ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ "ΜΕΤΑ"

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 22/7 7:30 μμ

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καλεί τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και όλους τους πολίτες της Αττικής σε παλλαϊκή συγκέντρωση και πορεία στη Βουλή την Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015 και ώρα 7:30μμ στα Προπύλαια.
  

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για να:

• Μην περάσει το νέο Μνημόνιο και να ανατραπούν τα μέτρα που έχουν ψηφιστεί.
• Την ανατροπή όλων των μνημονιακών πολιτικών και την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών.
• Την μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους.
• Την προάσπιση της λαϊκής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας.

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ...

Για να ξέρουμε για τι μιλάμε, τι θα ψηφίσουν στη Βουλή και τι μας περιμένει

(Γ. Στ., 14.7.2015, το κείμενο εκφράζει τις απόψεις του υπογράφοντα)

Είναι σημαντικό να διαβάσουμε και να γνωρίζουμε τι περιέχει η Συμφωνία της 12^ης Ιουλίου που υπόγραψε η ελληνική κυβέρνηση. Είναι σημαντικό και κρίσιμο απέναντι στην παραπληροφόρηση και στη συσκότιση των ταπεινωτικών και επαχθών όρων  που αυτή περιλαμβάνει.

(  1)   Κατ’ αρχήν, αυτή η ντροπιαστική συμφωνία έγινε ως προϋπόθεση για κάποια μελλοντική συμφωνία με τον ESM. (σελ. 1, 1^η παράγραφος). Συμφωνία («Μνημόνιο») με τον ESM δεν υπάρχει ακόμη και είναι άγνωστο πότε θα υπάρξει και ποιους επιπλέον όρους θα περιλαμβάνει. Προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τον ESM είναι να ψηφιστούν δύο πακέτα μέτρων στις 15 και στις 22 Ιουλίου (σελ. 5, 3^η παράγραφος).

Επιπλέον στο ζήτημα της άμεσης χρηματοδότησης, ΕΕ και ΕΚΤ αποφεύγουν να τοποθετηθούν και να δεσμευτούν, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά. Με απλά λόγια υπογράψαμε μια ταπεινωτική συμφωνία και δεν πήραμε ούτε ένα τρύπιο ευρώ…

(   2)   Το ΔΝΤ (αυτό που «διώξαμε» απ’ την Ελλάδα...) θα επιστρέψει στην Αθήνα και θα παραμείνει ως «εταίρος» και στην επόμενη συμφωνία. Το τρέχον πρόγραμμα με το ΔΝΤ λήγει το 2016 και η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να ζητήσει και νέα συμφωνία, αν αυτό απαιτηθεί (αμφιβάλλει κάποιος;). Μάλιστα, για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τη νέα φάση υποτέλειας προβλέπεται ότι κάθε μελλοντικό νομοθέτημα πρέπει να έχει την έγκριση των «Θεσμών», δηλαδή της Τρόικα (σελ. 5, 1^η παράγραφος).

(   3)   Στην 4^η σελίδα του ανακοινωθέντος περιγράφεται αναλυτικά η διαδικασία παράδοσης της δημόσιας περιουσίας στους «εταίρους». Πρόκειται για μια δέσμευση που αποτελεί την κορωνίδα της διαδικασίας ταπείνωσης και εξευτελισμού του ελληνικού λαού και τη σφραγίδα της μετατροπής της Ελλάδας σε προτεκτοράτο της Ε.Ε.

Το «αναβαθμισμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων», όπως κομψά αναφέρουν, προβλέπει τη μεταβίβαση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων της χώρας μας σε ένα «ανεξάρτητο ταμείο» το οποίο θα τα διαχειρίζεται, δηλαδή θα τα πουλήσει. Το «ανεξάρτητο ταμείο» θα έχει έδρα στην Ελλάδα και τυπικά θα έχει ελληνική διοίκηση, αλλά θα λειτουργεί υπό την επίβλεψη των «αρμοδίων ευρωπαϊκών οργάνων», δηλαδή θα είναι υπό ξένη κηδεμονία. Το «ταμείο» θα αποτιμήσει την αξία των περιουσιακών στοιχείων και προφανώς θα την αποτιμήσει υποτιμημένα.  Ο στόχος είναι να συγκεντρώσει περιουσιακά στοιχεία αξίας 50 δις €, ένα ποσό μυθικό, το οποίο για να συγκεντρωθεί πρέπει να πωληθούν τα πάντα. «Γη και ύδωρ»!

Τα χρήματα από την «αξιοποίηση» όπως εύσχημα βαπτίζεται το ξεπούλημα θα χρησιμοποιηθούν ως εξής:

·        25 δις € για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,

·        12,5 δις € για πληρωμές του (μη βιώσιμου) χρέους και

·        12,5 δις € για επενδύσεις.

Δηλαδή, θα δώσουμε 50 δις € για να πάρουμε (αν πάρουμε) 12,5 δις € για κάποιες «επενδύσεις» (η χαρά των εργολάβων και των αερητζήδων). Τα υπόλοιπα άμεσα ή έμμεσα θα πάνε στις τράπεζες των «εταίρων».

Δηλαδή, συνομολογήσαμε φόρο υποτέλειας στην Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

(   4)   Για το περίφημο ζήτημα του χρέους, δηλαδή στο θέμα της «βιωσιμότητας», οι αναφορές (σελ. 6, 3^η και 4^η παράγραφος) η τοποθέτηση δεν συνιστά αναγνώριση της «μη βιωσιμότητας». Αντίθετα, οι «… σοβαρές ανησυχίες για τη βιωσιμότητα…» οφείλονται στη «χαλάρωση» της εφαρμογής του προηγούμενου Μνημονίου το διάστημα του τελευταίου έτους (!). Με πολλά «αν» και «ίσως» υπάρχει μια αόριστη αναφορά σε κάποια μελλοντική παραχώρηση υπό τη μορφή «περιόδου χάριτος» ή «επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής». Αντίθετα είναι ρητή και κατηγορηματική η αναφορά ότι δεν θα υπάρξει «ονομαστικό κούρεμα» του χρέους και δεσμευόμαστε, για μια ακόμη φορά, να καταβάλλουμε στους πιστωτές εγκαίρως και στο σύνολο όλες τις οφειλές(!).

(   5)   Τα «ψιλά γράμματα» της συμφωνίας, επαναφέρουν προς υλοποίηση μια σειρά από ρυθμίσεις που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα τις βρούμε μπροστά μας, ως εργαζόμενοι. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη δέσμευση για νέο συνδικαλιστικό νόμο (σελ. 3, τελευταία παράγραφος), την αποπολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης (de-politicizing είναι ο ακριβής όρος στη σελ. 4, 4^η παράγραφος), όρος που μάλλον παραπέμπει σε πολλά πράγματα μεταξύ των οποίων την είσοδο ιδιωτών μάνατζερ στο δημόσιο), περικοπές στο κόστος λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών (δηλαδή νέο χαμηλότερο μισθολόγιο) κ.ά.

(   6)   Κατά τα άλλα αποφεύγουμε να σχολιάσουμε τα προφανή: αυξήσεις σε ΦΠΑ, μειώσεις στις συντάξεις (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος), αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, αλλαγές στο θέμα των «κόκκινων δανείων» σε συνδυασμό με αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο που θα επιταχύνει τους πλειστηριασμούς, πώληση του δικτύου διανομής ηλεκτρικού ρεύματος – ΔΕΗ, αλλαγές και τροποποιήσεις στους νόμους που ψηφίστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (δηλ. 100 δόσεις, επαναπροσλήψεις απολυμένων, ΕΡΤ κλπ), αυτόματη περικοπή δαπανών εφόσον δεν προκύπτουν πρωτογενή πλεονάσματα, ανοικτά καταστήματα τις Κυριακές, φαρμακεία, αρτοποιεία, άνοιγμα των (δήθεν) κλειστών επαγγελμάτων κ.λπ.

Ας αναρωτηθεί ο καθένας μας:

• αν αυτή η «προκαταρκτική συμφωνία» μπορεί να συνιστά «επιτυχία» ή «έντιμο και αμοιβαίο συμβιβασμό», αν προμηνύει κάτι καλό για την επόμενη μέρα, αν ταιριάζει σε ανεξάρτητο ή σε υπόδουλο κράτος. 
• αν αυτή η συμφωνία μπορεί να εφαρμοστεί και τι θα σημάνει για τη ζωή μας και για το μέλλον μας.
• αν μπορεί ο καθένας μας να αντέξει και να ζήσει με αξιοπρέπεια και αίσθημα ασφάλειας ή αν μετατρέπεται σε δούλο χωρίς δικαιώματα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς μέλλον.
• αν αυτή η συμφωνία μπορεί να «εφαρμοστεί» χωρίς την αναίρεση της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας και την επιβολή ενός αυταρχικού κράτους εκτάκτου ανάγκης (εκτός κι αν θεωρεί και τα ζητήματα αυτά περιττές λεπτομέρειες και ξεπερασμένες ευαισθησίες…αρκεί να έχουμε €…).

Και για όποιον αμφιβάλλει ακόμη, η συμφωνία βρίσκεται στους συνδέσμους (Αγγλικά / Ελληνικά)

24ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ

Με 24ωρη ΑΠΕΡΓΙΑ την Τετάρτη 15/7 απαντούν τα συνδικάτα (ΑΔΕΔΥ, ΠΟΕ ΟΤΑ, Ομοσπονδιες και Α΄ βάθμια Σωματεία) στη νέα "Συμφωνία", δηλαδή το νέο ταπεινωτικό  ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΙΙ. Η μαζική συμμετοχή όλων μας αποτελεί προϋπόθεση για να μην επιτρέψουμε την ψήφισή του!

H απεργιακή συγκέντρωση θα γινει στην Πλ. Κλαυθμώνος στις 11 το πρωί, ενώ θα υπάρξει και απογευματινό συλλαλητήριο στην Πλ. Συντάγματος.

Ακολουθούν οι ανακοικώσεις  της ΑΔΕΔΥ και της ΠΟΕ ΥΠΠΟ

 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Περί «εθνικών» κινδύνων και κυβερνήσεων «εθνικής ενότητας»

(Γ.Στ., 12/7/2015. Το κείμενο εκφράζει προσωπικές απόψεις και εκτιμήσεις)

Οι εξελίξεις, ειδικά των τελευταίων ημερών, καθιστούν εξαιρετικά πιθανό, στα όρια της βεβαιότητας, το σενάριο της συγκρότησης «Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας» με την αιτιολογία ότι υπάρχει ο «εθνικός κίνδυνος για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας». Μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι απαραίτητο να προκύψει αποκλειστικά από κάποια εμπλοκή ή κατάρρευση των συνομιλιών για τη σύναψη του «Μνημονίου ΙΙΙ». Μπορεί να αναζητήσει νομιμοποίηση και αιτιολόγηση και στην περίπτωση συμφωνίας, με την επίκληση της ανάγκης για την ταχύτατη ψήφιση και υλοποίηση  των απεχθών – αποικιοκρατικών όρων της. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από τα χαράματα του Σαββάτου (11/7) η κυβέρνηση είναι υπό την πολιτική κηδεμονία των δυνάμεων του «ΝΑΙ».

Αποτελεί ιστορική παράδοση για τον ελληνικό αστισμό να επιλύει τα αδιέξοδά του μέσα από την επίκληση «εθνικών κινδύνων». Η επίκληση αυτή ουδετεροποιεί τον λαϊκό παράγοντα, προκαλεί σύγχυση και φόβο διότι ο «κίνδυνος» παρουσιάζεται ως κάτι διάχυτο και γενικευμένο, δημιουργεί, αποσπά και τελικά επιβάλλει ευρύτερες συναινέσεις και ανοχές τόσο μέσα στην κοινωνία όσο και στο επίπεδο του πολιτικού προσωπικού Το τελευταίο, υπό την πίεση αυτή, ανασυντίθεται, ανασυγκροτείται και αποκτά γρήγορα σημαντική εσωτερική συνοχή, που επιτρέπει και την κυβερνητική μακροημέρευση και σταθερότητα.

Κατ’ αρχήν μια τέτοια εξέλιξη, σήμερα, πρέπει να γίνει κατανοητή ως ένα ακόμη βήμα, μία κλιμάκωση και επιτάχυνση της πορείας που ξεκίνησε από το 2010 και ουσιαστικά συνιστά μια διαδικασία μετάπτωσης σε μια μορφή κράτους εκτάκτου ανάγκης. Αυτή η μορφή, μέχρι σήμερα έχει αρκετά sui generis χαρακτηριστικά, είναι κεκαλυμμένη, δεδομένου ότι ο αστισμός αισθανόταν την πίεση των λαϊκών αγώνων και την ανάγκη να διατηρήσει μια επίφαση δημοκρατικής λειτουργίας «δυτικού τύπου». Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ εν μέρει ακύρωνε και αντέστρεφε αυτή την κίνηση, με αποκορύφωμα το ιστορικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. 

Μια τέτοια εξέλιξη θα συνοδεύεται αναπόφευκτα με τυπικό και ουσιαστικό περιορισμό στη «λαϊκή κυριαρχία» και την «εθνική ανεξαρτησία». Η Ελλάδα με ταχύτατες και συνοπτικές διαδικασίες θα τείνει να μετατραπεί και να μεταπέσει, και τυπικά, σ΄ ένα κράτος μειωμένης ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, που θα «επιβιώνει» υπό τις εγγυήσεις και τον έλεγχο της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, ένα προτεκτοράτο – Ειδική Οικονομική Ζώνη στα Βαλκάνια. Ένα τέτοιο μεταμοντέρνο μόρφωμα θα μπορούσε, κατά περίπτωση, να εξυπηρετεί ευρύτερα γεωπολιτικά συμφέροντα στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή, στην Αφρική και στην Ανατολική Ευρώπη. Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν άκρως γοητευτική και επιθυμητή για πολλές δυνάμεις εντός της Ε.Ε., που θα διέκριναν την ιστορική ευκαιρία να διεκδικήσουν μια αμεσότερη πρόσβαση στη Μεσόγειο, έστω και σαν συμπληρωματικός παίκτης δίπλα στις ΗΠΑ. Παράλληλα, θα σηματοδοτούσε την πλήρη λεηλασία φυσικών πόρων, ορυκτού πλούτου, υποδομών ενέργειας και μεταφορών, δημόσιας γης και περιουσίας, με φτηνό και πειθαρχημένο εργατικό δυναμικό.

Σήμερα, με τον λαϊκό παράγοντα σε αμηχανία, σε σύγχυση ή και υποχώρηση, με σοβαρή αστάθεια και ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό και με όλες τις αφορμές «πιο κοντά», η κλιμάκωση αυτή δεν πρέπει να αναγιγνώσκεται ως «άσκηση» αλλά ως σοβαρό ενδεχόμενο. Ένα ενδεχόμενο που οριακά μπορεί να εκφραστεί και με την επίκληση και εφαρμογή των συνταγματικών προβλέψεων.

Η Αριστερά, λοιπόν, ψύχραιμα και με διάθεση να υπερβεί χαρακτηριστικά βολονταρισμού και αυτοσχεδιασμού, πρέπει μεθοδικά να προετοιμαστεί πολιτικά και οργανωτικά για την επόμενη μέρα και για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, συντονίζοντας διάσπαρτες δυνάμεις και διαθεσιμότητες σε ένα οιονεί μέτωπο δημοκρατίας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η πολιτική πρωτοβουλία δεν βρίσκεται στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά στην πλευρά του «ΝΑΙ» και των μηχανισμών που κινητοποιούνται ήδη πέριξ αυτών. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη κι αν φαινομενικά διατηρήσει το «κυβερνητικό προβάδισμα», στην ουσία καθημερινά θα σύρεται σε νέους οδυνηρούς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, σε μια πορεία που θα τον οδηγήσει τελικά στην πλήρη αυτοαναίρεση ακόμη και την αυτοκατάργησή του. 

Το μοναδικό όπλο της Αριστεράς σε μια τέτοια εξέλιξη είναι η οργανωμένη κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα (και όχι η υποταγή στο αυθόρμητο). Πρέπει, παρά τις δυσκολίες, να ξεκινήσουν διαδικασίες με τη μορφή εκδηλώσεων – συζητήσεων στις πλατείες, κινητοποιήσεων, θεωρώντας ότι το «κέντρο»  για την ώρα μοιάζει να έχει χαθεί και πρέπει να (ξανα)κινηθούμε από την περιφέρεια προς το κέντρο. Είναι κρίσιμο να αποφύγουμε τον αιφνιδιασμό και την αμηχανία, να μην βρεθούμε πίσω από τις εξελίξεις, ούτε να οδηγηθούμε σε «μάχες» που ο εχθρός θα έχει εκ των προτέρων επιλέξει τους όρους. 

Η άμεση και καθολική λαϊκή κινητοποίηση για να ματαιωθεί – ακυρωθεί η νέα καταστροφική, αποικιοκρατική συμφωνία – Μνημόνιο ΙΙΙ, να αποκατασταθεί η εθνική ανεξαρτησία και η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί τη μόνη επιλογή. Αναμφίβολα, βαδίζουμε σε μια σύγκρουση ιστορικής σημασίας, για να αποτραπεί μια νέα «Βάρκιζα» για το λαό μας, για να ηττηθούν με τη σφραγίδα των λαϊκών αγώνων τα σχέδια ντόπιων και ξένων.

ANAKOINΩΣΗ ΜΕΤΑ 11.7

ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΔΕΔΥ -ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Τις Ομοσπονδίες – μέλη της και τα Δ.Σ. των Πρωτοβάθμιων Σωματείων Αττικής καλεί σε ευρεία σύσκεψη η ΑΔΕΔΥ, τη Δευτέρα 13 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι, στο αμφιθέατρο του ξενοδοχείου ΤΙΤΑΝΙΑ (Πανεπιστημίου 52), με θέμα την «Προετοιμασία απεργιακών κινητοποιήσεων για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών». Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση – πρόσκληση:

• Οι Ομοσπονδίες καλούνται να ενημερώσουν τα Δ.Σ. των σωματείων – μελών τους στο λεκανοπέδιο για συμμετοχή στη διαδικασία.
• Η παρουσία σας κρίνεται απολύτως απαραίτητη.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ;

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Στάθη Κουβελάκη, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ,  με τίτλο "Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;" που δημοσιεύτηκε στο thepressproject.gr την Πέμπτη 9/7/2015

 

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πως αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πως να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατόπεδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστεράθέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σανσυλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.
 
Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, ο ελληνικός λαός συγκλονίζει την Ευρώπη και τον κόσμο.Ανταποκρίνεται μαζικά στο κάλεσμα της κυβέρνησης και, σε πρωτοφανείς συνθήκες για τα μεταπολεμικά δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, ψηφίζει σαρωτικά "όχι"  στις εκβιαστικές και ταπεινωτικές προτάσεις των δανειστών. Τόσο η έκταση του «όχι» όσο και η ποιοτική του σύνθεση, με την συντριπτική του υπεροχή στα εργατικά-λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, μαρτυρούν την βαθύτητα των διεργασιών που έγιναν, ή μάλλον που αποκρυσταλλώθηκαν σε ελάχιστο διάστημα στην ελληνική κοινωνία. Οι μαζικές κινητοποιήσεις της Παρασκευής, το κλίμα που επικρατούσε «από τα κάτω» τις τελευταίες μέρες, χωρίς να ξεχνάμε το ενθουσιώδες κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, πιστοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγει στην λαϊκή παρέμβαση μια συγκρουσιακή πολιτική επιλογή.
 
Από την επόμενη όμως αυτής της «μέρας που συγκλόνισε τον κόσμο», και ενώ δεν έχουν καλά-καλά καταλαγιάσει οι ιαχές των νικητών στις πλατείες της χώρας, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου.Υπό την αιγίδα του ενεργότατα στρατευμένου στην υπόθεση του «ναι» ΠτΔ, η κυβέρνηση καλεί τους επικεφαλείς των ηττημένων και συνομολογεί ένα πλαίσιο που βάζει ως ανυπέρβλητο όριο της ελληνικής θέσης το ευρώ και δηλώνει ρητά ότι δεν έχει εντολή ρήξης. Στην παραζάλη ακόμη της κυριακάτικης χαράς, η κοινή γνώμη παρακολουθείτον εκπρόσωπο του 62% να υποτάσσεται στο σκεπτικό του 38% την επαύριο μιας εκκωφαντικής νίκης της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας,.
Την Τρίτη, η κυβέρνηση μεταβαίνει στις Βρυξέλλες για το έκτακτο Eurogroup χωρίς "πρόταση" και, όπως ήταν απόλυτα λογικό, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο, ολιγοήμερο και ακόμη αυστηρότερο, τελεσίγραφο. Την επομένη, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εγκανιάζει τη θητεία τους ως ΥΠΟΙΚ (για λόγους συντομίας παρακάμπτουμε το επεισόδιο "παραίτηση Βαρουφάκη", σημειώνοντας απλά ότι αποτελούσε απαίτηση των δανειστών) στέλνοντας επιστολή στον ESM – τον οργανισμό που διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους – με την οποία ζητάει νέο δάνειο 50 δις, που θα συνοδεύεται φυσικά από τρίτο μνημόνιο . Προβλέπεται μάλιστα η Βουλή να αρχίσει να ψηφίζει τα σχετικά μέτρα, δηλαδή τους εφαρμοστικούς νόμους, από τη Δευτέρα.
 
Η επιστολή Τσακαλώτου συνεχίζει αναφέρονταςμεταξύ άλλων ότι "η Ελλάδα δεσμεύεται να τηρήσει τις χρηματοοικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι σε όλους τους πιστωτές της πλήρως και εγκαίρως».Είναι προφανές ότι παρά τις διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος για «επανέναρξη διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση», οι (κατ’όνομα και μόνον) «διαπραγματεύσεις» συνεχίζονται ακριβώς εκεί όπου τις είχαμε αφήσει, με έναν πήχη να έχει ήδη κατέβει για τις ελληνικές θέσεις σε ένα πολιτικά μη-διαχειρίσιμο σημείο, όπως σωστά εκτιμήθηκε τότε.
 
Την ίδια μέρα, και εν αναμονή των νέων ελληνικών "προτάσεων", που οφείλουν να είναι "αξιόπιστες, λεπτομερείς" κλπ, δηλαδή μνημονιακής κοπής, ο πρωθυπουργός απευθύνεται στο Ευρωκοινοβούλιο και δηλώνει ότι «εάν είχα στόχο να βγάλω την Ελλάδα από τον ευρώ, δεν θα πήγαινα αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης να κάνω τις δηλώσεις που έκανα και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όχι ως εντολή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας για να φθάσουμε σε μια καλύτερη συμφωνία ». Πρόκειται για μια σχεδόν ανοιχτή παραδοχή ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «ερμηνεύτηκε» με μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα, αυτήν της πάση θυσία διαπραγμάτευσης και αποφυγής της ρήξης.
 
Στην ίδια ομιλία, ο πρωθυπουργός εκθέτει με αρκετά σαφή τρόπο την φιλοσοφία που εδώ και αρκετές εβδομάδες κινεί την όλη στάση της ελληνικής πλευράς και στην οποία η «παρένθεση» του δημοψηφίσματος δεν επέφερε την παραμικρή μεταβολή: «Σε αυτές τις προτάσεις, προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες. Όμως, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, να επιλέξουμε εμείς ως κυρίαρχη κυβέρνηση, πού θα εντοπίσουμε, πού θα προσθέσουμε τα φορολογικά βάρη, προκειμένου να πιάσουμε τους απαιτούμενους δημοσιονομικούς στόχους». Το πλαίσιο είναι λοιπόν δεδομένο, είναι τα περιοριστικά μέτρα που εξασφαλίζουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους, και είναι ολοφάνερα μνημονιακό. Η «διαφωνία» εντοπίζεται στην «κατανομή των βαρών», δηλαδή σε μια (υποτίθεται) «κοινωνικά δικαιότερη» εκδοχή λιτότητας, που θα παρουσιαστεί ως «αναδιανομή» τη στιγμή που θα διαιωνίζει την ύφεση (κάθε αναφορά στη δέσμευση για μη-υφεσιακά μέτρα έχει απαλειφθεί) και την φτωχοποίηση των πολλών.
 
Εν τω μεταξύ, και ενώ λέγονται αυτές οι «κατευναστικές» κουβέντες που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Σύριζα, εντείνεται η «κατάσταση πολιτορκίας» που υφίσταται η χώρα, με την η ΕΚΤ να κρατάει κλειστή τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να "κουρεύει" ακόμη περισσότερο την αξία των ομολόγων των τραπεζών, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. Και όμως! Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρ’όλο που με τον έλεγχο των κεφαλαίων ένα μέρος του δρόμου έχει ήδη διανυθεί, ουδείς, εκτός από τον Κώστα Λαπαβίτσα και κάποια στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν κάνει λόγο για τα αυτονόητα και στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας που επιβάλλουν παρόμοιες περιστάσεις, αρχίζοντας από τον δημόσιο έλεγχο και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Η εξήγηση είναι βέβαια πολύ απλή: κάτι τέτοιο θα έβαζε την Ελλάδα με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ, που είναι ακριβώς το απόλυτο φετίχ στο οποίο αγκιστρώνεται η κυβέρνηση, τη στιγμή ακριβώς που ένας διόλου ριζοσπάστης οικονομολόγος όπως ο Πολ Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι «το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του έχει ήδη πληρωθεί» και ότι είναι καιρός «να εισπράξει η Ελλάδα τα πλεονεκτήματα »
Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι απλούστατο: με τις κινήσεις αυτής της εβδομάδας, η κυβέρνηση δεν πέτυχε παρά την "ολική επαναφορά" στον προηγούμενο εγλωβισμό, και τούτο από μια πολύ δυσχερέστερη θέση, υπό την πίεση ενός ακόμη οξύτερου οικονομικού στραγγαλισμού. Οσο για το πολιτικό πλεονέκτημα, δηλαδή για το τεράστιο κεφάλαιο που αποκόμισε με το δημοψήφισμα, έσπευσε να τοακυρώσει σε χρόνο ρεκόρ, ακολουθώνταςσε όλα τα σημεία τη γραμμή όσων αντιτάχθηκαν σ'αυτό, και που έχουν κάθε λόγνα αισθάνονται δικαιωμένοι ενώ έχουν καταποντισθεί στις κάλπες.
 
Και όμως δημοψήφισμα υπήρξε, δεν είναι ένα μεθύσι που πέρασε, ούτε παραίσθηση. Παραίσθηση είναι αντίθετα η προσπάθεια να υποβαθμιστεί σε μια εκτονωτική παρένθεση στον κατήφορο που οδηγεί σε ένα τρίτο Μνημόνιο.
 
Ας το πούμε με την δέουσα σαφήνεια: οποιαδήποτε απόπειρα ακύρωσης της λαϊκής θέλησης για ανατροπή της λιτότητας και των Μνημονίων αποτελεί Υβρι με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. Οποιος την αποτολμήσει και οδηγήσει την χώρα και την Αριστερά στην παράδοση και την ατίμωση θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και την αντίστοιχη Νέμεσι. Αν τέτοια είναι η κατάληξη του παραλογισμού των ημερών που ζούμε, ας ξέρουμε τουλάχιστον πως αυτή η τραγωδία δεν θα έχει ούτε από μηχανής Θεό, ούτε Ευμενίδες για να κατευνάσουν τις Ερινύες.

ΟΧΙ

Το ΜΕΤΑ συμμετέχει στη Μεγάλη Συγκέντρωση του ΟΧΙ, που γίνεται την Παρασκευή 10 Ιούλη, στο Σύνταγμα και στο Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, στις 7.30 μμ, και καλεί όλους τους πολίτες, τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, το λαό να δώσουν δυναμικό «παρών».

 

Διαδηλώνουμε κατά των νέων εκβιασμών των τοκογλύφων – δανειστών και των ντόπιων υποστηριχτών τους, που αδιαφορούν για το μήνυμα του ΟΧΙ και επιχειρούν για μια ακόμη φορά να επιβάλλουν μνημόνια, λιτότητα, νέα δεινά στον κόσμο της εργασίας, στο λαό, που -χωρίς καμία αιδώ- επιτάσσουν να παραβιαστεί το δημοκρατικό αίσθημα του λαού που εκφράστηκε με το 61,31% στο ΟΧΙ.

Η «ανίερη συμμαχία» της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, οι τοκογλύφοι – δανειστές πετούν στον κάλαθο των αχρήστων τη θέληση του λαού, που κόντρα στη μνημονιακή προπαγάνδα και την τρομοκρατία από τα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης, τους εκπροσώπους των μνημονιακών κομμάτων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ- Ποταμιού, στο ΣΕΒ και στην εργοδοσία, στις χρεοκοπημένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και άλλων ομοσπονδιών, που κόντρα στην τρομοκρατία της ΕΚΤ που έκλεισε τις τράπεζες, είπε την περασμένη Κυριακή: ΟΧΙ στα μνημόνια, ΟΧΙ στη λιτότητα, ΟΧΙ στους εκβιασμούς.

Και αν δεν το κατάλαβαν την προηγούμενη Κυριακή, εμείς θα τους ξαναστείλουμε το μήνυμα: ΔΕΝ εκβιαζόμαστε, ΔΕΝ απειλούμαστε, ΔΕΝ παίζουμε.

Η κυβέρνηση οφείλει να αξιοποιήσει τη λαϊκή δυναμική και να μην υποχωρήσει απέναντι στους εκβιασμούς των δανειστών, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, να επιταχύνει την υλοποίηση των προεκλογικών και προγραμματικών της δεσμεύσεων και να προχωρήσει άμεσα στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, στον πέρασμα υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών, στην εφαρμογή της νομιμότητας στο χώρο των ΜΜΕ, στο χτύπημα της διαπλοκής και των προνομίων της ολιγαρχίας και στην ικανοποίηση των οξύτατων λαϊκών, εργατικών και κοινωνικών αναγκών.

ΣΥΓΚΕΝΤΩΣΗ - ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΤΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ 

ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ !

Παρασκευή 10/7, 7:30 μμ στο Σύνταγμα

O ΛΑΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ

OXI
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ! 

"Μ' ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΝΑ ΑΛΟΙΧΤΑΝΕ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΑΝΤΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ". Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ "ΟΧΙ"  ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΥΣ ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ, ΣΤΑ ΜΜΕ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΩΝ, ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ, ΣΤΟΥΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ.

TO "ΟΧΙ" ΒΓΑΛΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΗΡΩΪΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ
ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΥΚΛΟ, ANOIΓΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΓΕΜΑΤΗ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. 
ΤΕΛΟΣ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ. ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ!

3/7/2015 ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Ο ΛΑΟΣ ΣΠΑΕΙ ΤΟ ΦΟΒΟ

H Μεγάλη Συγκέντρωση του ΟΧΙ - Η Μεγάλη Γιορτή του Λαού: Παρασκευή 3 Ιουλίου στο Σύνταγμα - 7:30 μ.μ

H Μεγάλη Συγκέντρωση του ΟΧΙ - Η Μεγάλη Γιορτή του Λαού: Παρασκευή 3 Ιουλίου στο Σύνταγμα - 7:30 μ.μ.

Παρασκευή 3 Ιουλίου στο Σύνταγμα - 7:30 μ.μ.

- See more at: http://left.gr/news/h-megali-sygkentrosi-toy-ohi-i-megali-giorti-toy-laoy#sthash.KgXMQAmL.dpuf

H Μεγάλη Συγκέντρωση του ΟΧΙ - Η Μεγάλη Γιορτή του Λαού: Παρασκευή 3 Ιουλίου στο Σύνταγμα - 7:30 μ.μ.

Παρασκευή 3 Ιουλίου στο Σύνταγμα - 7:30 μ.μ.

- See more at: http://left.gr/news/h-megali-sygkentrosi-toy-ohi-i-megali-giorti-toy-laoy#sthash.KgXMQAmL.dpuf

 Σύνδεσμος Φυλακισθέντων & Εξορισθέντων Αντιστασιακών: ΟΧΙ στην τρομοκρατία των αγορών, OΧΙ στην αποσταθεροποίηση, ΟΧΙ στα τελεσίγραφα

  

Αθήνα,   2 Ιουνίου   2015

Εμείς, που γνωρίσαμε τη φυλακή και την εξορία της στρατιωτικής χούντας 1967-1974, λέμε ΟΧΙ σε όλους εκείνους που θέλουν να μας καταδικάσουν σε μιαν απέραντη φτώχεια και εξαθλίωση. Ενώνουμε τη φωνή μας με την κραυγή αγανάκτησης του ελληνικού λαού και αποκρούουμε τα εκβιαστικά διλήμματα, που σκοπό έχουν να σπείρουν τον τρόμο και τη σύγχυση στην κοινωνία. Και δηλώνουμε την αποφασιστική μας αντίθεση με όσους απεργάζονται σχέδια βιασμού της πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας. Σχέδια πολιτικής αποσταθεροποίησης και επιβολής εξαμβλωματικών κυβερνητικών σχημάτων στα πρότυπα της μνημονιακής πενταετίας.

Προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Δεν θα τα καταφέρουν. Αντιστεκόμαστε και απαντούμε:

ΟΧΙ στην αποσταθεροποίηση.

ΟΧΙ στην τρομοκρατία των αγορών.

Συμπολίτες και συμπολίτισσες, κρατηθείτε νέοι στην ψυχή, υπερασπιστείτε την προσωπική αξιοπρέπεια και το συλλογικό αίσθημα δικαίου. Τα ευτελή συμφέροντά τους θα καταρρεύσουν μπροστά στην αντίσταση και στο αδούλωτο δημοκρατικό φρόνημα.

Πείτε ΟΧΙ στους εκβιασμούς των δανειστών.

Πείτε ΟΧΙ στις πολιτικές της λιτότητας και στα μνημόνια.

Πείτε ΟΧΙ στον φόβο.

Πείτε ΟΧΙ σε αυτούς που μας αρνούνται το δικαίωμα να ζήσουμε όλοι σε μια χώρα ανεξάρτητη και δημιουργική.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο του «ΣΦΕΑ 1967-1974»

      Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                          Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 Κώστας Μανταίος                                 Ευαγγελία Θεοφυλακτοπούλου