Η καραμέλα των "επίορκων" έλιωσε!
Η σύσκεψη της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, το Σάββατο13/4/2013, ξέμεινε από προσχήματα και αποκάλυψε τα πραγματικά σχέδια της: απολύσεις εδώ και τώρα. Οπως έγκαιρα είχαμε επισημάνει, οι απολύσεις θα έρθουν υπό την κάλυψη της "αξιολόγησης" υπηρεσιών και προσωπικού. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες το σχέδιο θα προβλέπει και κάποιας μορφής εθελούσιας εξόδου - πρόωρης συνταξιοδότησης. Οι απολύσεις υπολογίζονται σε 15.000 μόνο για φέτος (!) και 180.000 ως το 2015 συμπεριλαμβανομένων των συνταξιοδοτήσεων (βλ. δηλώσης Φ. Κουβέλη). Είναι προφανές ότι οι δημόσιες υπηρεσίες θα "αδειάσουν", θα συρρικνωθούν σε προσωπικό και αντικείμενο / αρμοδιότητες. Το οριστικό τέλος του "κοινωνικού κράτους" είναι προ των πυλών.
Οι μάσκες όμως έπεσαν και σε ένα άλλο επίπεδο. Ενώ μέχρι σήμερα υπήρχε η γνωστή παραφιλολογία περί "μεγάλου" και "υπετροφικού" δημόσιου τομέα, σήμερα σε επικοινωνιακό επίπεδο επιλέγεται το γνωστό και αποδοτικό "αλληλοφάγωμα". Η συγκυβέρνηση προβάλλει το επιχείρημα ότι στη θέση των απολυμένων θα προσληφθούν άλλοι ("ικανότεροι", "τιμιότεροι") μέσω ΑΣΕΠ. Χιλιάδες άνεργοι με "προσόντα" αλλά κυρίως ελπίδα και προσδοκία θα ελπίζουν και θα πιέζουν για μια θέση μέσω ΑΣΕΠ. Οι απολύσεις και το εμπόριο ελπίδας χέρι - χέρι.
Φυσικά, αυτό που πάνω απ' όλα προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν είναι το γενικευμένο κλίμα φόβου, ανασφάλειας, πειθάρχησης, υποταγής και εντατικοποίησης στο εσωτερικό της δημόσιας διοικησης. Οι πολλαπλές και επαναλαμβανόμενες κρίσεις και αξιολογήσεις δεν θα επιτρέπουν σε κανέναν να νιώθει ασφαλής, πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος στην επόμενη αξιολόγηση να βρεθεί "απ' έξω".
Σε ότι αφορά το ζήτημα της "αξιολόγησης" είναι σημαντικό να αποκαλύψουμε το πραγματικό της περιεχόμενο. Ας αναρωτηθούμε ποιος θέτει τους όρους, με ποια κριτήρια και προτεραιότητες, ποιος αξιολογεί ποιον και σε τι και τέλος ποιος θα αξιολογεί τους αξιολογητές. Με απλά λόγια η "αξιολόγηση" είναι μια απάτη που επιχειρεί να ντυσει με εναν μανδύα "αντικειμενικότητας" και ουδετερότητας την κυβερνητική επιλογή των απολύσεων. Είναι το μονοπάτι που ο καθένας είναι μόνος και έχει απέναντι μόνο ανταγωνιστές και αντιπάλους κι αν αποτύχει (και απολυθεί) η ευθύνη είναι ατομική και βαραίνει αποκλειστικά αυτόν (ας διάβαζε, ας δούλευε, ας προσπαθούσε περισσότερο...).
Την ίδια στιγμή όσο η σχετική ασφάλεια στο Δημόσιο Τομέα θα περιορίζεται και θα ακυρώνεται, τόσο περισσότερο θα θεριεύει η εργοδοτικός αυταρχισμός και οι συνθήκες κάτεργου στον Ιδιωτικό Τομέα. Η έντεχνα καλλιεργούμενη σύγκρουση μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών υπαλλήλων επιχειρεί να συγκαλύψει τη φτώχεια και την εξαθλίωση που δεν κάνει διακρίσεις και διαλύει όλη την κοινωνία.
