Π. Ρήγας: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οι άνθρωποί του και πάνω σε αυτή τη βάση θα προχωρήσει η διαδικασία της οργανωτικής ανασυγκρότησης

Συνέντευξη του Γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ  στην εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ 

(Σάββατο 21/11/2015)

 Οι αιματηρές επιθέσεις στο Παρίσι αναβίωσαν τον φόβο της τρομοκρατίας στην Ευρώπη, ενώ πολλοί έσπευσαν να συνδέσουν το θέμα με τη διαχείριση του προσφυγικού. Θεωρείτε υπαρκτό τον κίνδυνο «κλειστών συνόρων» από ευρωπαϊκές χώρες στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και ποιες θα ήταν οι συνέπειες για τη χώρα μας; Πώς πρέπει να αντιδράσει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Ευτυχώς ηγεσίες της Ευρώπης κατάλαβαν ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνδεθεί η τρομοκρατία του ISIS με τις προσφυγικές ροές. Ο ίδιος ο πρόεδρος της Γαλλίας δήλωσε πως “Γάλλοι σκότωσαν άλλους Γάλλους”. Εμείς δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στους πρόσφυγες που φεύγουν κυνηγημένοι από την πατρίδα τους εξαιτίας της τρομοκρατίας του ISIS, αναγνωρίζοντας όμως ότι οι προσφυγικές ροές θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με ολοκληρωμένο σχέδιο στην Ευρώπη και σε συντονισμό με την Τουρκία. Σε αυτό στόχευσε και το ταξίδι του πρωθυπουργού και οι συναντήσεις του στην Άγκυρα. Οι προσφυγικές ροές δεν ανακόπτονται, όσο εκεί επικρατεί η φρίκη του πολέμου και η τρομοκρατία του ISIS. H Ευρώπη – Φρούριο μόνο μεγαλύτερο φόβο μπορεί να προκαλεί.

Είναι λογικό οι εξελίξεις να φέρνουν στο προσκήνιο και το θέμα της φύλαξης των ελληνικών συνόρων. Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι εντός ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν οι φωνές που ζητούν να ξηλωθεί άμεσα ο φράκτης στον Έβρο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ενάντια στα τείχη και τους φράχτες. Γνωρίζουμε όλοι και τη γεωπολιτική θέση της χώρας και τις συνθήκες που δημιουργούν οι προσφυγικές ροές. Το να μην υπάρχει ο φράχτης στον Έβρο, αλλά να υπάρχει φράχτης λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω στα σύνορα με τη Βουλγαρία ή τα Σκόπια ή στην Σλοβενία και την Αυστρία, δεν δίνει καμία ουσιαστική απάντηση στο ζήτημα, που δεν είναι άλλο από το ολοκληρωμένο σχέδιο για τη διαχείριση των προσφυγικών ροών με σεβασμό στις Διεθνείς Συμβάσεις. Με ανθρωπιά και αλληλεγγύη θα πρέπει να δούμε όλα τα θέματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε με ιδιαίτερη οξύτητα στις καταγγελίες Πανούση χαρακτηρίζοντάς τες «αστείες, χυδαίες και προσβλητικές». Ωστόσο η κυβέρνηση ήταν εκείνη που «παρότρυνε» τον πρώην υπουργό να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη. Ασχέτως των κινήτρων του κ. Πανούση, δεν θα έπρεπε να περιμένετε την ολοκλήρωση της έρευνας πριν προβείτε σε χαρακτηρισμούς;

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικός φορέας, δεν του αφαιρείται το δικαίωμα να απαντά σε επιχειρήσεις σπίλωσής του. Έγινε η προσπάθεια σύνδεσης του κόμματός μας με την τρομοκρατία. Κάτι που ο ίδιος ο κ. Πανούσης αναίρεσε. Άρα, ήταν σωστή η ακαριαία αντίδρασή μας στο θέμα. Από εκεί και πέρα είδαμε την εκμετάλλευση του θέματος στη δημόσια σφαίρα, οπότε όποιος επιχειρεί παιχνίδια εντυπωσιασμού να ξέρει ότι τέτοιες κατηγορίες τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον αγγίζουν.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρείτε ότι δεν υπάρχει θέμα, όταν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, συνομιλούν με ποινικούς κρατούμενους, εμπλεκόμενους σε υποθέσεις τρομοκρατίας;  Στον ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνεται η άποψη ότι «δεν υπάρχει διαχωρισμός των φυλακισμένων σε τρομοκράτες και μη». Συμφωνείτε;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, ως ένα κόμμα δηλαδή που έχει διαβάσει το Διαφωτισμό, είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων συνθηκών διαβίωσης στα σωφρονιστικά καταστήματα, στα νοσοκομεία των φυλακών. Επίσης το Υπουργείο Δικαιοσύνης διαχρονικά συνομιλεί με τους κρατούμενους. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, έντασης σε σωφρονιστικά καταστήματα ή μαζικής απεργίας πείνας κρατούμενων. Το έχει κάνει και ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός Δικαιοσύνης, όπως και ο ΓΓ του Υπουργείου Δικαιοσύνης της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ που συνομιλούσε με τους κατηγορούμενους ή καταδικασμένους για εγκλήματα τρομοκρατίας. Οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης εντός του σωφρονιστικού συστήματος αφορούν όλους τους κρατούμενους, γιατί δυστυχώς υπάρχουν και άλλα ειδεχθή εγκλήματα. Καλό είναι να μην παίζουμε με τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστω και λεκτικά, αυτές τις δύσκολες και περίεργες περιόδους.

Το θέμα της προστασίας της πρώτης κατοικίας αποτελούσε το «μεγάλο στοίχημα» για την κυβέρνηση. Ωστόσο όπως όλα δείχνουν, οδηγηθήκαμε σε επώδυνο συμβιβασμό και μια ρύθμιση πολύ χειρότερη από όσες στο παρελθόν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφιζαν. Είστε ικανοποιημένος από την εξέλιξη;

Μετά από σκληρή διαπραγμάτευση η κυβέρνηση κατάφερε να επιτύχει μια συμφωνία με την οποία, για πρώτη φορά, δημιουργείται ένα πλέγμα προστασίας των αδυνάτων. Η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά είχε συμφωνήσει στην πλήρη, χωρίς όρους απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας. Ο νόμος που φέρνουμε εμείς μοιράζει  καλά το βάρος ανάμεσα στους φορολογούμενους, τους τραπεζίτες και τους δανειολήπτες. Με τα εισοδηματικά κριτήρια που θέτει βγάζει εκτός προστασίας μόνο το 6% των φορολογούμενων στη χώρα, που δηλώνει εισόδημα άνω των 35.000 ευρώ τον χρόνο. Για να είμαστε σαφείς: Ούτε τα σπίτια των λαϊκών στρωμάτων και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων θα βγουν στο σφυρί, ούτε της μεσαίας τάξης.  Καταρχήν, όσα δάνεια έχουν ενταχθεί στο νόμο Κατσέλη εξακολουθούν να προστατεύονται από τις διατάξεις του. Το 25% περίπου των κόκκινων στεγαστικών δανείων, με αντικειμενική αξία ακινήτου έως 170.000 ευρώ και  εισόδημα δανειολήπτη στο όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσης, δηλαδή 1.720 ευρώ για τετραμελή οικογένεια πριν την καταβολή φόρων- προστατεύεται πλήρως. Το 35% των δανείων, με αντικειμενική αξία ακινήτου έως 240.000 ευρώ και εισόδημα δανειολήπτη 3.000 ευρώ για τετραμελή οικογένεια, και πάλι προστατεύεται πλήρως. Μεταξύ τράπεζας και δανειολήπτη θα γίνεται διακανονισμός με βάση την τρέχουσα εμπορική αξία του ακινήτου. Δηλαδή, αν η αντικειμενική αξία προ κρίσης ήταν 100.000 ευρώ και τώρα είναι 50.000 ευρώ, ο διακανονισμός γίνεται με τις 50.000 ευρώ.

Η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία απεργιακή κινητοποίηση σχολιάστηκε από πολλούς ως «προσχηματική». Τη στιγμή που η κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει ένα σκληρό μνημόνιο το οποίο ψήφισε, θεωρείτε επαρκές το επιχείρημα ότι και η ίδια είναι αντίθετη με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές;

Η κυβέρνηση και το κόμμα σε όλους τους τόνους έχουν πει ότι αυτή συμφωνία δεν αποτελεί πολιτική μας. Ήταν η αναγκαία απόφαση για να σταματήσουμε οριστικά τα σχέδια εκείνων που ήθελαν τη χώρα σε grexit με καταστροφικά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία. Έτσι εμείς θα είμαστε στους αγώνες και τα κινήματα αντίστασης και αλληλεγγύης στο μεγάλο αγώνα της κοινωνίας, αλλά και της κυβέρνησης, για να βγούμε από την κρίση και να νικήσουμε τους ακραίους συντηρητικούς κύκλους στην Ευρώπη και την Ελλάδα που έχουν ως θρησκεία την άγρια λιτότητα.

Το προσεχές διάστημα θα πρέπει να ψηφιστούν από τη βουλή σκληρά μέτρα, μεταξύ των οποίων και το νέο ασφαλιστικό. Ανησυχείτε για τις αντοχές της κυβερνητικής πλειοψηφίας; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει απευθύνει πρόσκληση για την «ευρύτερη δυνατή συναίνεση των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου». Θα μπορούσε να μετεξελιχθεί και σε κυβερνητική συνεργασία, αν σε κάποια κρίσιμη συγκυρία υπάρξει η αναγκαία στήριξη από το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ή την Ένωση Κεντρώων;

Οι αντοχές δοκιμάζονται. Δεν μας είναι ευχάριστες οι εξελίξεις, αλλά η έντιμη στάση - καθώς όλοι και όλες γνώριζαν το περιεχόμενο της συμφωνίας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου - είναι να παραδίδουν την έδρα τους. Δεν συντρέχουν λόγοι κυβερνητικής συνεργασίας με τα κόμματα στα οποία αναφέρεστε. Σε κάθε περίπτωση, τα κόμματα που αποκαλούνται προοδευτικά θα πρέπει να αποφασίσουν αν βρίσκονται στην ουρά της ΝΔ και των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη ή εάν θα συμβάλλουν ώστε να βγει η χώρα από την κρίση με την κοινωνία όρθια. Τη συμφωνία την έχουν ψηφίσει το καλοκαίρι στη Βουλή, καλό είναι να μην καμώνονται τους διαφωνούντες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενόψει και του συνεδρίου τον ερχόμενο Φεβρουάριο, επιμένει στην ανάγκη αντιστοίχισης του κόμματος με την εκλογική και κοινωνική του βάση. Σε ποια φάση βρίσκεται η προσπάθεια «ανοίγματος» του ΣΥΡΙΖΑ και επαναπροσέγγισης μελών που αδρανοποιήθηκαν ή αποχώρησαν από το κόμμα;

Το κόμμα μέσα από τα κύτταρά του, τις Οργανώσεις Μελών, προχωρά σε ανασυγκρότηση και τη συνάντησή του με την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Το επόμενο διάστημα μέσα από μια σειρά δράσεις, μια ολοκληρωμένη πολιτική καμπάνια, θα έχουμε ανοίξει τις διαδικασίες σε κάθε πόλη, σε κάθε γειτονιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται με ειλικρίνεια στον κόσμο και αυτό είναι που έχει φέρει όχι μόνο τα εκλογικά αποτελέσματα, αλλά και την ενεργοποίηση και την κομματική ένταξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οι άνθρωποί του και πάνω σε αυτή τη βάση θα προχωρήσει η διαδικασία της οργανωτικής ανασυγκρότησης.

Πηγή: syriza.gr

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ;

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Στάθη Κουβελάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,  με τίτλο "Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;" που δημοσιεύτηκε στο thepressproject.gr την Πέμπτη 9/7/2015

 

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πως αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πως να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατόπεδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστεράθέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σανσυλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.
 
Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, ο ελληνικός λαός συγκλονίζει την Ευρώπη και τον κόσμο.Ανταποκρίνεται μαζικά στο κάλεσμα της κυβέρνησης και, σε πρωτοφανείς συνθήκες για τα μεταπολεμικά δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, ψηφίζει σαρωτικά "όχι"  στις εκβιαστικές και ταπεινωτικές προτάσεις των δανειστών. Τόσο η έκταση του «όχι» όσο και η ποιοτική του σύνθεση, με την συντριπτική του υπεροχή στα εργατικά-λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, μαρτυρούν την βαθύτητα των διεργασιών που έγιναν, ή μάλλον που αποκρυσταλλώθηκαν σε ελάχιστο διάστημα στην ελληνική κοινωνία. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της Παρασκευής, το κλίμα που επικρατούσε «από τα κάτω» τις τελευταίες μέρες, χωρίς να ξεχνάμε το ενθουσιώδες κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, πιστοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγει στην λαϊκή παρέμβαση μια συγκρουσιακή πολιτική επιλογή.
 
Από την επόμενη όμως αυτής της «μέρας που συγκλόνισε τον κόσμο», και ενώ δεν έχουν καλά-καλά καταλαγιάσει οι ιαχές των νικητών στις πλατείες της χώρας, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.Υπό την αιγίδα του ενεργότατα στρατευμένου στην υπόθεση του «ναι» ΠτΔ, η κυβέρνηση καλεί τους επικεφαλείς των ηττημένων και συνομολογεί ένα πλαίσιο που βάζει ως ανυπέρβλητο όριο της ελληνικής θέσης το ευρώ και δηλώνει ρητά ότι δεν έχει εντολή ρήξης. Στην παραζάλη ακόμη της κυριακάτικης χαράς, η κοινή γνώμη παρακολουθείτον εκπρόσωπο του 62% να υποτάσσεται στο σκεπτικό του 38% την επαύριο μιας εκκωφαντικής νίκης της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας,.
Την Τρίτη, η κυβέρνηση μεταβαίνει στις Βρυξέλλες για το έκτακτο Eurogroup χωρίς "πρόταση" και, όπως ήταν απόλυτα λογικό, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο, ολιγοήμερο και ακόμη αυστηρότερο, τελεσίγραφο. Την επομένη, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εγκανιάζει τη θητεία τους ως ΥΠΟΙΚ (για λόγους συντομίας παρακάμπτουμε το επεισόδιο "παραίτηση Βαρουφάκη", σημειώνοντας απλά ότι αποτελούσε απαίτηση των δανειστών) στέλνοντας επιστολή στον ESM – τον οργανισμό που διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους – με την οποία ζητάει νέο δάνειο 50 δις, που θα συνοδεύεται φυσικά από τρίτο μνημόνιο . Προβλέπεται μάλιστα η Βουλή να αρχίσει να ψηφίζει τα σχετικά μέτρα, δηλαδή τους εφαρμοστικούς νόμους, από τη Δευτέρα.
 
Η επιστολή Τσακαλώτου συνεχίζει αναφέρονταςμεταξύ άλλων ότι "η Ελλάδα δεσμεύεται να τηρήσει τις χρηματοοικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι σε όλους τους πιστωτές της πλήρως και εγκαίρως».Είναι προφανές ότι παρά τις διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος για «επανέναρξη διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση», οι (κατ’όνομα και μόνον) «διαπραγματεύσεις» συνεχίζονται ακριβώς εκεί όπου τις είχαμε αφήσει, με έναν πήχη να έχει ήδη κατέβει για τις ελληνικές θέσεις σε ένα πολιτικά μη-διαχειρίσιμο σημείο, όπως σωστά εκτιμήθηκε τότε.
 
Την ίδια μέρα, και εν αναμονή των νέων ελληνικών "προτάσεων", που οφείλουν να είναι "αξιόπιστες, λεπτομερείς" κλπ, δηλαδή μνημονιακής κοπής, ο πρωθυπουργός απευθύνεται στο Ευρωκοινοβούλιο και δηλώνει ότι «εάν είχα στόχο να βγάλω την Ελλάδα από τον ευρώ, δεν θα πήγαινα αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης να κάνω τις δηλώσεις που έκανα και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όχι ως εντολή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας για να φθάσουμε σε μια καλύτερη συμφωνία ». Πρόκειται για μια σχεδόν ανοιχτή παραδοχή ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «ερμηνεύτηκε» με μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα, αυτήν της πάση θυσία διαπραγμάτευσης και αποφυγής της ρήξης.
 
Στην ίδια ομιλία, ο πρωθυπουργός εκθέτει με αρκετά σαφή τρόπο την φιλοσοφία που εδώ και αρκετές εβδομάδες κινεί την όλη στάση της ελληνικής πλευράς και στην οποία η «παρένθεση» του δημοψηφίσματος δεν επέφερε την παραμικρή μεταβολή: «Σε αυτές τις προτάσεις, προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες. Όμως, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, να επιλέξουμε εμείς ως κυρίαρχη κυβέρνηση, πού θα εντοπίσουμε, πού θα προσθέσουμε τα φορολογικά βάρη, προκειμένου να πιάσουμε τους απαιτούμενους δημοσιονομικούς στόχους». Το πλαίσιο είναι λοιπόν δεδομένο, είναι τα περιοριστικά μέτρα που εξασφαλίζουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους, και είναι ολοφάνερα μνημονιακό. Η «διαφωνία» εντοπίζεται στην «κατανομή των βαρών», δηλαδή σε μια (υποτίθεται) «κοινωνικά δικαιότερη» εκδοχή λιτότητας, που θα παρουσιαστεί ως «αναδιανομή» τη στιγμή που θα διαιωνίζει την ύφεση (κάθε αναφορά στη δέσμευση για μη-υφεσιακά μέτρα έχει απαλειφθεί) και την φτωχοποίηση των πολλών.
 
Εν τω μεταξύ, και ενώ λέγονται αυτές οι «κατευναστικές» κουβέντες που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Σύριζα, εντείνεται η «κατάσταση πολιτορκίας» που υφίσταται η χώρα, με την η ΕΚΤ να κρατάει κλειστή τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να "κουρεύει" ακόμη περισσότερο την αξία των ομολόγων των τραπεζών, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. Και όμως! Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρ’όλο που με τον έλεγχο των κεφαλαίων ένα μέρος του δρόμου έχει ήδη διανυθεί, ουδείς, εκτός από τον Κώστα Λαπαβίτσα και κάποια στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν κάνει λόγο για τα αυτονόητα και στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας που επιβάλλουν παρόμοιες περιστάσεις, αρχίζοντας από τον δημόσιο έλεγχο και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Η εξήγηση είναι βέβαια πολύ απλή: κάτι τέτοιο θα έβαζε την Ελλάδα με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ, που είναι ακριβώς το απόλυτο φετίχ στο οποίο αγκιστρώνεται η κυβέρνηση, τη στιγμή ακριβώς που ένας διόλου ριζοσπάστης οικονομολόγος όπως ο Πολ Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι «το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του έχει ήδη πληρωθεί» και ότι είναι καιρός «να εισπράξει η Ελλάδα τα πλεονεκτήματα »
Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι απλούστατο: με τις κινήσεις αυτής της εβδομάδας, η κυβέρνηση δεν πέτυχε παρά την "ολική επαναφορά" στον προηγούμενο εγλωβισμό, και τούτο από μια πολύ δυσχερέστερη θέση, υπό την πίεση ενός ακόμη οξύτερου οικονομικού στραγγαλισμού. Οσο για το πολιτικό πλεονέκτημα, δηλαδή για το τεράστιο κεφάλαιο που αποκόμισε με το δημοψήφισμα, έσπευσε να τοακυρώσει σε χρόνο ρεκόρ, ακολουθώνταςσε όλα τα σημεία τη γραμμή όσων αντιτάχθηκαν σ'αυτό, και που έχουν κάθε λόγνα αισθάνονται δικαιωμένοι ενώ έχουν καταποντισθεί στις κάλπες.
 
Και όμως δημοψήφισμα υπήρξε, δεν είναι ένα μεθύσι που πέρασε, ούτε παραίσθηση. Παραίσθηση είναι αντίθετα η προσπάθεια να υποβαθμιστεί σε μια εκτονωτική παρένθεση στον κατήφορο που οδηγεί σε ένα τρίτο Μνημόνιο.
 
Ας το πούμε με την δέουσα σαφήνεια: οποιαδήποτε απόπειρα ακύρωσης της λαϊκής θέλησης για ανατροπή της λιτότητας και των Μνημονίων αποτελεί Υβρι με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Οποιος την αποτολμήσει και οδηγήσει την χώρα και την Αριστερά στην παράδοση και την ατίμωση θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και την αντίστοιχη Νέμεσι. Αν τέτοια είναι η κατάληξη του παραλογισμού των ημερών που ζούμε, ας ξέρουμε τουλάχιστον πως αυτή η τραγωδία δεν θα έχει ούτε από μηχανής Θεό, ούτε Ευμενίδες για να κατευνάσουν τις Ερινύες.