«Ακόμα και ένα κουκούτσι ελιάς σε μια ανασκαφή έχει τη δική του αξία»

Ο αρχαιολόγος και μέλος του ΔΣ της ΑΔΕΔΥ, Δέδες Λιώνης, μίλησε στο ΤΡΡ και την εκπομπή «Το ΜηνΌρε του TPP» με σκοπό να φωτίσει την γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) σχετικά με την έκταση του Ελληνικού. Ο επιστήμονας εξήγησε τη σημασία της κήρυξης ενός χώρου ως αρχαιολογικού, έκανε λόγο για νίκη της λογικής και της νομιμότητας, υπογράμμισε πως ο αρχαιολογικός νόμος είναι σαφέστατος και δεν επιδέχεται άλλων ερμηνειών, ενώ τόνισε πως η έκταση που κηρύχθηκε ως αρχαιολογική θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.

 

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Συνέντευξη του Λιώνη Δέδε στους Ορέστη Βέλμαχο και Μηνά Κωνσταντίνου

Ο Δ. Λιόνης χαρακτηρίζει σημαντική την απόφαση του ΚΑΣ, που δεν επιτρέπει σε οποιονδήποτε να βλάψει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας και ξεκαθαρίζει πως το αφήγημα περί «εμποδίων της ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί, καθώς τα μνημεία και οι αρχαιότητες μόνο προώθηση μπορούν να δώσουν στις επενδύσεις. Τονίζει πως δεν πρέπει να μπαίνουμε στη λογική του να τσιμεντοποιούμε  τα πάντα και ξεκαθαρίζει πως το νομικό πλαίσιο είναι ίδιο για όλους.

Τι σημαίνει πρακτικά η γνωμοδότηση του ΚΑΣ για το Ελληνικό;

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο ιστορικό της υπόθεσης μέχρι τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ, η οποία έχει χαρακτηριστικά θετικής πρότασης για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζει η πολιτεία την πολιτιστική κληρονομιά.  Υπάρχει σύγχυση δύο τεχνικών όρων που είναι όμως πάρα πολύ σημαντικοί. Συγχέεται ο όρος κήρυξη ή αρχειοθέτηση αρχαιολογικού χώρου με τον όρο θέσπισης ζώνης προστασίας.

Το πρώτο σημαίνει ότι η πολιτεία ενημερώνει τον κάθε ενδιαφερόμενο πως σε κάποια περιοχή ενδέχεται να βρεθούν ή ήδη υπάρχουν αρχαιότητες.  Έτσι είναι υποχρεωμένος ο ενδιαφερόμενος να ειδοποιήσει την πολιτεία για το αν θέλει να κάνει κάποιο έργο σε αυτό το μικρό ή μεγάλο οικόπεδο, προκειμένου να υπάρξει προληπτικός έλεγχος εκσκαφών ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ζημιάς ή καταστροφής αρχαιοτήτων.

Σχετικά με την θέσπιση ζωνών προστασίας, πρέπει να εφαρμοστούν κάποιοι όροι που ορίζονται από την αρχαιολογική υπηρεσία. Στην περίπτωση του Ελληνικού είχαμε το απλούστερο των πραγμάτων: Η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου εκεί που υπήρχαν ορατά αρχαιολογική μνημεία ή αναμένεται να βρεθούν, ώστε να είναι όλες οι πλευρές ενημερωμένες. Η πολιτεία έχει τη θεσμική υποχρέωση για την προστασία των αρχαιοτήτων. Οτιδήποτε άλλο ακούστηκε ψαρεύει στα θολά νερά της παραπληροφόρησης.

«Η έκταση θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη...»

Η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου για τα 280 στρέμματα σημαίνει πως η υπόλοιπη έκταση στο Ελληνικό δεν θα έχει αντίστοιχη επίβλεψη από τους αρχαιολόγους;

Η κήρυξη έχει το χαρακτηριστικό πως απαιτεί αυξημένη προσοχή. Μετά και την απόφαση του ΚΑΣ θα υπάρξουν βελτιώσεις  στο συμφωνητικό που έχει υπογραφεί. Είναι αυτονόητο πως πρέπει να υπάρξει προληπτικός έλεγχος εκσκαφών κατά τη διάρκεια των όποιων εργασιών στον χώρο.

Δηλαδή θα υπάρχει επίβλεψη σε όλη την περιοχή και σε αυτά τα 280 στρέμματα η επίβλεψη θα είναι πιο αυστηρή;

Κάπως έτσι είναι. Υπάρχει μια αυξημένη πρόνοια για τις αρχαιότητες που αναμένεται να βρεθούν εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα δώσουμε σημασία στο υπόλοιπο κομμάτι. Ο προληπτικός έλεγχος εκσκαφών θα υπάρχει σε όλη την έκταση. Ακούστηκε ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες πως οι αρχαιολόγοι είναι μια συντεχνία, παράλογοι και ενάντια στις επενδύσεις επειδή θέλουμε την προστασία του χώρου. Η αρχαιολογία είναι επιστήμη, δεν είναι μαντεία. Εμείς λοιπόν αυτό που λέμε είναι ότι μέσα στον χώρο υπάρχουν ή αναμένεται να υπάρξουν αρχαιότητες και το γνωστοποιούμε στον ενδιαφερόμενο. Στην υπόλοιπη έκταση δεν είναι τεκμηριωμένο πως θα βρεθούν αρχαιότητες.

Η εμπειρία και η στατιστική μας λέει πως αν κάποιος σκάψει χιλιάδες στρέμματα σε τούτη τη γη, πιθανότερο είναι να βρει αρχαία παρά κάρβουνα. Υπάρχει λοιπόν αυτή η τεκμηρίωση. Βέβαια θα μπορούσε να υπάρξει συζήτηση για το αν η έκταση που κηρύχτηκε αρχαιολογικός χώρος θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη.

Υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας για την υπόλοιπη περιοχή σε περίπτωση που βρεθούν αρχαιότητες;

Εμείς λέμε πως πρέπει να γίνει προληπτικός έλεγχος εκσκαφών σε όλη την περιοχή και τεκμηρίωση για την κήρυξη αρχαιολογικού χώρου στην έκταση που γνωμοδότησε το ΚΑΣ. Δεν μπορεί κανείς να πάει να κηρύξει αρχαιολογικό χώρο μια έκταση επειδή έτσι του κάπνισε. Πρέπει να υπάρχει τεκμηρίωση. Βέβαια, ξαναλέω πως θα μπορούσε να ανοίξει η κουβέντα για το αν η έκταση που ορίστηκε θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη.

Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι τόνιζαν πως θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη η προστατευμένη έκταση...

Είναι μια μεγάλη κουβέντα και υπάρχει αυτή η αντιπαράθεση ανάμεσα σε πολιτεία και επενδυτή. «Επενδυτής» βέβαια μπορεί να είναι και ένας συμπολίτης μας που είχε την ατυχία να βρίσκεται το οίκημα του σε έναν ορισμένο αρχαιολογικό χώρο και ξεκινάει η κουβέντα του «για τι να είναι εδώ, γιατί να μην είναι παραπέρα» κλπ. Στις μεγάλες επενδύσεις πρέπει να κοιτάζουμε και άλλα στοιχεία, όπως το οικονομικό υπόβαθρο που μπορεί να υπάρχει. Έχουμε συναντήσει σε μεγάλα έργα την δυσπιστία των εργολάβων που λένε «μα δεν έχει εδώ τίποτα και με ταλαιπωρείς χωρίς λόγο».

Άντε να προσπαθήσεις να εξηγήσεις σε όλους αυτούς, όπως έχει πει και ο αήμνηστος καθηγητής Αρχαιολογίας, Γιώργος Χουρμουζιάδης, ότι «ακόμα και ένα κουκούτσι ελιάς έχει τη δική του αξία».

«Νίκη της λογικής και της νομιμότητας»

Πως βλέπετε τη χθεσινή απόφαση του ΚΑΣ; Κατάφεραν οι αρχαιολόγοι να σημειώσουν μια μικρή νίκη ή επικράτησε η πλευρά του επενδυτή;

Η ιστορία του Ελληνικού είναι πολύ διδακτική και αν μπορούσα να βάλω έναν τίτλο αυτός θα ήταν «Τι μας έμαθε το Ελληνικό».  Η υπόθεση δεν περιορίζεται μόνο στο αρχαιολογικό κομμάτι και εμπλέκεται με αυτό που ονομάζουμε αρχαιολογία της διαχείρισης. Η γνωμοδότηση είναι σε θετική κατεύθυνση αλλά δεν είναι νίκη των αρχαιολόγων, καθώς δεν ήταν αναμέτρηση ανάμεσα σε αρχαιολόγους και επενδυτές. Είναι νίκη της λογικής και της νομιμότητας, νίκη της λογικής που λέει ότι προφανώς και μπορούν να γίνονται επενδύσεις στη χώρα αλλά μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο με συγκεκριμένους κανόνες και όρους που ισχύουν ισότιμα για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Ο αρχαιολογικός νόμος είναι σαφέστατος και δεν επιδέχεται άλλων ερμηνειών. Τα μνημεία είναι ταυτοτικό στοιχείο αυτής της χώρας και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτή. Δεν μπορούμε να μπούμε στη λογική του να τσιμεντοποιήσουμε όλα. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι τα μνημεία δεν αποτελούν τροχοπέδη για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Απεναντίας δίνουν προστιθέμενη αξία.

Μπορείτε να μας δώσετε κάποια παραδείγματα;

Σκεφτείτε το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στην Αιόλου για παράδειγμα. Ακόμα καλύτερα σκεφτείτε τα ευρήματα που υπάρχουν σε σταθμούς του μετρό. Αν έχετε παρατηρήσει στην τουριστική περίοδο, πάρα πολλοί τουρίστες στέκονται και παρατηρούν. Υπάρχει εκμετάλλευση του πολιτιστικού αγαθού και όχι εκμετάλλευση με τη χυδαία έννοια του όρου. Όσοι επισκέπτονται την Ελλάδα, την Ακρόπολη και τα αρχαία μνημεία πάνε να δουν. Έγινε μεγάλη συζήτηση για τις αρχαιότητες που βρέθηκαν στα έργα του μετρό Θεσσαλονίκης και υπήρξε και πάλι αυτή η χυδαία αντίληψη πως τα μνημεία εμποδίζουν το έργο, ενώ όλοι μπορούν να θαυμάσουν τον πολιτιστικό πλούτο και τα μνημεία.

Πιστεύετε πως ξεχνιέται με κάποιο τρόπο ότι τα μνημεία και οι αρχαιότητες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας, προς όφελος των επενδυτών;

Να σας δώσω ένα παράδειγμα ενός σημερινού άρθρου του liberal.gr που αναφέρει τα εξής: «Τελικά η κήρυξη ελαττώθηκε στα 280 στρέμματα, διάσπαρτα όμως, άλλα στο αμαξοστάσιο με διάσπαρτους τάφους». Βλέπουμε ότι κάνει λόγους για ελάχιστους τάφους, αυτή την εικόνα μας δίνει. Αν όμως ανατρέξουμε σε δημοσίευμα του 2003 στην «Καθημερινή», πριν προκύψει το θέμα της επένδυσης στο Ελληνικό,  θα δούμε ότι στην ίδια περιοχή για την οποία μας λένε για ελάχιστους τάφους, γινόταν λόγος για πολλές αρχαιότητες και τάφους. Αν αθροίσετε αυτά τα ταφικά μνημεία, θα δείτε πως πρόκειται για 150 τάφους και 300 αγγεία μέχρι σήμερα, ενώ αναμένεται να βρεθούν περισσότερα στην περιοχή. Πως λοιπόν μπορεί να κρίνει κάποιος πως αυτά τα ευρήματα είναι ελάχιστα; Δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για την πολιτιστική κληρονομιά μας σε αυτή την βάση. Θα πρέπει να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος μακριά από τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία.

«Παράγοντας επενδύσεων η πολιτιστική μας κληρονομιά»

Μπορεί όμως να ανοίξει αυτή η συζήτηση, ειδικά με τις πιέσεις που υπάρχουν για το Ελληνικό; Ας μην ξεχνάμε πως βρισκόταν και στα προαπαιτούμενα των δανειστών.

Όλα πρέπει να κρίνονται μέσα στον τόπο και τον χρόνο τους. Υπάρχει ένας βασικός και απαράβατος κανόνας: Η χώρα μας βρίσκεται μέσα στην ευρωπαϊκή Ήπειρο και δεν μπορεί για εμάς να ισχύει κάτι διαφορετικό από όσα ισχύουν στις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής Ηπείρου. Έχουμε την κατάρα και την ευλογία να έχουμε πολιτισμό. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το κλισέ «ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας»;  Μα αν είναι η βαριά μας βιομηχανία γιατί θέλουμε να την εξαρθρώσουμε; Πρόκειται για ιδεολόγημα αντιφατικό από την ίδια του τη φύση.

Ας αποφασίσουμε λοιπόν αν θέλουμε να έχουμε πολιτιστική κληρονομιά και μνημεία ή αν δεν θέλουμε να έχουμε. Να αξιολογήσουμε τους τρόπους που μπορούμε να τα εκμεταλλευτούμε ορθολογικά. Θέλουμε να τηρηθεί η νομιμότητα ή όχι; Ακούσαμε για παραιτήσεις, ακούσαμε κατηγορίες σε βάρος του ΚΑΣ, το οποίο απλά εφάρμοσε την αρχαιολογική νομοθεσία. Θέλουμε λοιπόν να τηρείται με διαφάνεια η νομιμότητα ή δεν θέλουμε;

Γίνεται να συμβαδίσουν η νομιμότητα και η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται, από τη στιγμή που ο επενδυτής δεν σέβεται τους νόμους;

Η πολιτεία έχει θεσπίσει όρους και νόμους. Οφείλει ο καθένας σε αυτή τη χώρα να τηρεί ευλαβικά τη νομιμότητα, αν θέλουμε να αλλάξουμε το νομικό πλαίσιο μπορούμε να συζητήσουμε σε διαφορετική βάση. Επαναλαμβάνω σχετικά με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, η πολιτιστική κληρονομιά είναι προωθητικός παράγοντας και όχι χειρόφρενο και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Να το επαναφέρουμε κάθε φορά και να χρησιμοποιούμε ορθολογικά επιχειρήματα απέναντι στα όσα λένε.

Τι εκτιμάτε ότι θα ακολουθήσει μετά τη γνωμοδότηση του ΚΑΣ;

Από τεχνική πλευρά περιμένουμε μια υπουργική απόφαση που θα επικυρώνει την απόφαση του ΚΑΣ και στη συνέχεια να τηρήσει και η εταιρία τις δικές της δεσμεύσεις. Από εκεί και πέρα περιμένουμε κάτι πάρα πολύ απλό. Ας μπουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό και θα είμαστε εκεί εμείς από την αρχαιολογική υπηρεσία για να μπούμε στη διαδικασία της προστασίας και της έρευνας των αρχαιοτήτων που μένει να βρεθούν στον χώρο. Από εκεί και πέρα το ζήτημα του Ελληνικού συνολικά είναι μια μεγάλη κουβέντα που έχει γίνει και γίνει με μεγαλύτερη ένταση και στο μέλλον. Η χθεσινή γνωμοδότηση ανοίγει έναν κύκλο συζήτησης με δύο σταθερές. Η μια είναι η τήρηση της νομιμότητας και η δεύτερη είναι πως δεν έχουμε αρνηθεί ταυτοτικά στοιχεία όπως η πολιτιστική κληρονομιά και τα μνημεία.

Πηγή: ThePressProject

Ένα μικρό σχόλιο για το Ελληνικό

Τελείωσε έχει χαθεί η σοβαρότητα στο νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το Ελληνικό. Κάνουμε πιστή αντιγραφή από το σημερινό liberal κι από την Καθημερινή του 2003:

α)Η σχετική πρόταση ήταν να κηρυχθούν 300 στρέμματα, ενώ ακούστηκε και άλλη πρόταση για 700. Τελικά, η κήρυξη ελαττώθηκε στα 280 στρέμματα, διάσπαρτα όμως. Δηλαδή άλλα στο αμαξοστάσιο του τραμ (με ελάχιστους τάφους), άλλα στον λόφο Χασάνι (που δεν έχει αρχαία) και άλλα στους Τράχωνες (με τα αρχαία μπάζα ενός λατομείου!). (liberal.gr σήμερα)

β)Πρόκειται, λέει η ανασκαφέας, για 14 γεωμετρικούς εγχυτρισμούς, δηλαδή ταφές μέσα σε αγγεία -κυρίως αμφορείς-, 106 λάκκους πυρών -όπου έκαιγαν τους νεκρούς-, 17 λακκοειδείς τάφους με ή χωρίς καλυπτήριες πλάκες, 3 κιβωτιόσχημους, 2 πώρινες σαρκοφάγους, 2 χάλκινους λέβητες, μία χάλκινη υδρία και μία πήλινη κάλπη που όλα περιείχαν οστά νεκρών και 3 κεραμοσκεπείς τάφους». Οι περισσότεροι από αυτούς χρονολογούνται στο α΄ μισό του 5ου αι. π.Χ. Τους νεκρούς των τάφων συνόδευαν ως κτερίσματα κυρίως αγγεία που μετά τη συντήρησή τους από την κ. Ειρήνη Μάλλιου, ίσως ξεπεράσουν τα 300 (Καθημερινή, 2003)

Ώρες ώρες νομίζει κανείς,  ότι δεν κοιτάνε ούτε διαγώνια το αρχείο τους εκεί στη ΝΔ πριν ξεστομίσουν την ανοησία τους. Αφόρητος λαϊκισμός, συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας και τζογάρισμα στη ρουλέτα της ημιμάθειας και της παραπληροφόρησης. Καλά το πάνε…

 Πηγή: ΑΡΚΙ

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΩ

(το κείμενο εκφράζει τις απόψεις του υπογράφοντα)

Μέχρι το 2015, ο δημόσιος τομέας θυσιαζόταν στο βωμό -ως άλλος αποδιοπομπαίος τράγος- για όλα τα δεινά της χώρας. Ο τότε Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας και νυν Πρόεδρός της, κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ξεκινούσε τις οριζόντιες -και όχι μόνο- αδικαιολόγητες απολύσεις, με την ανοχή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν να καλύψουν 40 χρόνια κακοδιαχείρισης του δημοσίου χρήματος και γενικότερων ατασθαλιών των κομμάτων τους, που μέχρι εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν εναλλάξ (ή και ως συγκυβέρνηση) στην εξουσία.

Μετά τις δύο επαναλαμβανόμενες εκλογικές νίκες του ΣΥΡΙΖΑ, η συγκυβέρνηση που σχηματίστηκε, από τις πρώτες κιόλας εξαγγελίες, έδειξε τις προθέσεις της και ταυτίστηκε πλήρως με τις πάγιες θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, προτάσσοντας σαν προτεραιότητα την εξυγίανση, τον εκδημοκρατισμό και την αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.

Η αξιοκρατία, ως θεσμός, είναι ένα πάγιο αίτημα του υγιούς συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστερής νοοτροπίας. Το νομοθέτημα γύρω από τις αξιολογήσεις που έφερε το κυβερνών κόμμα ήταν καινοτόμο και τα στοιχεία του πρόδιδαν τον προοδευτικό και ανατρεπτικό σκοπό του.

Το νομοθέτημα αυτό για τη δημόσια διοίκηση είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο και η διαφορά νοοτροπίας του σημερινού κυβερνόντος συνασπισμού με τις προηγούμενες αντεργατικές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες, έγινε φανερή από τις πρώτες ημέρες της συγκυβέρνησης.

Το θέμα της αξιολόγησης ξεκινούσε με την διαδικασία επί των δομών (Διευθύνσεων – Τμημάτων κλπ) και κατέληγε σε αξιολόγηση ατόμων, με αμφίδρομη πορεία (Προϊστάμενοι προς υπαλλήλους και αντίστροφα), ξεκαθαρίζοντας ότι οι αξιολογήσεις δεν συνδέονταν με απολύσεις, δεν είχαν δηλαδή τιμωρητικό χαρακτήρα αλλά βελτιωτικό, μέσα από επιμορφωτικά προγράμματα και λοιπές διοικητικές διαδικασίες. Επίσης, το θέμα της αξιολόγησης έμπαινε μέσα σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διοικητικής ανασυγκρότησης, όπως Οργανογράμματα, Περιγράμματα Θέσεων και λοιπές διοικητικές πράξεις. Μέσα από όλη αυτήν τη διαδικασία, η κυβερνητική προσπάθεια ήταν να αποφευχθούν οι αξιολογήσεις από τα άτομα που είχαν βρεθεί σε θέσεις ευθύνης, τις οποίες είχαν καρπωθεί χωρίς κρίσεις, επωφελούμενοι κομματικά και λοιπά «προνόμια». Έθετε με λίγα λόγια τις βάσεις για μια σωστή, δημοκρατική και αξιοκρατική αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης μέσα από καινοτόμες διαδικασίες, με βάση τον σεβασμό στον ανθρώπινο παράγοντα.

2017: Κάτω από την πίεση των θεσμών, των δανειστών και λοιπών τοκογλύφων, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε να παρακάμψει την προαναφερόμενη διαδικασία αξιολόγησης και προσπάθησε να παρουσιάσει σε αυτούς μια τυπική αξιολόγηση ατόμων, διευκρινίζοντας όμως με εξαγγελίες (γιατί δεν ήταν δυνατόν με νομοθετικές διατάξεις) ότι η συγκεκριμένη αξιολόγηση δεν θα ληφθεί υπόψη και ήταν μόνο μια απαραίτητη διαδικασία.

Μέχρι το σημείο αυτό, ο υπογράφων και πολλοί άλλοι σύντροφοι (που κατέχουν θέσεις ευθύνης) ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στη διαδικασία της αξιολόγησης, που κατ’ ουσία δεν θα λαμβανόταν υπόψη ποτέ.

Έως εκείνη τη στιγμή, είχαμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας απέναντι σε μια απεργία που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ και ο χαρακτήρας της οποίας ήταν μόνο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Με καθαρή θέση ακολουθήσαμε το πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστεράς για αξιοκρατικά κριτήρια και διαφάνεια στις διοικητικές διαδικασίες του δημοσίου τομέα, το οποίο είχε πάρει σάρκα και οστά μέσα από τα νομοθετήματα για τη διοικητική μεταρρύθμιση. Σίγουρα, λάθη και αστοχίες υπήρχαν, και για τον λόγο αυτό έχει ανοίξει διάλογος με το συνδικαλιστικό κίνημα και άλλους φορείς. Παρόλα αυτά, η αναλγησία και η στείρα κατανόηση για προοδευτική μεταρρύθμιση από πλευράς της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ και άλλων συνδικαλιστικών ηγεσιών, τους εμπόδισε να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με συγκεκριμένες αντιπροτάσεις.

Δυστυχώς όμως, σαν κεραυνός εν αιθρία, ήρθε η τροπολογία του αρμόδιου Υπουργείου και, με μεθόδους που δεν αρμόζουν σε μια αριστερή νοοτροπία, απείλησε στην ουσία την ελεύθερη απόφαση (έστω και λανθασμένη) εργαζομένων στο δικαίωμα της απεργίας, με την υποσημείωση ότι όσοι από τους δημόσιους υπάλληλους δεν δεχθούν να αξιολογήσουν, δεν θα έχουν το δικαίωμα να κριθούν.

Με αυτό το σκεπτικό και σεβόμενος τους συναδέλφους μου, οι οποίοι κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική, κομματική, προσωπική άποψη, αποφάσισαν να απεργήσουν, στερώντας από τον εαυτό τους την οποιαδήποτε ιεραρχική εξέλιξη στο δημόσιο, ΑΠΕΡΓΩ δηλώνοντας έτσι με τον προσωπικό μου τρόπο την αντίθεσή μου σε νομοθετήματα που προέρχονται από άλλες νοοτροπίες, και όχι από την ιδεολογική τοποθέτηση ενός κόμματος όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που, αν μη τι άλλο, έχει αποδείξει με πράξεις ότι είναι στο πλευρό όλων αυτών που οι προηγούμενες κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ είχαν στείλει στον Καιάδα της φτώχειας, της δυστυχίας, της αυτοκτονίας και λοιπών «επαγγελμάτων».

Λόγω της θέσης μου μέσα στους καθημερινούς ανθρώπους και σαν ένα στέλεχος αυτού του κόμματος που έβαλα το μικρό μου λιθαράκι για να βρίσκεται όχι έτσι απλά στην εξουσία, αλλά για να δώσει πνοή ζωής και ελπίδας για ένα καλύτερο σήμερα στην ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία, εφιστώ την προσοχή στα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι με τέτοιους είδους νομοθετικές τροπολογίες, στις επόμενες κρίσεις θα έχουν ως κρινόμενους τους ίδιους με σήμερα που, σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν απλά το χρώμα τους και προσαρμόζονται στα καινούργια τους αφεντικά, και αυτό γιατί συνάδελφοι με βαθιά αριστερή προοδευτική συνείδηση, δηλώνουν απεργία: όχι γιατί διαφωνούν με τη διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά με τη συγκεκριμένη εκβιαστική, αντισυνδικαλιστική τροπολογία.

Είμαι σίγουρος ότι, ακόμη και την ύστατη στιγμή, η δημοκρατική νοοτροπία θα υπερισχύσει των εκβιαστικών διλημμάτων.

Σταύρος Τσάβαλος

- Μέλος του Συντονιστικού της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ ΥΠΠΟΑ

- Μέλος της Αυτόνομης Παρέμβασης του ΥΠΠΟΑ

- Πρόεδρος του Τμήματος ΥΠΠΟΑ της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής

- (Νυν) Προϊστάμενος Τμήματος Μελετών και Έργων της ΥΝΜΤΕ Αττικής του ΥΠΠΟΑ  

Ελληνικό: Καθαρό οικόπεδο, καθαρές λύσεις;

του Λιώνη Δέδε

Το τελευταίο διάστημα πολλά έχουν γραφεί κι ακόμα περισσότερα έχουν ειπωθεί για την υπόθεση του Ελληνικού. Τμήμα του δημόσιου διαλόγου έχουν αποτελέσει οι αρχαιότητες με τρόπο, που είναι εξόχως διδακτικός, για το πώς αντιμετωπίζει το πολιτιστικό παρελθόν μια κοινωνία σε κρίση.

Ας δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία. Σχηματικά έχουν δημιουργηθεί δύο στρατόπεδα: όσοι υποστηρίζουν, ότι η επένδυση στον μητροπολιτικό πόλο Αγ. Κοσμά – Ελληνικού πρέπει να προχωρήσει «απρόσκοπτα» κι όσοι υποστηρίζουν, ότι το επιχειρείν στη χώρα οφείλει να γίνεται με όρους σεβασμού της νομιμότητας και στη συγκεκριμένη περίπτωση με απόλυτη προσήλωση στην προστασία και ανάδειξη της αρχαίας και νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Θα πρέπει να διώξουμε την αχλύ γύρω από το θέμα. Καταρχήν υπάρχουν αρχαιότητες στην ευρύτερη περιοχή; Η απάντηση είναι απλή. Σωστικές ανασκαφές, που έχουν διεξαχθεί στο παρελθόν από την αρχαιολογική υπηρεσία, έχουν φέρει στο φως κινητά κι ακίνητα μνημεία με πιο πρόσφατη την εύρεση νεκροταφείου στις ανασκαφές, που έγιναν για το τραμ. Αλλά και παλαιότερα η έρευνα έφερε τόσα και επαρκή στοιχεία, ώστε η χερσόνησος του Αγ. Κοσμά, ήδη από το 1957, να έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

Αναμένεται να βρεθούν κι άλλα αρχαία, όταν θα ξεκινήσουν οι εκσκαφές για το έργο; Οι ήδη υπάρχουσες αρχαιότητες αλλά και η εμπειρία συνηγορούν στην υπόθεση, ότι θα υπάρξουν εγκείμενες αρχαιότητες στην περιοχή. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς αρχαιολογία για να αποδεχτεί το αυτονόητο: εκσκαφές σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων στην Αττική αρχαία θα βρουν κι όχι κάρβουνο.

Έχοντας αυτά κατά νου η συζήτηση μπορεί να προχωρήσει λίγο περισσότερο. Υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη για την προστασία των αρχαιοτήτων, που προκύπτουν κατά τη φάση εκτέλεσης δημόσιων και ιδιωτικών έργων; Η απάντηση κι εδώ προκύπτει αβίαστα. Υπάρχει και πυρήνας της είναι ο Ν. 3028/2002. Στον συγκεκριμένο Νόμο σε απλά ελληνικά προβλέπεται, ότι οπουδήποτε πρόκειται να εφαρμοστεί χωρικός σχεδιασμός και υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη αρχαιοτήτων και δεν έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικοί χώροι, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στην οριοθέτησή τους.

Σ’ αυτό το σημείο ανακύπτει και μια άλλη διάσταση του ζητήματος, γιατί το θέμα δεν είναι απλά νομικό. Τότε τα πράγματα μπορεί να ήταν κι εύκολα. Επίσης η συζήτηση δεν έχει να κάνει με τις πιθανές συμφωνίες ή διαφωνίες ειδικών επιστημόνων για τη σημασία και την ερμηνεία των ευρημάτων. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν διάλογο, που αποκτά ακαδημαϊκά χαρακτηριστικά, ούτε ίσως με την ιδεολογική χρήση μιας ανασκαφής. Πιο πρόσφατο παράδειγμα το μνημείο της Αμφίπολης, όπου το εύρημα υποδουλώθηκε στις ανάγκες της καιροσκοπικής πολιτικής εκμετάλλευσής του.

Πρέπει να δούμε το πιο σημαντικό, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα το πλουσιότατο πολιτιστικό παρελθόν μπορεί να συνδέεται με την ανάπτυξη; Τα μνημεία ορατά και μέλλοντα να αποκαλυφθούν αποτελούν έναν από τους αναπτυξιακούς πόλους για την μεταμνημονιακή Ελλάδα ή είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο κι άρα τσιμέντο να γίνουν; Συζήτηση σύνθετη, πολυεπίπεδη, σε σπαργανώδη μορφή  σήμερα, στην οποία αναμφισβήτητα δεν χωρούν ο λαϊκισμός και η δημαγωγία, που δυστυχώς στην περίπτωση του Ελληνικού περισσεύουν.

Νομίζω, ότι σκοπίμως ορισμένοι θολώνουν τα νερά, όταν υποστηρίζουν, ότι οι αρχαιολόγοι θέλουν να κηρύξουν αρχαιολογικό χώρο όλο το Ελληνικό, χωρίς να εξηγούν, τι ακριβώς σημαίνει η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου.

Θα το επαναλάβουμε ακόμα μία φορά. Είναι διαφορετικό πράγμα η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου και διαφορετικό πράγμα η θεσμοθέτηση ζωνών προστασίας για την προστασία των μνημείων. Στην πρώτη περίπτωση δεν υπάρχουν περιορισμοί δόμησης και όροι χρήσης, άρα το οποιοδήποτε οικοδομικό – επενδυτικό πρόγραμμα υλοποιείται ανεμπόδιστα με ένα και μόνο όρο: την επίβλεψη των εκσκαφών από την αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΠΟΑ (δηλ. την έχουσα χωρική ευθύνη Εφορεία Αρχαιοτήτων), ώστε αν προκύψουν αρχαιότητες να ακολουθήσει, όπως γίνεται πάγια, η ανασκαφική έρευνα. Στην δεύτερη περίπτωση, όταν υπάρχουν ή βρεθούν αρχαιότητες μετά από συγκεκριμένη διαδικασία μπορούν να θεσπιστούν ζώνες προστασίας με περιορισμούς δόμησης και όρους χρήσης.

Σήμερα στην περίπτωση του Ελληνικού τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δεν υπάρχει πρόταση για θέσπιση ζωνών προστασίας στο ΚΑΣ, παρά μόνο κήρυξη. Θα μπορούσε κανείς να προχωρήσει ένα βήμα παρά πέρα.  Υπάρχει και η λύση της προσωρινής οριοθέτησης αρχαιολογικού χώρου, σύμφωνα με τον Ν. 3028/2002.

Καθαρή λύση λοιπόν για καθαρό οικόπεδο δεν μπορεί παρά να είναι εκείνη, που σέβεται τη νομιμότητα, αναγνωρίζει, ότι η προστασία και ανάδειξη των μνημείων αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας, δεν αφήνει τα πάντα βορά στα μονίμως αδηφάγα εργολαβικά συμφέροντα. Η υποταγή στο κοντόθωρο διακινδυνεύει το μέλλον της επένδυσης, καθώς είναι βέβαιο, ότι η υπόθεση θα κριθεί στις δικαστικές αίθουσες, με προφανή συνέπεια την καθυστέρηση στην έναρξη της επένδυσης κι ανοίγει τον επικίνδυνο δρόμο για να υπάρχουν συνεχώς στο μέλλον αιτήματα εξαιρέσεων με ανυπολόγιστη βλάβη στον πολιτιστικό μας πλούτο.

Μέχρι σήμερα μικρά και μεγάλα ιδιωτικά και δημόσια έργα από την ανέγερση μιας οικοδομής μέχρι τους μεγάλους οδικούς άξονες, τα ολυμπιακά έργα, το Μετρό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τόσα άλλα κατασκευάστηκαν και λειτουργούν με παραλλαγές πάνω σ’ αυτό τον καμβά. Το Ελληνικό δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει εξαίρεση

Σε παλιότερες εποχές οι αρχαιολόγοι διαμαρτυρόμασταν γιατί ακούγαμε τη μνημειώδη φράση «σκάσε και σκάβε». Είναι τραγικό σήμερα να περάσουμε στην παραλλαγή της: «σκάσε και μην σκάβεις».

*ο Δέδες Λιώνης είναι αρχαιολόγος μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Πηγή:ΑΡΚΙ

H viral εκδρομή του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ

Αφού ευχήθηκε καλή ευρωπαϊκή πορεία στον ΠΑΟΚ – μικρή λεπτομέρεια έχει αποκλειστεί από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις -, αφού ομολόγησε αφοπλιστικά, ότι τον ενδιαφέρει η επικοινωνία κι όχι η ουσία, αφού καλημέρισε μια άψυχη κούκλα στη βιτρίνα ενός καταστήματος, ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε να ασχοληθεί και με τα προβλήματα της χώρας και των εργαζομένων.

Μας είπε κάτι καινούριο, μια ιδέα βρε αδελφέ, που να υποδηλώνει έστω, ότι απελευθερώνεται από τις ιδεοληψίες του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, που με βιαιότητα έχει εισάγει αυτός και τα εξαπτέρυγά του στον δημόσιο λόγο;  Δεσμεύτηκε για το όραμά του σε σχέση με την μεταμνημονιακή Ελλάδα;  Έπραξε το ακριβώς αντίθετο.

Επιμένει μονότονα στο ίδιο αφήγημα. Περικοπή των δημόσιων δαπανών. Ποτέ βέβαια, ο ίδιος δεν εξηγεί, τι σημαίνει αυτό για τον Δημόσιο Τομέα και τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα, όσοι θυμόμαστε το καταστροφικό του πέρασμα ως ΥΔΜΗΔ, δεν μπορούμε παρά να ακούμε με πολύ προσοχή τη δήλωσή του για την κατάργηση και συγχώνευση φορέων και το «νοικοκύρεμα» του Δημοσίου. Βέβαια ξεχνάει να πει, ότι κανείς πρώτα νοικοκυρεύει τα του οίκου του, πχ. το εξωπραγματικό χρέος της ΝΔ προς τις τράπεζες και μετά «νοικοκυρεύει» και τους υπόλοιπους. Αλλά γι’ αυτό το θέμα υπάρχει σιγή ασυρμάτου.

Συνεχίζει στην ίδια γραμμή επαναφέροντας το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Τελευταία φορά, που είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει σε αξιολόγηση στο Δημόσιο ανά τρίμηνο περιχαρής ανακοίνωνε στα ΜΜΕ, ότι ο στόχος για απολύσεις 15.000 εργαζομένων από το Δημόσιο επιτυγχάνεται. Αποφεύγει όμως να μας πει, σε πόσες χιλιάδες απολύσεις θα προχωρήσει, αφού οι μοναδικοί υπεύθυνοι, σύμφωνα με το μοντέλο που θέλει να εφαρμόσει, για την διαχρονική κακοδαιμονία του Ελληνικού Δημοσίου είναι οι εργαζόμενοι. Αρνείται πεισματικά να παρουσιάσει το σχέδιο του για την αξιολόγηση προσωπικού. Θα περιλαμβάνει την προαγωγή των «αρίστων» διά της μεθόδου της πλαστογραφίας, της αντιγραφής, της κομματικής ταυτότητας, ή της υποχρεωτικότητας των ποσοστών;

Ιδιωτικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις παντού…. μάλιστα σ’ εκείνους τους τομείς, όπου το Δημόσιο αναδεικνύει τον κοινωνικό του και ανταποδοτικό χαρακτήρα.

Ο ίδιος θα δώσει τις πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας σε ιδιώτες. Περικοπές λοιπόν στον προϋπολογισμό για την υγεία, απολύσεις προσωπικού, κατάργηση στην πράξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Στην Παιδεία επαναλαμβάνει τις ίδιες λαϊκίστικες ιδεοληψίες. Ιδιωτικά πανεπιστήμια, άρα συνταγματική αναθεώρηση και χρηματοδότηση των Δημόσιων ΑΕΙ και ΤΕΙ αναλόγως των αποτελεσμάτων της αξιολόγησής τους από κάποιους εξωτερικούς φορείς, που ακόμα δεν μας τους έχει κατονομάσει. Απλά κάποιος πρέπει να του θυμίσει, ότι διαδικασία εσωτερικής αξιολόγησης εφαρμόζεται σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά, αν δεν ήταν αστεία. Ούτε λίγο ούτε πολύ η μεγαλύτερη ευελιξία, που προτείνει για την αναζήτηση και διαχείριση πόρων από τα σχολειά τα μετατρέπει σε εταιρείες με όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το εταιρικό δίκαιο. Είναι οργουελικό το σενάριο της πτώχευσης, σύμφωνα με το σχέδιο του, ενός Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, που δεν θα τα καταφέρει στην αγορά, αλλά για τον ίδιο δεν υπάρχει πρόβλημα. Εξάλλου μόλις χτες δήλωσε, ότι: «δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση…»

Είναι ενδιαφέρουσα η προσπάθεια να αναμειχθεί ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός με τον κοινωνικό δαρβινισμό, αλλά τόσο μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και των εργαζομένων.

Από την 82^η ΔΕΘ η ΝΔ και ο αρχηγός της σάλπισαν αντεπίθεση με ταξική στοχοπροσήλωση και εμμονή στην ίδια επιχειρηματολογία. Την απάντηση την έχουν ήδη πάρει. Θα συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση προτάσσοντας το καίριο και σημαντικό: την υπεράσπιση της εργασίας στο Δημόσιο και την ενίσχυση των κοινωνικών και ανταποδοτικών του χαρακτηριστικών.

Για την αξιολόγηση μιας τροπολογίας..

 

 

Η κατάθεση στη Βουλή της τροπολογίας, που αφορά στην αξιολόγηση του προσωπικού στο Δημόσιο, σύμφωνα με την οποία οι προϊστάμενοι Τμημάτων και Διεύθυνσης, που δεν θα προχωρήσουν στην αξιολόγηση του προσωπικού των μονάδων στις οποίες προΐστανται -συμμετέχοντας στην Απεργία / Αποχή που έχει κηρύξει ΑΔΕΔΥ- θα αποκλείονται αυτομάτως από τις επόμενες Κρίσεις Προϊσταμένων, τους στερεί το δικαίωμα ανάδειξης σε θέση ευθύνης, ενώ φαίνεται να επιχειρείται η τιμωρία της συμμετοχής στην απεργία, στην υπεράσπιση του συνδικάτου, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, καθώς επιβραβεύονται η απεργοσπασία και οι προσωπικές στρατηγικές.

            Με την εν λόγω τροπολογία, «ενταφιάζεται» η διαδικασία Αξιολόγησης στο Δημόσιο, καθώς αναιρούνται στην πράξη οι θετικές πλευρές του Ν. 4369/16 και παράλληλα ενσωματώνονται τιμωρητικές και εκβιαστικές λογικές σε αυτό.

            Η Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση, είχε επισημάνει πολύ νωρίς την προβληματική εφαρμογή του Ν. 4369/16 καθώς, από μια σειρά δράσεων που αφορούσαν συνολικά στην Αξιολόγηση στο Δημόσιο (Αξιολόγηση Δομών, Οργανογράμματα, Στοχοθεσία, Ολομέλειες Τμήματος, Αμφίδρομη Αξιολόγηση, Περιγράμματα Θέσεων, Κρίσεις για Θέσεις Ευθύνης,) η κινητοποίηση του Υπουργείου, περιορίστηκε αποκλειστικά στην αξιολόγηση του Προσωπικού και μάλιστα από  προϊσταμένους, που στη πλειονότητα τους είχαν οριστεί με ανάθεση και με καταχρηστικό τρόπο από την Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

            Έτσι, ιδιαίτερα μετά τη κατάθεση της τροπολογίας, εμπεδώνεται πλέον στη συνείδηση της κοινής γνώμης και φυσικά των εργαζομένων στο Δημόσιο, πως η Αξιολόγηση, δεν είναι παρά μηχανισμός πειθάρχησης, εντατικοποίησης και τιμωρίας των εργαζομένων. Πρόκειται για πρακτική, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια αντίληψη των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων της Αριστεράς, για την Αξιολόγηση του Δημοσίου, ως έκφραση κοινωνικής λογοδοσίας, με συναίνεση και συμμετοχή των εργαζομένων και θεσμούς κοινωνικού ελέγχου, με μοναδικό στόχο την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς την κοινωνία, και ιδιαίτερα στις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Είναι ένα πρωτοφανούς σύλληψης σχέδιο, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πυρήνα του αξιακού φορτίου της Αριστεράς, του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των υπέρτατων αξιών της κοινωνικής συγκρότησης.

            Μετά την ψήφιση της τροπολογίας, και ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα που αυτή θα επιφέρει, η ιδέα μιας διαφορετικής αντίληψης για την Αξιολόγηση στο Δημόσιο υφίσταται βαρύτατο και πιθανά ανεπανόρθωτο πλήγμα, αφού στην πράξη ενσωματώνονται σ’ αυτή οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις για το Δημόσιο και τους εργαζόμενους και «επιβραβεύονται» νοοτροπίες, που πρωτοεμφανίστηκαν με την αντιμεταρρύθμιση Μητσοτάκη.

            Κι εδώ δεν μπορεί να μη γίνει αναφορά στις βαρύτατες ευθύνες της πλειοψηφίας της ΑΔΕΔΥ, η οποία καθοδηγούμενη από κομματικές σκοπιμότητες, αρνήθηκε να κεφαλαιοποιήσει την νίκη των εργαζομένων απέναντι στην προσχηματική αξιολόγηση των απολύσεων από τον Μητσοτάκη, ενώ συνεχίζει να αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για ένα πλαίσιο αρχών, που θα διέπει την Αξιολόγηση στο Δημόσιο, κάτι που συνιστά απαίτηση της κοινωνίας και των εργαζομένων στο Δημόσιο. Πρόκειται για άρνηση άκρως αποκαλυπτική για την θεωρητική και πολιτική ένδεια, τις κομματικές σκοπιμότητες, αλλά και την σύσταση της συγκολλητικής ουσίας του αφύσικού και ετερόκλητου μετώπου.

            Φυσικά οι ευθύνες της ΑΔΕΔΥ δεν μπορούν να αποτελέσουν δικαιολογία για την κατάθεση της απαράδεκτης και απεργοσπαστικής τροπολογίας, γι αυτό:

– Καλούμε την Υπουργό Διοικητική Ανασυγκρότησης να αποσύρει την τροπολογία ξεκινώντας άμεσα διάλογο με τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων στο Δημόσιο προκειμένου να εξευρεθεί  λύση.

– Στην περίπτωση που η τροπολογία κατατεθεί προς ψήφιση, καλούμε τους βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου και ειδικά της Αριστεράς, να υπερασπίσουν τις αξίες της απεργίας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης καταψηφίζοντας την

– Καλούμε τέλος όλους τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και ειδικότερα τα στελέχη της διοίκησης να συμμετέχουν, μέσα από μαζικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις, στην Απεργία-Αποχή

Ανακοίνωση για το Ελληνικό 13.9.2017

Είναι η πολιτιστική κληρονομιά εχθρός της ανάπτυξης;

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον διάλογο, που έχει αναπτυχθεί σχετικά με την επένδυση στο Ελληνικό και όλη τη σχετική επιχειρηματολογία περί αρχαιοτήτων και της ανάγκης προστασίας τους. Σ’ αυτό το πεδίο συζήτησης μπορεί εύκολα κανείς να παρατηρήσει, ότι αναπτύσσονται όλα σχεδόν τα ιδεολογήματα από την πλευρά του ακραίου νεοφιλελευθερισμού περί επενδύσεων και ανάπτυξης.

Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολα ορισμένοι ξεχνούν ή κάνουν ότι ξεχνούν. Καταντάει μονότονη και κουραστική η ίδια επαναλαμβανόμενη επιχειρηματολογία για την ανάγκη των επενδύσεων και της ανάπτυξης που θα έρθει, χωρίς σκοπίμως βέβαια, να γίνεται καμία αναφορά για τους όρους, που πρέπει να ακολουθεί οποιοδήποτε επενδυτικό σχέδιο, τουλάχιστον με όρους λειτουργίας σε ευρωπαϊκές χώρες. Εξίσου κουραστικό είναι και το απίστευτο επιχείρημα, που ακούμε από τους λάτρεις των επενδύσεων με όρους μπανανίας για το ζήτημα –όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται- των αρχαίων στην περιοχή του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού – Αγ. Κοσμά. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε, ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχουν αρχαιότητες και μνημεία στο χώρο του πρώην αεροδρομίου, γιατί ακριβώς εκεί λειτουργούσε αεροδρόμιο. Μ’ άλλα λόγια αεροδρόμιο και αρχαία είναι έννοιες ασύμβατες κι άρα όσοι υποστηρίζουν κάτι διαφορετικό είναι εχθροί των επενδύσεων της ανάπτυξης κλπ. κλπ.

Ας δούμε λοιπόν μια διδακτική ιστορία από το πολύ πρόσφατο παρελθόν. Αλήθεια, όταν επιλέχθηκε ο χώρος, όπου  λειτουργεί μέχρι σήμερα ο νέος διεθνής Αερολιμένας «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα βρέθηκαν αρχαιότητες κατά τις εργασίες κατασκευής; Η απάντηση είναι προφανής. Πάμπολλες, πολλών περιόδων από την υπονεολιθική μέχρι την βυζαντινή περίοδο (προϊστορικός οικισμός στο Ζάγανι, οδοί, εργαστηριακοί χώροι, αγροικίες, ταφικοί περίβολοι κ.α., ιστάμενα μνημεία όπως ο Ι.Ν. Αγίου Πέτρου, που μάλιστα μετακινήθηκε για λόγους εξυπηρέτησης του έργου) και μια σειρά από άλλα κινητά και ακίνητα μαρτύρια της δραστηριότητας του ανθρώπου μέσα στο χρόνο. Μάλιστα για να τελειώνουμε μια για πάντα μ’ αυτό το αστείο επιχείρημα τα αρχαία που βρέθηκαν ήταν τόσα σε ποσότητα, ώστε να λειτουργεί και μουσείο σε χώρο του αεροδρομίου, όπου εκτίθενται ευρήματα των σωστικών ανασκαφών. Φανταζόμαστε ότι, αν μετά από δεκαετίες χρειαστεί να δημιουργηθεί άλλο αεροδρόμιο κάπου αλλού, δεν θα υπάρχει νουνεχής πολιτικός, που σε οποιοδήποτε σχέδιο αλλαγής χρήσης του σημερινού αεροδρομίου στα Σπάτα,  θα υποστηρίζει, ότι επειδή λειτουργούσε εκεί επί δεκαετίες και προσγειώνονταν και απογειώνονταν αεροπλάνα δεν βρέθηκαν αρχαιότητες!

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την περίπτωση του Ελληνικού. Στην περιοχή υπάρχουν, διάσπαρτα είναι αλήθεια, μνημεία των αρχαίων και νεότερων χρόνων. Ανασκαφικές έρευνες έχουν αποκαλύψει κατά το παρελθόν επίσης αρχαιότητες ορατές μέχρι και σήμερα  (εργαστηριακούς χώρους, λατομεία, ταφικό περίβολο –σήμερα όχι κατά χώραν – κ.α.)., ενώ παράλληλα ήδη από το 1957 έχει κηρυχθεί λόγω των σημαντικών αρχαιοτήτων που υπάρχουν η χερσόνησος του Αγ. Κοσμά αρχαιολογικός χώρος. Επιπλέον γνωρίζει και ο πλέον αδαής περί τα αρχαία, ότι εκσκαφές σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων στην Αττική είναι βέβαιο, ότι θα φέρουν στο φως αρχαία κι όχι πετρέλαιο.

Το μύθευμα λοιπόν περί ασυμβατότητας αεροδρομίου και αρχαίας και νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς καταπίπτει αμέσως και η επιμονή σε αδιέξοδες και ατελέσφορες πρακτικές διαχείρισης μόνο, ως ιδεοληψία μπορεί να κριθεί.

Ακούμε όμως κι άλλο ένα επιχείρημα: ότι τάχα, αν υπάρξει κήρυξη αρχαιολογικού χώρου, θα καθυστερήσει η επένδυση. Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με βάση το νομικό πλαίσιο που υπάρχει. Ο Ν. 3028/2002 «Για την προστασία των αρχαιοτήτων…» στην παρ. 2 του άρθρου 12 ρητά αναφέρει, ότι οπουδήποτε πρόκειται να υλοποιηθούν σχέδια οικιστικής οργάνωσης και δεν υπάρχει κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος αλλά ισχυρά επιστημονικά στοιχεία, που τεκμηριώνουν την ύπαρξη αρχαιοτήτων, τότε η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει σε προσωρινή οριοθέτηση ή κήρυξη αρχαιολογικού χώρου. Ας μην κρύβουμε τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο. Αυτή η διάταξη προστατεύει το πολιτιστικό περιβάλλον από στρεβλές αντιλήψεις προηγούμενων δεκαετιών για την οργάνωση και χρήση του χώρου σε μεγάλα και δημόσια ιδιωτικά έργα. Δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε άλλη ανάγνωση.

Γνωρίζουμε οι εργαζόμενοι στο υπουργείο πολιτισμού από πρώτο χέρι, πόσες φορές στο παρελθόν δώσαμε σκληρούς αγώνες για να υπερασπιστούμε το αυτονόητο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Μετρό Θεσσαλονίκης. Γνωρίζουμε ότι όπου επικράτησαν μικρόνοες και εξαμβλωματικές αντιλήψεις διακυβεύτηκε το κύρος της αρχαιότερης Δημόσιας Υπηρεσίας με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα των ανασκαφών στην Αμφίπολη.

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι επενδύσεις και ανάπτυξη χωρίς ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά δεν ωφελούν το κοινωνικό σύνολο, στο οποίο υποτίθεται ότι απευθύνονται.

Γνωρίζουμε ότι τα μνημεία ορατά κι όσα μέλλουν να αποκαλυφθούν στην περιοχή του Ελληνικού δεν επηρεάζουν, ούτε καθυστερούν την επένδυση. Αντίθετα μπορούν να προσδώσουν, όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές προστιθέμενη αξία.

Αντίθετα αντιεπενδυτικές και αντιαναπτυξιακές είναι όλες εκείνες οι φωνές, που διαχρονικά υποστηρίζουν τη γνώστη θέση «τσιμέντο να γίνει», όσοι με λάθος χειρισμούς διακυβεύουν το μέλλον της επένδυσης σε δικαστικές αίθουσες, καθώς αν δεν διατηρηθούν οι πρόνοιες της κείμενης νομοθεσίας είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν προσφυγές, όσοι δεν πιστεύουν ότι είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος, όσοι αγνοούν, ότι ένα από τα ταυτοτικά στοιχεία της καθ’ ημάς Αριστεράς είναι η προστασία και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η επένδυση στο Ελληνικό μπορεί να γίνει αλλά με απόλυτο σεβασμό σε ότι προβλέπεται από την νομοθεσία. Δώσαμε πολλούς σκληρούς αγώνες στο παρελθόν για να υπερασπιστούμε εργασιακά δικαιώματα και να αποκρούσουμε κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και απαξίωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Με το ίδιο πάθος και την ίδια ευθυκρισία θα συνεχίσουμε.