Κυνηγοί Κεφαλών

Κυνηγοί Κεφαλών

(το κείμενο εκφράζει προσωπικές απόψεις, Γ.Στεφ.)

Τη φιγούρα του «ελεγκτή» την έχουμε όλοι συναντήσει. Τουλάχιστον απεχθής. Κι ας μην σπεύσει κανένας να πει πως «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή». Μερικές δουλειές είναι ντροπή! Ελεγκτές, σεκιουριτάδες, δημοτόμπατσοι, εταιρείες εισπράξεων, σώματα "ασφαλείας" ένας απίθανος συρφετός που με ή χωρίς στολή νιώθει ότι είναι «εξουσία» και μπορεί να τσαλακώνει προσωπικότητες, να τρομοκρατεί, να τραμπουκίζει και να επαίρεται, να απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία και αν τύχει και τα πράγματα μπλέξουν να μπορεί να ισχυρίζεται ότι «έκανε απλά τη δουλειά του» ή φταίει η "κακιά η ώρα".

Σε μια κοινωνία που συνεχώς εκφοβίζεται, τρομοκρατείται, βιώνει την καταστολή σε κάθε προσπάθεια αντίδρασης κανένας δεν δικαιούται να σφυρίζει κλέφτικα, κανένας δεν μπορεί να λέει «κάνω απλά τη δουλειά μου».  Μέσα σ’ αυτή τη φράση κρύβονται ο φασισμός και ο δοσιλογισμός, ο πιο χυδαίος και αντικοινωνικός ατομισμός. Σ' αυτά δεν χωρά και δεν πρέπει να υπάρχει καμιά ανοχή και από κανέναν μας.

Και για να τελειώνουμε με το κλισέ «κι εγώ εργαζόμενος είμαι…». Οι ελεγκτές, στις περισσότερες περιπτώσεις, για κάθε «κλήση», για κάθε «πρόστιμο» που βεβαιώνουν λαμβάνουν και το σχετικό bonus (ποσοστό). Για όσους δεν θυμούνται ή δεν γνωρίζουν ο ΟΑΣΑ έχει από το 2010 ένα σώμα εθελοντών από τους ίδιους τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες (Δείτε τη σχετική ανακοίνωση εδώ)

Ο Θανάσης Καναούτης (κι όχι αυτό το γλοιώδες «ευγενικό» ο «δεκαεννιάχρονος» ή ο «νεαρός» ή ο «Θ.Κ.») με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δολοφονήθηκε. Οι γνωστές ανοησίες περί «μεμονωμένων περιστατικών» είναι καιρός να τελειώνουν. Όχι γιατί παραμαζεύτηκαν πολλά «μεμονωμένα περιστατικά», αλλά γιατί ΔΕΝ είναι «μεμονωμένα περιστατικά». Απλά τα περισσότερα μένουν στη σκιά. Μετανάστες, ΑΜΕΑ, μαθητές, απολυμένοι, άνεργοι, οι «Γαβριάδες» της πόλης μας είναι καθημερινά τα θύματα ανάλογων συμπεριφορών. Κι όχι μόνο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αλλά σε κάθε στιγμή της ζωής μας. 

Σε μια κοινωνία που συντρίβεται από τα μνημόνια η κρατική τρομοκρατία και η πειθάρχηση εντείνονται. Θέλουν μια κοινωνία που ανά πάσα στιγμή και για οποιοδήποτε λόγο θα φοβάται τον «ελεγκτή» είτε πρόκειται για εισιτήρια, είτε για ωράρια, είτε για φόρους, είτε απλά γιατί δεν αρέσει το ντύσιμό σου, είτε όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο «γιατί δεν φοράς το κράνος σου».  Ας σκεφτούν ξανά κάποιοι πριν σπεύσουν να πουν ότι δεν θα τους συμβεί ποτέ κάτι αντίστοιχο σ’ αυτούς ή στα παιδιά τους. Ας κοιταχτούν στον καθρέπτη πριν σπεύσουν να μιλήσουν ως «νομιμόφρονες πολίτες».

Κι όταν τελειώνουν οι υποκριτικές δηλώσεις συμπάθειας αρχίζει το γνωστό παραμύθι για τους «λαθρεπιβάτες». Ας αφήσουμε στην άκρη τη χρήση του όρου (ο μόνος λαθρεπιβάτης είναι η Κυβέρνηση των Μνημονίων και μάλιστα στην πλάτη μας) και ας πάμε στην ουσία. 

·   * Σήμερα ένας εργαζόμενος για να πάει και να έρθει από την εργασία του θέλει μόνο για εισιτήρια τουλάχιστον 62 €/μήνα. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί  περίπου στο 15% του βασικού μισθού του (αν έχει καταβληθεί… για να μην ξεχνάμε και τους απλήρωτους εργαζόμενους). Αν μάλιστα μιλήσουμε για το πρόστιμο (60 φορές η αξία του εισιτηρίου) τότε βρισκόμαστε μπροστά στο παράλογο ή απλά στον ταξικό χαρακτήρα του μέτρου (εκτός κι αν υποθέσουμε ότι το golden boy του Κολωνακίου θα ταξιδέψει με ΜΜΜ και μάλιστα χωρίς εισιτήριο…).

·  * Δεν είναι τυχαίο ότι το «ατυχές περιστατικό» συνέβη σε μια λαϊκή γειτονιά που δοκιμάζεται σκληρά από τη φτώχεια και την ανεργία. Εκατομμύρια πολίτες είναι σήμερα άνεργοι ή έχουν τόσο μικρά εισοδήματα που ακόμη και το 1€ είναι πολύτιμο. Αντιστοιχεί σε μια φρατζόλα ψωμί ή ένα κουτί γάλα. Κι αυτό την ίδια στιγμή που η ανάγκη μετακινήσεων, ειδικά σε πόλεις όπως η Αθήνα, είναι δεδομένη και δεν μπορεί να καλυφθεί με άλλον τρόπο.  

·   * Η ποιότητα των συγκοινωνιών είναι απαράδεκτη. Οι διάφορες περικοπές έχουν οδηγήσει στην αραίωση των δρομολογίων, στην κατάργηση γραμμών, στο στοίβαγμα των επιβατών, βρώμικα ΜΜΜ (η καθαριότητα έχει στις περισσότερες περιπτώσεις ανατεθεί σε εργολάβους),  σε κακή / ελλιπή συντήρηση με ότι αυτό σημαίνει και για την ασφάλεια των επιβατών αλλά και των οδηγών. Την ίδια στιγμή οι Κυβερνήσεις των Μνημονίων με κάθε ευκαιρία αυξάνουν το κόστος μετακίνησης, είτε μιλάμε για εισιτήρια, είτε για διόδια, είτε για φόρους στα καύσιμα και προετοιμάζουν την ιδιωτικοποίησή τους.

·   * Οι συγκοινωνίες, ως κοινωνικό αγαθό (όπως η εκπαίδευση, η υγεία, το νερό κλπ), πρέπει να είναι δημόσιες και δωρεάν. Και για να τελειώνει η καραμέλα περί κόστους κ.λπ. η απάντηση είναι απλή: από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή από τον κουμπαρά που όλοι (θέλοντας και μη) συνεισφέρουμε με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Πρέπει να αποτινάξουμε από πάνω μας τις (νεο)φιλελευθερες αντιλήψεις που θέλουν «το χρήστη υπηρεσιών» να πληρώνει, είτε πρόκειται για μια εξέταση στα εξωτερικά ιατρεία ενός νοσοκομείου, είτε στην εκπαίδευση, είτε στα ΜΜΜ.

Και τελικά όσο κι αν ακούγεται «λαϊκίστικο» στα ευγενή ώτα ορισμένων, ας κόψουν από τις παχυλές αμοιβές από τους χιλιάδες συμβούλους – παρατρεχάμενους, τα υμέτερα διορισμένα Διοικητικά Συμβούλια. Ας αναζητήσουν (και θα βρουν) χρήματα από τις λεόντειες αποικιακές συμβάσεις παραχώρησης των δρόμων στους εθνικούς εργολάβους ή στα σκάνδαλα προμηθειών (Siemens, υποβρύχια κ.λπ.)

Για όσους δεν θυμούνται υπενθυμίζουμε ότι πριν κάποια χρόνια (1983) υπήρχαν ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ συγκεκριμένες ώρες της ημέρας (πρωί) δηλαδή τη χρονική περίοδο που εκατομμύρια πολίτες ξεκινούν για την εργασία τους.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΩΡΕΑΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ & ΣΤΟΥΣ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

Κι ένα υστερόγραφο:

Όσο δεδομένη και χωρίς όρους και προϋποθέσεις είναι η αλληλεγγύη μας απέναντι στους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, όταν απεργούν και επιστρατεύονται, όταν απολύονται, όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους είτε αυτά αφορούν στους μισθούς, είτε στις συνθήκες εργασίας, άλλο τόσο δεδομένη θεωρούμε ότι πρέπει να είναι η στάση τους απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, απέναντι στους επιβάτες. Είναι αδιανόητο και απαράδεκτο εργαζόμενοι να ανέχονται, να συγκαλύπτουν (πόσο μάλλον να συμμετέχουν) σε τέτοιους μηχανισμούς και σε τέτοιες συμπεριφορές. Η αλληλεγγύη και η αξιοπρέπεια είναι το μόνο όπλο που έχουμε ως εργαζόμενοι απέναντι σ' όσα συμβαίνουν.  

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ

ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΥ. 
ΣΙΓΟΥΡΑ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ...

Σύμφωνα με το eurospy.gr ένας 19χρονος επιβιβάστηκε στο τρόλεϊ από τη στάση του Αγίου  Αντωνίου με κατεύθυνση προς Ανθούπολη. Μία στάση αργότερα μπαίνει στο τρόλεϊ ένας ελεγκτής και μέσα σε λίγα λεπτά κατευθύνεται προς τον νεαρό και του ζητά το εισιτήριο.
Όπως ανέφεραν στον ρεπόρτερ μας αυτόπτες μάρτυρες, ο νεαρός είπε ότι του έπεσε. Ο ελεγκτής άρχισε επιτακτικά να ζητά το εισιτήριό του. Τότε ο νεαρός ισχυρίστηκε ότι δεν το είχε. Η κουβέντα φούντωνε μιας και ο ελεγκτής ζητούσε με επιτακτικό ύφος το εισιτήριο από τον νεαρό λέγοντάς του ότι θα του πληρώσει πρόστιμο, όπως αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες. Λίγα λεπτά μετά λέει στον 19χρονο «Ή μου δίνεις την ταυτότητα σου ή σε πάω στο τμήμα τώρα». Ο νεαρός απαντά πως δεν την έχει μαζί του. Και συνεχίζει λέγοντας «είμαι άνεργος, αλήθεια σου λέω. Και οι γονείς μου δεν έχουν δουλειά. Είμαστε σε τραγική κατάσταση».
Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα κάποιων εκ των επιβατών του τρόλεϊ, ελεγκτής και νεαρός άρχισαν να λογοφέρουν. Τότε επενέβη λεκτικά και ο οδηγός όπως μας είπαν αυτόπτες μάρτυρες. Η κατάσταση ξέφυγε. Οι 2 άνδρες ήρθαν στα χέρια. Ο ελεγκτής έσκισε την φανέλα που φορούσε ο 19χρονος. Οι επιβάτες άρχισαν να ωρύονται για την αντίδραση του ελεγκτή και του οδηγού. «Αφήστε το παιδί ρε. Είναι 19χρονών που να πάρει. Να σας δώσουμε εμείς το ένα ευρώ» ήταν μερικές από τις φράσεις που ειπώθηκαν. Ξαφνικά ο μεγαλόσωμος νεαρός απωθεί έναν εκ των δύο και πηδά από το τρόλεϊ που βρισκόταν εν κινήσει. Σύμφωνα με τον Πρόεδρο των εργαζομένων τρόλεϊ κύριο Νικολακόπουλο πάτησε το κόκκινο κουμπί ασφαλείας και άνοιξε την πόρτα.
Ο νεαρός πέφτει με το πρόσωπο στην άσφαλτο. «Ποτάμι» από αίμα καλύπτει το σημείο. Όλοι παγώνουν στη θέα του νεαρού που κείτεται στην άσφαλτο. Οι επιβάτες σπεύδουν να τον βοηθήσουν. Το παιδί δεν έχει σφυγμούς. Πέφτει σε κώμα. Αμέσως έντρομοι όσοι είδαν το γεγονός καλούν το 166.
Ο 19χρονος μεταφέρεται στο νοσοκομείο και τότε τα πνεύματα ανάβουν. Εν τω μεταξύ στο σημείο έχουν καταφθάσει 5 περιπολικά. Η «μάχη» φουντώνει. Επιβάτες και περαστικοί βρίζουν τον ελεγκτή ενώ ένας από τους επιβαίνοντες έρχεται στα χέρια μαζί του. Οι αστυνομικοί προσπαθούν να χωρίσουν τους δύο άνδρες. Μάταια όμως.
Το πλήθος είναι οργισμένο. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να χτυπήσουν τον ελεγκτή. Μία κοπέλα, που κάθεται στο πεζοδρόμιο σε κατάσταση «αμόκ» μη μπορώντας να πιστέψει τι συνέβη λίγα λεπτά πριν, σηκώνεται και εκσφενδονίζει ένα μπουκάλι νερό προς τον ελεγκτή λέγοντάς του «Σε ακούω τόση ώρα πάνω από το κεφάλι μου. Πήρες τη ζωή του παιδιού το καταλαβαίνεις;» Αμέσως τα αίματα ανάβουν και πάλι. Ο ελεγκτής ζητά να πάει αυτόφωρο η κοπέλα.
Aυτός ο ελεγκτής που, όπως αποτυπώνεται στο βίντεο, όχι μόνο δεν αισθάνεται τίποτα δίπλα στο ματωμένο σώμα του 18χρονου αλλά ακάθεκτος απειλεί θεούς και δαίνομες είναι ένα πιστοποιημένο ανθρωποειδές. Η ίδια η εκ των υστέρων συμπεριφορά αμέσως μετά το κατόρθωμά του… επιβεβαιώνει και την πρότερή του μέσα στο λεωφορείο. Ένα είναι σίγουρο ότι θα επικαλεστεί: ΟΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ. Και ένα φυσικό επακόλουθο: ότι είναι σχεδόν απίθανο να καταδικαστεί. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι όλοι οι ναζί που έφτασαν στα μεταπολεμικά δικαστήρια για τα δικά τους «κατορθώματα» ισχυρίστηκαν ΟΤΙ ΕΚΤΕΛΟΥΣΑΝ ΕΝΤΟΛΕΣ. Πόση ομοιότητα; Και μπορεί βέβαια να γίνει άμεσα αντιληπτό ότι οι καραφλοί -από μέσα κι από έξω- φασίστες του κοινοβουλίου αποτελούν την κορυφή ενός παγόβουνου που αναισθητοποιεί την κοινωνία ως καθημερινή κοινοτυπία: ο φασισμός του «κάνω τη δουλειά μου». Η μαγική φράση που σημαίνει αποποίηση των ευθυνών τόσο για την ποιότητα όσο και για τα αποτελέσματα της κάθε «δουλειάς» που έχει να κάνει ιδιαίτερα με τον κοινωνικό έλεγχο, την «δημόσια τάξη και την ασφάλεια»…