, η επιβολή των περιορισμών αυτών έγινε στο πλαίσιο ειδικής πρόνοιας του συνταγματικού νομοθέτη που αποβλέπει στη διασφάλιση όχι μόνο των συμφερόντων των εργαζομένων αλλά και της εύρυθμης λειτουργίας του πολιτειακού μηχανισμού προς όφελος του κοινωνικού συνόλου (Αλ. Καρακατσάνη: Εργατικό Δικ. τ. Β/ίΙ, 1980, σ. 232 επ., Κουκιάδη: Συλλογικές εργασιακές σχέσεις, 1981, σ. 555 επ., ιδίως σ. 564-567, Αγαλλοπούλου: Εισαγωγή εις το εργατικό δίκ., 1958 σ. 36 σημ. 54, Τούση - Σταυροπούλου: Εργατικόν Δικ. 1967, παρ. 37 σ. 243 σημ. 10, Τραυλός - Τζανετάτος σε Γεωργιάδη - Σταθόπουλου: Αστ. Κωδ. άρθ. 652 αριθ. 113α και 114, Λεβέντης ΝοΒ 32 σ. 236 επ., ιδίως σ. 244 επ.). Η μη συνδρομή μιας ή περισσοτέρων από τις προαναφερόμενες ουσιαστικές και διαδικαστικές προϋποθέσεις καθιστά την απεργία παράνομη, με την έννοια ότι δεν γεννάται το οικείο δικαίωμα και, επομένως, η διακοπή της εργασίας δεν έχει το χαρακτήρα της απεργίας. Η απεργία που κηρύσσεται ή πραγματοποιείται χωρίς να τηρηθεί η παραπάνω προδικασία, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις που δεν προηγήθηκε απόφαση της αρμόδιας Γενικής Συνέλευσης ή δεν γνωστοποιείται στα αρμόδια όργανα του εργοδότη (άρθρ. 30 παρ. 8α Ν. 1264/1982) ορισμένο αίτημα για τη διαφύλαξη ή προαγωγή συγκεκριμένου εργασιακού ή οικονομικού συμφέροντος των υπαλλήλων (Κουκιάδης: ό.π. σελ. 565), είναι παράνομη με την έννοια ότι κωλύεται η άσκηση του οικείου δικαιώματος (ΜονΠρΑΘ 221/2009). Έννομη δε συνέπεια της παράνομης απεργίας είναι ότι δεν επιφέρει την αναστολή της σύμβασης εργασίας και, επομένως, ο εργαζόμενος δεν απαλλάσσεται απο την υποχρέωση παροχής της εργασίας του και σε περίπτωση διακοπής της περιέρχεται σε υπερημερία οφειλέτη (Καποδίστριας: ΕρμΑΚ άρθ. 652 αριθ. 66 και 71, Τούσης - Σταυρόπουλος ό.π. σελ. 2249), ενώ ο εργοδότης διατηρεί την αξίωσή του για την παροχή των υπηρεσιών του εργαζόμενου. Η αγωγή, λοιπόν, με την οποία ο εργοδότης ζητεί να αναγνωρισθεί το παράνομο της απεργίας, στην έννοια της οποίας εμπίπτουν και οι στάσεις εργασίας (ΟλΑΠ 1100/1986 Δνη 28.1014), είναι νόμιμη κατά το άρθρο 70 του Κ.Πολ.Δικ, ως αναγνωριστική αγωγή, είτε για την ανυπαρξία δικαιώματος απεργίας στη συγκεκριμένη περίπτωση, είτε για την ύπαρξη υποχρέωσης του εργαζομένου (και αντιστοίχου δικαιώματος του εργοδότη) προς παροχή της εργασίας (ΕΑ 1/1992 Δνη 1992.412) .Στην προκειμένη περίπτωση, το ενάγον Ελληνικό Δημόσιο με την κρινόμενη αγωγή ζητεί για τους λόγους που αναλυτικά εκθέτει σε αυτή 1) να αναγνωριστεί ότι η απεργία- αποχή διαρκείας , που κήρυξε η εναγομένη με την από 13-5-2014 εξώδικη γνωστοποίηση της και αφορά σε αποχή διαρκείας των μελών της από κάθε ενέργεια που συνδέεται με την διαδικασία αξιολόγησης του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών και των ν.π.δ.δ., είναι παράνομη και καταχρηστική, 2) να διαταχθεί η διακοπή της ενλόγω απεργίας και η απαγόρευση συνέχισης της στο μέλλον, 3) να απαγορευτεί η επανάληψη της στο μέλλον με την ίδια μορφή για την ικανοποίηση των αυτών ή παρομοίων αιτημάτων, 4) να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινά εκτελεστή, 5) να επιτραπεί η επίδοση της απόφασης και μετά την 19.00 της ημέρας που θα εκδοθεί έως της 24.00 της ιδίας ημέρας, και 6) να καταδικαστεί η εναγομένη στη δικαστική του δαπάνη.Υπέρ της εναγομένης άσκησαν πρόσθετη παρέμβαση το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας, με προφορική δήλωση τους, που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, επικαλούμενες ως έννομο συμφέρον της παρέμβασης (άρθρο 80 Κ.Πολ.Δ.) στην παρούσα δίκη, ότι μέλη τους είναι και μέλη της εναγομένης.
3ο φύλλο της με αριθμό^*-/7 <3 /2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία εργατικών διαφορών),
Η αγωγή εισάγεται παραδεκτά ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, για να συζητηθεί κατά την προκείμενη ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών (άρθρα 22 παρ. 4 εδ. α του ν. 1264/1982, όπως ισχύει, 663 έως 676 ΚΠολΔ), και είναι εν μέρει νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 23 παρ. 1, 2 του Συντάγματος, 19, 20 παρ. 1, 2 και 21 του ν. 1264/1982, 281 ΑΚ, '68, 70, 125 παρ. 1 εδ. α και 176 ΚΠολΔ. Ωστόσο, το κύριο αίτημα-να υποχρεωθεί η εναγομένη να διακόψει την εξαγγελθείσα απεργία πρέπει νλ απορριφθεί ως νόμω αβάσιμο, ενόψει του ότι το δίκαιο μας δεν αναγνωρίζει γενική αξίωση για πράξη ή παράλειψη σ" αυτές τις περιπτώσεις, το δε δραστικό μέτρο διακοπής της απεργίας και παράλειψη της στο μέλλον θα έπρεπε να προβλέπεται ρητά, τέτοια, όμως, νομοθετική πρόβλεψη δεν υπάρχει (ΜονΠρΘεσ 2853/2011 αδημ, ΜονΠρΡοδ 45/2012 ΝΟΜΟΣ). Ομοίως, το έτερο κύριο αγωγικό αίτημα να απαγορευθεί κάθε άλλη αντίστοιχη μελλοντική απεργιακή κινητοποίηση με το ίδιο ή παρόμοιο περιεχόμενο, πέραν της αοριστίας του, αφού δεν γίνεται επίκληση ότι έχει ήδη αποφασιστεί από τα αρμόδια όργανα του εναγομένου η πραγματοποίηση ανάλογων απεργιακών κινητοποιήσεων και, επομένως, επίκειται μετά βεβαιότητας η πραγματοποίηση τους, καθώς ότι εξ αυτών υφίσταται, με την επίκληση συγκεκριμένων περιστατικών άμεσος κίνδυνος βλάβης του ενάγοντος, είναι απορριπτέο ως μη νόμιμο, καθόσον δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν οι περιστάσεις και οι συνθήκες υπό τις οποίες θα τελεί ενδεχόμενη νέα απεργιακή κινητοποίηση, σε περίπτωση δε πραγματοποίησης τέτοιας στο μέλλον η ενάγουσα έχει δικαίωμα να την προσβάλει ως παράνομη ή καταχρηστική και να προστατεύσει έτσι τα τυχόν προσβαλλόμενα δικαιώματα της (βλ. 
σχετικά ΜονΠρΑΘ 1134/2008, ΜονΠρΑΘ 764/2007, ΜονΠρΑΘ 1936/2006 αδημ., ΜονΠρΘεσ 3470/2012, ΜονΠρΘεσ 8492/2013 ΝΟΜΟΣ). Μη νόμιμο και απορριπτέο τυγχάνει και το παρεπόμενο αίτημα κήρυξης της παρούσας προσωρινά εκτελεστής, κατόπιν της απόρριψης των παραπάνω κύριων καταψηφιστικών αιτημάτων, με τα οποία συνέχεται, ως μη νόμιμων. Περαιτέρω, οι υπό κρίση πρόσθετες υπέρ της εναγόμενης παρεμβάσεις, αρμόδια και παραδεκτά ασκήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (άρθρ. 31 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ) χωρίς την προηγούμενη τήρηση προδικασίας (άρθρ. 231 και 666 του Κ.Πολ.Δικ), είναι νόμιμες, στηριζόμενες στις διατάξεις των άρθρων 80, 669 παρ. 2 και 176 του Κ.Πολ.Δικ και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω για να κριθεί αν είναι βάσιμες και από ουσιαστική άποψη. Οι ως άνω αγωγή και πρόσθετες παρεμβάσεις, πρέπει να συνεκδικαστούν, λόγω της μεταξύ τους πρόδηλης συνάφειας (άρθρ. 31 παρ. 1 και 246 του Κ.Πολ.Δικ).Από την ένορκη κατάθεση των μαρτύρων της εναγομένης Ηλία Βρεττάκου και Δημητρίου Στρατούλη και την ανώμοτη κατάθεση του Προέδρου του ΔΣ του προσθέτως παρεβαίνοντος TEE Χρήστου Σπίρτζης, που δόθηκαν, με επιμέλεια των διαδίκων, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως, από όλα τα έγγραφα τα οποία οι διάδικοι επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν, αποδείχθηκαν τα εξής πραγματικά περιστατικά : Η εναγόμενη είναι Τριτοβάθμια Συνδικαλιστική Οργάνωση, της οποίας μέλη είναι οι δευτεροβάθμιες δημοσιοϋπαλληλικές συνδικαλιστικές οργανώσεις του Δημοσίου, των Ν.Π,Δ.Δ. και των ΟΤΑ, στις οποίες (δημοσιοϋπαλληλικές οργανώσεις) μέλη είναι εργαζόμενοι με μόνιμη σχέση εργασίας δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, που απασχολούνται στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ, τα ΝΠΔΔ, καθώς και σε Νομικά Πρόσωπα, που είναι στον αμιγή και αποκλειστικό έλεγχο του Δημοσίου και των ΟΤΑ. Με τη από 13-5-2014 εξώδικη γνωστοποίησή της, που κοινοποιήθηκε με δικαστικό επιμελητή, μεταξύ άλλων, στο Ελληνικό Δημόσιο, όπως εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών και στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, η εναγόμενη γνωστοποίησε ότι: «Η Εκτελεστική Επιτροπή (Ε.Ε.) της ΑΔΕΔΥ, αντιδρώντας στις εισαγόμενες με τις διατάξες του ν.4250/2014 παράνομες και αντισυνταγματικές ρυθμίσεις που επιχειρεί να εφαρμόσει το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης αναφορικά με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και συγκεκριμένα στην παντελώς έωλη νομικά κατανομή ποσοστών ανά οργανική μονάδα αλλά και στις συνδεόμενες με την συνολική διαδικασία απολύσεις Δημοσίων Υπαλλήλων αποφάσισε στις 11-4-2014 (ΑΠ 155) : Να καλέσει τους εργαζομένους και ιδιαίτερα όσους εμπλέκονται στην εφαρμογή του νόμου, λόγω της θέσεως τους στην διοικητική ιεραρχία, να απέχουν από κάθε σχετική διαδικασία. Κανείς δεν πρέπει να βάλει την υπογραφή του σε μια προδήλως παράνομη και αντισυνταγματική διαδικασία. Σε εκτέλεση της απόφασης αυτής η ΑΔΕΔΥ δηλώνει ότι μετά το πέρας τεσσάρων εργασίμων ημερών από την κοινοποίηση της παρούσας και μέχρι την λήξη της διαδικασίας αξιολόγησης, όποτε και αν λάβει χώρα κηρύσσεται αποχή διαρκείας όλων των υπαλλήλων του Δημοσίου από κάθε διαδικασία αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα αυτής και συγκεκριμένα αλλά όχι περιοριστικά : α) από την έκδοση αποφάσεων επιμερισμού των ποσοστώσεων του άρθρου 7 παρ.5 του π.δ. 318/1992, β) από την σύνταξη και υποβολή εκθέσεων αυτοαξιολόγησης, γ) από την σύνταξη και υποβολή εισηγήσεων αξιολόγησης, δ) από την σύνταξη και υποβολή εισηγήσεων αξιολόγησης, ε) από τη συμμετοχή σε ειδικές επιτροπές αξιολόγησης, σε κάθε υπουργείο, στ) οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, που συνάπτεται με την διαδικασία αυτή, όπως παροχή στοιχείων από τις Διευθύνσεις Διοικητικού/Προσωπικού κ.λ.π. Σημειώνεται ότι η ως άνω αποχή των υπαλλήλων, που εκπροσωπούμε, από συγκεκριμένα καθήκοντα, προβλέπεται από τις διατάξεις του ν. 1264/1982, όπως αυτές έχουν ερμηνευθεί από τα αρμόδια Δικαστήρια (όλως ενδεικτικώς ΔΕφ 486/1995) και συνιστά απολύτως νόμιμη μορφή συνδικαλιστικής δράσης, αναγνωριζόμενη ως μορφή απεργίας. ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ Σας γνωστοποιούμε, ότι μετά την παρέλευση τεσσάρων εργασίμων ημερών από την κοινοποίηση της παρούσας και μέχρι το πέρας της διαδικασίας αξιολόγησης, όποτε και αν αυτή λάβει χώρα, κηρύσσουμε αποχή διαρκείας από κάθε διαδικασία ή ενέργεια, που συνδέεται με την διαδικασία αξιολογήσεως, παρέχοντας κατά τον τρόπο αυτό πλήρη κάλυψη στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων και εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου».
 Περαιτέρω, η εναγομένη έχει ασκήσει ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, την από 21-5-2014 αίτηση ακυρώσεως των α) υπ'αριθμ. ΔΙΔΑΔ/Φ.32.8/492/8501,8326/, β) ΔΙΔΑΔ/φ.32.8/497/10000/28-4-2014, γ) ΔΙΔΑΔ/Φ.32.8/507/10766/12-5-2014 αποφάσεων του Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, που αφορούν στην τροποποίηση διατάξεων του π.δ. 318/1992 και των παρατάσεων προθεσμιών για την εφαρμογή των διατάξεων του ως άνω π.δ., της οποία δικάσιμος έχει οριστεί η 10-10-2014, καθώς και την από 6-6-2014 αίτηση αναστολής των προαναφερομένων αποφάσεων, αιτούμενη την αναστολή εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης, μέχρι την έκδοση απόφασης επί της ανωτέρω αίτηση ακύρωσης, άλλως μέχρι την έκδοση απόφασης επί της ανωτέρω αίτηση αναστολής. Το, έκτου άρθρου 249 του Κ.Πολ.Δ., αίτημα της εναγομένης περί αναστολής της δίκης, 4ο φύλλο της με αριθμά^ΟΗΟ /2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία εργατικών διαφορών).
πρέπει να απορριφθεί, καθώς η διάγνωση της παρούσας διαφοράς -ήτοι η αναγνώριση ή μη του παρανόμου και καταχρηστικού χαρακτήρα της επίδικης απεργίας-αποχής- δεν εξαρτάται από την διάγνωση του αιτήματος των ως άνω αιτήσεων ακύρωσης και αναστολής. Εξάλλου, στην προαναφερθείσα από 13-5-2014 εξώδικη γνωστοποίηση αναφέρεται ότι «Η Εκτελεστική Επιτροπή....αποφάσισε στις 11-4-2014 (ΑΠ 155)...»/ Η απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της εναγομένης, είναι, σύμφωνα και με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε στην αρχή της παρούσας, παράνομη, γενομένου στο σημείο αυτό δεκτού και ως ουσιαστικά βάσιμου, του σχετικού λόγου της υπό κρίση αγωγής, καθώς η απόφαση δεν ελήφθη -κατά παράβαση του άρθρου 30 παρ. 8 εδαφ. β του Ν.1264/1982- από την Γενική Συνέλευση (εν προκειμένω Συνέδριο, που αποτελεί και το ανώτατο και κυρίαρχο όργανο της εναγομένης κατ' άρθρο 27 του καταστατικού της). Το γεγονός δε ότι το καταστατικό της εναγόμενης προβλέπει στο άρθρο 13 αυτού, ότι το Γενικό Συμβούλιο αποφασίζει για διεκδικήσεις, κινητοποιήσεις και απεργίες, δεν καθιστά σύννομη την κήρυξη της επίμαχης απεργιακής κινητοποιήσεως, αφού η εν λόγω διάταξη του καταστατικού, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την προεκτεθείσα διάταξη του άρθρου 30 παρ. 8 εδαφ. β του Ν. 1264/1982. Ούτε βέβαια προκύπτει -από την ανωτέρω εξώδικη γνωστοποίηση- ότι υπήρξε απόφαση-εξουσιοδότηση της Γενικής Συνέλευσης (Συνέδριο) προς το Γενικό Συμβούλιο και εν συνεχεία εκχώρηση της αρμοδιότητας του Συμβουλίου προς την Εκτελεκτική Επιτροπή και εξουσιοδότηση της τελευταίας για την συγκεκριμένη δραστηριότητα και πράξη, ήτοι για την κήρυξη της συγκεκριμένης απεργίας και με το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Εξάλλου, η εναγομένη δεν τήρησε και την από τη διάταξη του άρθρου 30 παρ. 8 περ. α ν. 1264/1982 υποχρέωση της, αφού δεν αποδείχθηκε ότι γνωστοποίησε με την ως άνω εξώδικη γνωστοποίηση τα αιτήματα της με έγγραφο που κοινοποιήθηκε στον εργοδότη με δικαστικό επιμελητή τουλάχιστον τέσσερις πλήρεις ημέρες. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί, ότι η εκ μέρους του ενάγοντος επικαλούμενη σχετική παρανομία λόγω καταχρηστικότητας, προϋποθέτει κατ'αρχήν νόμιμα κηρυχθείσα απεργία, η οποία εν προκειμένω δεν υφίσταται.Πρέπει συνεπώς, με βάση τα προαναφερόμενα, να γίνει δεκτή η κρινόμενη αγωγή ως και κατ'ουσίαν βάσιμη κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό, απορριπτομένων των ασκηθεισών υπέρ της εναγόμενης πρόσθετων παρεμβάσεων. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα του ενάγοντος πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της εναγομένης (άρθρο 176 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Συνεκδικάζει κατ'αντιμωλία των διαδίκων την αγωγή και τις πρόσθετες υπέρ της εναγόμενης παρεμβάσεις.
Απορρίπτει τις ως άνω πρόσθετες παρεμβάσεις.
Απορρίπττει ό,τι κρίθηκε ως απορριπτέο.

Δέχεται κατά τα λοιπά την αγωγή.

 την αντικατάσταση του από την παρ. 1 του άρθρ. 2 του Ν. 2224/1994. Οι διατάξεις αυτές ρυθμίζουν τον τρόπο άσκησης του δικαιώματος απεργίας των υπαλλήλων του δημόσιου το


Αναγνωρίζει ότι η αναφερόμενη στο σκεπτικό της παρούσας απεργία, που κήρυξε η εναγομένη με την από 13-5-2014 εξώδικη γνωστοποίηση της και αφορά σε αποχή διαρκείας των μελών της από κάθε ενέργεια που συνδέεται με την διαδικασία αξιολόγησης του προσωπικού των δημόσιων υπηρεσιών και των ν.π.δ.δ., είναι παράνομη.
Επιβάλλει εις βάρος της εναγομένης μέρος των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος, το οποίο ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.
Κρίθηκε, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις Ιουλίου 2014 χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων αυτών δικηγόρων.
Η Δικαστής                                                             Η Γραμματέας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ-ΑΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ




Δημοσιεύτηκε σήμερα το πρωί η απόφαση του πρωτοδικείου Αθηνών, τμήμα εργατικών διαφορών, σχετικά με την προσφυγή του ελληνικού δημοσίου, που συζητήθηκε στις 9 Ιούνη 2014, απέναντι στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ για την αξιολόγηση.
Το δικαστήριο κρίνει ότι η απεργία είναι παράνομη, γιατί κατά το σκεπτικό του, δεν αποφασίστηκε από αρμόδιο όργανο, από το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ!!!, αλλά από το Γενικό Συμβούλιο και την Ε/Ε και ότι δεν έγινε εξώδικη γνωστοποίηση των αιτημάτων στον εργοδότη με δικαστικό επιμελητή.
Το δικαστήριο όμως απέρριψε ως αβάσιμο το [...]...αίτημα να υποχρεωθεί η εναγόμενη, η ΑΔΕΔΥ δηλ., να διακόψει την εξαγγελθείσα απεργία...[...] και ότι [...]...το δραστικό μέτρο διακοπής της απεργίας και παράλειψή της στο μέλλον θα έπρεπε να προβλέπεται ρητά, τέτοια όμως νομοθετική πρόβλεψηδεν υπάρχει...[...] και παρακάτω [...]Ομοίως, το έτερο κύριο αγωγικό αίτημα να απαγορευτεί κάθε άλλη αντίστοιχη μελλοντική απεργιακή κινητοποίηση με το ίδιο ή παρόμοιο περιεχόμενο...[...] [...]...είναι απορριπτέο ως μη νόμιμο...[...]., καθώς επίσης το δικαστήριο θεωρεί [...]Μη νόμιμο και απορριπτέο τυγχάνει και το παρεπόμενο αίτημα κύρηξης της παρούσας προσωρινά εκτελεστής...[...].
Κατά συνέπεια και σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου η απεργία δεν κρίνεται ως καταχρηστική και ότι η απόφαση δεν είνα άμεσα εκτελεστή.
Με βάσει τα παραπάνω δίνεται η δυνατότητα στην ΑΔΕΔΥ να κάνει προσφυγή, εντός τριημέρου, απέναντι στην απόφαση, η οποία θα πρέπει να συζητηθεί εντός 48 ωρών από την ημέρα υποβολής της.
Με βάσει λοιπόν και την απόφαση του δικαστηρίου η απεργία-αποχή απ' την αξιολόγηση συνεχίζεται.
Δεν καταθέτουμε τα ατομικά φύλλα αξιολόγησης και τα συγκεντρώνουμε στα σωματεία, δεν γίνεται επιμερισμός ποσοστών ούτε συντάσσονται εκθέσεις αξιολόγησης απ' τους προϊσταμένους.
Οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν τον αγώνα για την κατάργηση του ν.4250/2014 για την αξιολόγηση. Τη νίκη θα τη φερει ο μαζικός αγώνας των εργαζομένων.
Κανένας δεν αξιολογεί - κανένας δεν αξιολογείται! Συνένοχοι στο έγκλημα δεν θα γίνουμε!