Ένα μικρό σχόλιο για το Ελληνικό

Τελείωσε έχει χαθεί η σοβαρότητα στο νεοφιλελεύθερο αφήγημα για το Ελληνικό. Κάνουμε πιστή αντιγραφή από το σημερινό liberal κι από την Καθημερινή του 2003:

α)Η σχετική πρόταση ήταν να κηρυχθούν 300 στρέμματα, ενώ ακούστηκε και άλλη πρόταση για 700. Τελικά, η κήρυξη ελαττώθηκε στα 280 στρέμματα, διάσπαρτα όμως. Δηλαδή άλλα στο αμαξοστάσιο του τραμ (με ελάχιστους τάφους), άλλα στον λόφο Χασάνι (που δεν έχει αρχαία) και άλλα στους Τράχωνες (με τα αρχαία μπάζα ενός λατομείου!). (liberal.gr σήμερα)

β)Πρόκειται, λέει η ανασκαφέας, για 14 γεωμετρικούς εγχυτρισμούς, δηλαδή ταφές μέσα σε αγγεία -κυρίως αμφορείς-, 106 λάκκους πυρών -όπου έκαιγαν τους νεκρούς-, 17 λακκοειδείς τάφους με ή χωρίς καλυπτήριες πλάκες, 3 κιβωτιόσχημους, 2 πώρινες σαρκοφάγους, 2 χάλκινους λέβητες, μία χάλκινη υδρία και μία πήλινη κάλπη που όλα περιείχαν οστά νεκρών και 3 κεραμοσκεπείς τάφους». Οι περισσότεροι από αυτούς χρονολογούνται στο α΄ μισό του 5ου αι. π.Χ. Τους νεκρούς των τάφων συνόδευαν ως κτερίσματα κυρίως αγγεία που μετά τη συντήρησή τους από την κ. Ειρήνη Μάλλιου, ίσως ξεπεράσουν τα 300 (Καθημερινή, 2003)

Ώρες ώρες νομίζει κανείς,  ότι δεν κοιτάνε ούτε διαγώνια το αρχείο τους εκεί στη ΝΔ πριν ξεστομίσουν την ανοησία τους. Αφόρητος λαϊκισμός, συνειδητή διαστρέβλωση της αλήθειας και τζογάρισμα στη ρουλέτα της ημιμάθειας και της παραπληροφόρησης. Καλά το πάνε…

 Πηγή: ΑΡΚΙ

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΩ

(το κείμενο εκφράζει τις απόψεις του υπογράφοντα)

Μέχρι το 2015, ο δημόσιος τομέας θυσιαζόταν στο βωμό -ως άλλος αποδιοπομπαίος τράγος- για όλα τα δεινά της χώρας. Ο τότε Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας και νυν Πρόεδρός της, κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ξεκινούσε τις οριζόντιες -και όχι μόνο- αδικαιολόγητες απολύσεις, με την ανοχή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν να καλύψουν 40 χρόνια κακοδιαχείρισης του δημοσίου χρήματος και γενικότερων ατασθαλιών των κομμάτων τους, που μέχρι εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν εναλλάξ (ή και ως συγκυβέρνηση) στην εξουσία.

Μετά τις δύο επαναλαμβανόμενες εκλογικές νίκες του ΣΥΡΙΖΑ, η συγκυβέρνηση που σχηματίστηκε, από τις πρώτες κιόλας εξαγγελίες, έδειξε τις προθέσεις της και ταυτίστηκε πλήρως με τις πάγιες θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, προτάσσοντας σαν προτεραιότητα την εξυγίανση, τον εκδημοκρατισμό και την αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα.

Η αξιοκρατία, ως θεσμός, είναι ένα πάγιο αίτημα του υγιούς συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστερής νοοτροπίας. Το νομοθέτημα γύρω από τις αξιολογήσεις που έφερε το κυβερνών κόμμα ήταν καινοτόμο και τα στοιχεία του πρόδιδαν τον προοδευτικό και ανατρεπτικό σκοπό του.

Το νομοθέτημα αυτό για τη δημόσια διοίκηση είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο και η διαφορά νοοτροπίας του σημερινού κυβερνόντος συνασπισμού με τις προηγούμενες αντεργατικές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες, έγινε φανερή από τις πρώτες ημέρες της συγκυβέρνησης.

Το θέμα της αξιολόγησης ξεκινούσε με την διαδικασία επί των δομών (Διευθύνσεων – Τμημάτων κλπ) και κατέληγε σε αξιολόγηση ατόμων, με αμφίδρομη πορεία (Προϊστάμενοι προς υπαλλήλους και αντίστροφα), ξεκαθαρίζοντας ότι οι αξιολογήσεις δεν συνδέονταν με απολύσεις, δεν είχαν δηλαδή τιμωρητικό χαρακτήρα αλλά βελτιωτικό, μέσα από επιμορφωτικά προγράμματα και λοιπές διοικητικές διαδικασίες. Επίσης, το θέμα της αξιολόγησης έμπαινε μέσα σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διοικητικής ανασυγκρότησης, όπως Οργανογράμματα, Περιγράμματα Θέσεων και λοιπές διοικητικές πράξεις. Μέσα από όλη αυτήν τη διαδικασία, η κυβερνητική προσπάθεια ήταν να αποφευχθούν οι αξιολογήσεις από τα άτομα που είχαν βρεθεί σε θέσεις ευθύνης, τις οποίες είχαν καρπωθεί χωρίς κρίσεις, επωφελούμενοι κομματικά και λοιπά «προνόμια». Έθετε με λίγα λόγια τις βάσεις για μια σωστή, δημοκρατική και αξιοκρατική αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης μέσα από καινοτόμες διαδικασίες, με βάση τον σεβασμό στον ανθρώπινο παράγοντα.

2017: Κάτω από την πίεση των θεσμών, των δανειστών και λοιπών τοκογλύφων, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε να παρακάμψει την προαναφερόμενη διαδικασία αξιολόγησης και προσπάθησε να παρουσιάσει σε αυτούς μια τυπική αξιολόγηση ατόμων, διευκρινίζοντας όμως με εξαγγελίες (γιατί δεν ήταν δυνατόν με νομοθετικές διατάξεις) ότι η συγκεκριμένη αξιολόγηση δεν θα ληφθεί υπόψη και ήταν μόνο μια απαραίτητη διαδικασία.

Μέχρι το σημείο αυτό, ο υπογράφων και πολλοί άλλοι σύντροφοι (που κατέχουν θέσεις ευθύνης) ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στη διαδικασία της αξιολόγησης, που κατ’ ουσία δεν θα λαμβανόταν υπόψη ποτέ.

Έως εκείνη τη στιγμή, είχαμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας απέναντι σε μια απεργία που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ και ο χαρακτήρας της οποίας ήταν μόνο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Με καθαρή θέση ακολουθήσαμε το πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος και της αριστεράς για αξιοκρατικά κριτήρια και διαφάνεια στις διοικητικές διαδικασίες του δημοσίου τομέα, το οποίο είχε πάρει σάρκα και οστά μέσα από τα νομοθετήματα για τη διοικητική μεταρρύθμιση. Σίγουρα, λάθη και αστοχίες υπήρχαν, και για τον λόγο αυτό έχει ανοίξει διάλογος με το συνδικαλιστικό κίνημα και άλλους φορείς. Παρόλα αυτά, η αναλγησία και η στείρα κατανόηση για προοδευτική μεταρρύθμιση από πλευράς της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ και άλλων συνδικαλιστικών ηγεσιών, τους εμπόδισε να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με συγκεκριμένες αντιπροτάσεις.

Δυστυχώς όμως, σαν κεραυνός εν αιθρία, ήρθε η τροπολογία του αρμόδιου Υπουργείου και, με μεθόδους που δεν αρμόζουν σε μια αριστερή νοοτροπία, απείλησε στην ουσία την ελεύθερη απόφαση (έστω και λανθασμένη) εργαζομένων στο δικαίωμα της απεργίας, με την υποσημείωση ότι όσοι από τους δημόσιους υπάλληλους δεν δεχθούν να αξιολογήσουν, δεν θα έχουν το δικαίωμα να κριθούν.

Με αυτό το σκεπτικό και σεβόμενος τους συναδέλφους μου, οι οποίοι κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική, κομματική, προσωπική άποψη, αποφάσισαν να απεργήσουν, στερώντας από τον εαυτό τους την οποιαδήποτε ιεραρχική εξέλιξη στο δημόσιο, ΑΠΕΡΓΩ δηλώνοντας έτσι με τον προσωπικό μου τρόπο την αντίθεσή μου σε νομοθετήματα που προέρχονται από άλλες νοοτροπίες, και όχι από την ιδεολογική τοποθέτηση ενός κόμματος όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που, αν μη τι άλλο, έχει αποδείξει με πράξεις ότι είναι στο πλευρό όλων αυτών που οι προηγούμενες κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ είχαν στείλει στον Καιάδα της φτώχειας, της δυστυχίας, της αυτοκτονίας και λοιπών «επαγγελμάτων».

Λόγω της θέσης μου μέσα στους καθημερινούς ανθρώπους και σαν ένα στέλεχος αυτού του κόμματος που έβαλα το μικρό μου λιθαράκι για να βρίσκεται όχι έτσι απλά στην εξουσία, αλλά για να δώσει πνοή ζωής και ελπίδας για ένα καλύτερο σήμερα στην ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία, εφιστώ την προσοχή στα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι με τέτοιους είδους νομοθετικές τροπολογίες, στις επόμενες κρίσεις θα έχουν ως κρινόμενους τους ίδιους με σήμερα που, σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν απλά το χρώμα τους και προσαρμόζονται στα καινούργια τους αφεντικά, και αυτό γιατί συνάδελφοι με βαθιά αριστερή προοδευτική συνείδηση, δηλώνουν απεργία: όχι γιατί διαφωνούν με τη διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά με τη συγκεκριμένη εκβιαστική, αντισυνδικαλιστική τροπολογία.

Είμαι σίγουρος ότι, ακόμη και την ύστατη στιγμή, η δημοκρατική νοοτροπία θα υπερισχύσει των εκβιαστικών διλημμάτων.

Σταύρος Τσάβαλος

- Μέλος του Συντονιστικού της Οργάνωσης Μελών του ΣΥΡΙΖΑ ΥΠΠΟΑ

- Μέλος της Αυτόνομης Παρέμβασης του ΥΠΠΟΑ

- Πρόεδρος του Τμήματος ΥΠΠΟΑ της ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής

- (Νυν) Προϊστάμενος Τμήματος Μελετών και Έργων της ΥΝΜΤΕ Αττικής του ΥΠΠΟΑ  

Ελληνικό: Καθαρό οικόπεδο, καθαρές λύσεις;

του Λιώνη Δέδε

Το τελευταίο διάστημα πολλά έχουν γραφεί κι ακόμα περισσότερα έχουν ειπωθεί για την υπόθεση του Ελληνικού. Τμήμα του δημόσιου διαλόγου έχουν αποτελέσει οι αρχαιότητες με τρόπο, που είναι εξόχως διδακτικός, για το πώς αντιμετωπίζει το πολιτιστικό παρελθόν μια κοινωνία σε κρίση.

Ας δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία. Σχηματικά έχουν δημιουργηθεί δύο στρατόπεδα: όσοι υποστηρίζουν, ότι η επένδυση στον μητροπολιτικό πόλο Αγ. Κοσμά – Ελληνικού πρέπει να προχωρήσει «απρόσκοπτα» κι όσοι υποστηρίζουν, ότι το επιχειρείν στη χώρα οφείλει να γίνεται με όρους σεβασμού της νομιμότητας και στη συγκεκριμένη περίπτωση με απόλυτη προσήλωση στην προστασία και ανάδειξη της αρχαίας και νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Θα πρέπει να διώξουμε την αχλύ γύρω από το θέμα. Καταρχήν υπάρχουν αρχαιότητες στην ευρύτερη περιοχή; Η απάντηση είναι απλή. Σωστικές ανασκαφές, που έχουν διεξαχθεί στο παρελθόν από την αρχαιολογική υπηρεσία, έχουν φέρει στο φως κινητά κι ακίνητα μνημεία με πιο πρόσφατη την εύρεση νεκροταφείου στις ανασκαφές, που έγιναν για το τραμ. Αλλά και παλαιότερα η έρευνα έφερε τόσα και επαρκή στοιχεία, ώστε η χερσόνησος του Αγ. Κοσμά, ήδη από το 1957, να έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

Αναμένεται να βρεθούν κι άλλα αρχαία, όταν θα ξεκινήσουν οι εκσκαφές για το έργο; Οι ήδη υπάρχουσες αρχαιότητες αλλά και η εμπειρία συνηγορούν στην υπόθεση, ότι θα υπάρξουν εγκείμενες αρχαιότητες στην περιοχή. Δεν χρειάζεται να έχει σπουδάσει κανείς αρχαιολογία για να αποδεχτεί το αυτονόητο: εκσκαφές σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων στην Αττική αρχαία θα βρουν κι όχι κάρβουνο.

Έχοντας αυτά κατά νου η συζήτηση μπορεί να προχωρήσει λίγο περισσότερο. Υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη για την προστασία των αρχαιοτήτων, που προκύπτουν κατά τη φάση εκτέλεσης δημόσιων και ιδιωτικών έργων; Η απάντηση κι εδώ προκύπτει αβίαστα. Υπάρχει και πυρήνας της είναι ο Ν. 3028/2002. Στον συγκεκριμένο Νόμο σε απλά ελληνικά προβλέπεται, ότι οπουδήποτε πρόκειται να εφαρμοστεί χωρικός σχεδιασμός και υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη αρχαιοτήτων και δεν έχουν κηρυχθεί αρχαιολογικοί χώροι, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στην οριοθέτησή τους.

Σ’ αυτό το σημείο ανακύπτει και μια άλλη διάσταση του ζητήματος, γιατί το θέμα δεν είναι απλά νομικό. Τότε τα πράγματα μπορεί να ήταν κι εύκολα. Επίσης η συζήτηση δεν έχει να κάνει με τις πιθανές συμφωνίες ή διαφωνίες ειδικών επιστημόνων για τη σημασία και την ερμηνεία των ευρημάτων. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν διάλογο, που αποκτά ακαδημαϊκά χαρακτηριστικά, ούτε ίσως με την ιδεολογική χρήση μιας ανασκαφής. Πιο πρόσφατο παράδειγμα το μνημείο της Αμφίπολης, όπου το εύρημα υποδουλώθηκε στις ανάγκες της καιροσκοπικής πολιτικής εκμετάλλευσής του.

Πρέπει να δούμε το πιο σημαντικό, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα το πλουσιότατο πολιτιστικό παρελθόν μπορεί να συνδέεται με την ανάπτυξη; Τα μνημεία ορατά και μέλλοντα να αποκαλυφθούν αποτελούν έναν από τους αναπτυξιακούς πόλους για την μεταμνημονιακή Ελλάδα ή είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο κι άρα τσιμέντο να γίνουν; Συζήτηση σύνθετη, πολυεπίπεδη, σε σπαργανώδη μορφή  σήμερα, στην οποία αναμφισβήτητα δεν χωρούν ο λαϊκισμός και η δημαγωγία, που δυστυχώς στην περίπτωση του Ελληνικού περισσεύουν.

Νομίζω, ότι σκοπίμως ορισμένοι θολώνουν τα νερά, όταν υποστηρίζουν, ότι οι αρχαιολόγοι θέλουν να κηρύξουν αρχαιολογικό χώρο όλο το Ελληνικό, χωρίς να εξηγούν, τι ακριβώς σημαίνει η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου.

Θα το επαναλάβουμε ακόμα μία φορά. Είναι διαφορετικό πράγμα η κήρυξη αρχαιολογικού χώρου και διαφορετικό πράγμα η θεσμοθέτηση ζωνών προστασίας για την προστασία των μνημείων. Στην πρώτη περίπτωση δεν υπάρχουν περιορισμοί δόμησης και όροι χρήσης, άρα το οποιοδήποτε οικοδομικό – επενδυτικό πρόγραμμα υλοποιείται ανεμπόδιστα με ένα και μόνο όρο: την επίβλεψη των εκσκαφών από την αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΠΟΑ (δηλ. την έχουσα χωρική ευθύνη Εφορεία Αρχαιοτήτων), ώστε αν προκύψουν αρχαιότητες να ακολουθήσει, όπως γίνεται πάγια, η ανασκαφική έρευνα. Στην δεύτερη περίπτωση, όταν υπάρχουν ή βρεθούν αρχαιότητες μετά από συγκεκριμένη διαδικασία μπορούν να θεσπιστούν ζώνες προστασίας με περιορισμούς δόμησης και όρους χρήσης.

Σήμερα στην περίπτωση του Ελληνικού τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δεν υπάρχει πρόταση για θέσπιση ζωνών προστασίας στο ΚΑΣ, παρά μόνο κήρυξη. Θα μπορούσε κανείς να προχωρήσει ένα βήμα παρά πέρα.  Υπάρχει και η λύση της προσωρινής οριοθέτησης αρχαιολογικού χώρου, σύμφωνα με τον Ν. 3028/2002.

Καθαρή λύση λοιπόν για καθαρό οικόπεδο δεν μπορεί παρά να είναι εκείνη, που σέβεται τη νομιμότητα, αναγνωρίζει, ότι η προστασία και ανάδειξη των μνημείων αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας, δεν αφήνει τα πάντα βορά στα μονίμως αδηφάγα εργολαβικά συμφέροντα. Η υποταγή στο κοντόθωρο διακινδυνεύει το μέλλον της επένδυσης, καθώς είναι βέβαιο, ότι η υπόθεση θα κριθεί στις δικαστικές αίθουσες, με προφανή συνέπεια την καθυστέρηση στην έναρξη της επένδυσης κι ανοίγει τον επικίνδυνο δρόμο για να υπάρχουν συνεχώς στο μέλλον αιτήματα εξαιρέσεων με ανυπολόγιστη βλάβη στον πολιτιστικό μας πλούτο.

Μέχρι σήμερα μικρά και μεγάλα ιδιωτικά και δημόσια έργα από την ανέγερση μιας οικοδομής μέχρι τους μεγάλους οδικούς άξονες, τα ολυμπιακά έργα, το Μετρό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τόσα άλλα κατασκευάστηκαν και λειτουργούν με παραλλαγές πάνω σ’ αυτό τον καμβά. Το Ελληνικό δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελέσει εξαίρεση

Σε παλιότερες εποχές οι αρχαιολόγοι διαμαρτυρόμασταν γιατί ακούγαμε τη μνημειώδη φράση «σκάσε και σκάβε». Είναι τραγικό σήμερα να περάσουμε στην παραλλαγή της: «σκάσε και μην σκάβεις».

*ο Δέδες Λιώνης είναι αρχαιολόγος μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Πηγή:ΑΡΚΙ

H viral εκδρομή του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ

Αφού ευχήθηκε καλή ευρωπαϊκή πορεία στον ΠΑΟΚ – μικρή λεπτομέρεια έχει αποκλειστεί από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις -, αφού ομολόγησε αφοπλιστικά, ότι τον ενδιαφέρει η επικοινωνία κι όχι η ουσία, αφού καλημέρισε μια άψυχη κούκλα στη βιτρίνα ενός καταστήματος, ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε να ασχοληθεί και με τα προβλήματα της χώρας και των εργαζομένων.

Μας είπε κάτι καινούριο, μια ιδέα βρε αδελφέ, που να υποδηλώνει έστω, ότι απελευθερώνεται από τις ιδεοληψίες του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, που με βιαιότητα έχει εισάγει αυτός και τα εξαπτέρυγά του στον δημόσιο λόγο;  Δεσμεύτηκε για το όραμά του σε σχέση με την μεταμνημονιακή Ελλάδα;  Έπραξε το ακριβώς αντίθετο.

Επιμένει μονότονα στο ίδιο αφήγημα. Περικοπή των δημόσιων δαπανών. Ποτέ βέβαια, ο ίδιος δεν εξηγεί, τι σημαίνει αυτό για τον Δημόσιο Τομέα και τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα, όσοι θυμόμαστε το καταστροφικό του πέρασμα ως ΥΔΜΗΔ, δεν μπορούμε παρά να ακούμε με πολύ προσοχή τη δήλωσή του για την κατάργηση και συγχώνευση φορέων και το «νοικοκύρεμα» του Δημοσίου. Βέβαια ξεχνάει να πει, ότι κανείς πρώτα νοικοκυρεύει τα του οίκου του, πχ. το εξωπραγματικό χρέος της ΝΔ προς τις τράπεζες και μετά «νοικοκυρεύει» και τους υπόλοιπους. Αλλά γι’ αυτό το θέμα υπάρχει σιγή ασυρμάτου.

Συνεχίζει στην ίδια γραμμή επαναφέροντας το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Τελευταία φορά, που είχε τη δυνατότητα να προχωρήσει σε αξιολόγηση στο Δημόσιο ανά τρίμηνο περιχαρής ανακοίνωνε στα ΜΜΕ, ότι ο στόχος για απολύσεις 15.000 εργαζομένων από το Δημόσιο επιτυγχάνεται. Αποφεύγει όμως να μας πει, σε πόσες χιλιάδες απολύσεις θα προχωρήσει, αφού οι μοναδικοί υπεύθυνοι, σύμφωνα με το μοντέλο που θέλει να εφαρμόσει, για την διαχρονική κακοδαιμονία του Ελληνικού Δημοσίου είναι οι εργαζόμενοι. Αρνείται πεισματικά να παρουσιάσει το σχέδιο του για την αξιολόγηση προσωπικού. Θα περιλαμβάνει την προαγωγή των «αρίστων» διά της μεθόδου της πλαστογραφίας, της αντιγραφής, της κομματικής ταυτότητας, ή της υποχρεωτικότητας των ποσοστών;

Ιδιωτικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις παντού…. μάλιστα σ’ εκείνους τους τομείς, όπου το Δημόσιο αναδεικνύει τον κοινωνικό του και ανταποδοτικό χαρακτήρα.

Ο ίδιος θα δώσει τις πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας σε ιδιώτες. Περικοπές λοιπόν στον προϋπολογισμό για την υγεία, απολύσεις προσωπικού, κατάργηση στην πράξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Στην Παιδεία επαναλαμβάνει τις ίδιες λαϊκίστικες ιδεοληψίες. Ιδιωτικά πανεπιστήμια, άρα συνταγματική αναθεώρηση και χρηματοδότηση των Δημόσιων ΑΕΙ και ΤΕΙ αναλόγως των αποτελεσμάτων της αξιολόγησής τους από κάποιους εξωτερικούς φορείς, που ακόμα δεν μας τους έχει κατονομάσει. Απλά κάποιος πρέπει να του θυμίσει, ότι διαδικασία εσωτερικής αξιολόγησης εφαρμόζεται σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά, αν δεν ήταν αστεία. Ούτε λίγο ούτε πολύ η μεγαλύτερη ευελιξία, που προτείνει για την αναζήτηση και διαχείριση πόρων από τα σχολειά τα μετατρέπει σε εταιρείες με όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το εταιρικό δίκαιο. Είναι οργουελικό το σενάριο της πτώχευσης, σύμφωνα με το σχέδιο του, ενός Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, που δεν θα τα καταφέρει στην αγορά, αλλά για τον ίδιο δεν υπάρχει πρόβλημα. Εξάλλου μόλις χτες δήλωσε, ότι: «δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση…»

Είναι ενδιαφέρουσα η προσπάθεια να αναμειχθεί ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός με τον κοινωνικό δαρβινισμό, αλλά τόσο μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και των εργαζομένων.

Από την 82^η ΔΕΘ η ΝΔ και ο αρχηγός της σάλπισαν αντεπίθεση με ταξική στοχοπροσήλωση και εμμονή στην ίδια επιχειρηματολογία. Την απάντηση την έχουν ήδη πάρει. Θα συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση προτάσσοντας το καίριο και σημαντικό: την υπεράσπιση της εργασίας στο Δημόσιο και την ενίσχυση των κοινωνικών και ανταποδοτικών του χαρακτηριστικών.

Για την αξιολόγηση μιας τροπολογίας..

 

 

Η κατάθεση στη Βουλή της τροπολογίας, που αφορά στην αξιολόγηση του προσωπικού στο Δημόσιο, σύμφωνα με την οποία οι προϊστάμενοι Τμημάτων και Διεύθυνσης, που δεν θα προχωρήσουν στην αξιολόγηση του προσωπικού των μονάδων στις οποίες προΐστανται -συμμετέχοντας στην Απεργία / Αποχή που έχει κηρύξει ΑΔΕΔΥ- θα αποκλείονται αυτομάτως από τις επόμενες Κρίσεις Προϊσταμένων, τους στερεί το δικαίωμα ανάδειξης σε θέση ευθύνης, ενώ φαίνεται να επιχειρείται η τιμωρία της συμμετοχής στην απεργία, στην υπεράσπιση του συνδικάτου, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, καθώς επιβραβεύονται η απεργοσπασία και οι προσωπικές στρατηγικές.

            Με την εν λόγω τροπολογία, «ενταφιάζεται» η διαδικασία Αξιολόγησης στο Δημόσιο, καθώς αναιρούνται στην πράξη οι θετικές πλευρές του Ν. 4369/16 και παράλληλα ενσωματώνονται τιμωρητικές και εκβιαστικές λογικές σε αυτό.

            Η Ενωτική Αγωνιστική Εκκίνηση, είχε επισημάνει πολύ νωρίς την προβληματική εφαρμογή του Ν. 4369/16 καθώς, από μια σειρά δράσεων που αφορούσαν συνολικά στην Αξιολόγηση στο Δημόσιο (Αξιολόγηση Δομών, Οργανογράμματα, Στοχοθεσία, Ολομέλειες Τμήματος, Αμφίδρομη Αξιολόγηση, Περιγράμματα Θέσεων, Κρίσεις για Θέσεις Ευθύνης,) η κινητοποίηση του Υπουργείου, περιορίστηκε αποκλειστικά στην αξιολόγηση του Προσωπικού και μάλιστα από  προϊσταμένους, που στη πλειονότητα τους είχαν οριστεί με ανάθεση και με καταχρηστικό τρόπο από την Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

            Έτσι, ιδιαίτερα μετά τη κατάθεση της τροπολογίας, εμπεδώνεται πλέον στη συνείδηση της κοινής γνώμης και φυσικά των εργαζομένων στο Δημόσιο, πως η Αξιολόγηση, δεν είναι παρά μηχανισμός πειθάρχησης, εντατικοποίησης και τιμωρίας των εργαζομένων. Πρόκειται για πρακτική, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια αντίληψη των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων της Αριστεράς, για την Αξιολόγηση του Δημοσίου, ως έκφραση κοινωνικής λογοδοσίας, με συναίνεση και συμμετοχή των εργαζομένων και θεσμούς κοινωνικού ελέγχου, με μοναδικό στόχο την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς την κοινωνία, και ιδιαίτερα στις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Είναι ένα πρωτοφανούς σύλληψης σχέδιο, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον πυρήνα του αξιακού φορτίου της Αριστεράς, του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των υπέρτατων αξιών της κοινωνικής συγκρότησης.

            Μετά την ψήφιση της τροπολογίας, και ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα που αυτή θα επιφέρει, η ιδέα μιας διαφορετικής αντίληψης για την Αξιολόγηση στο Δημόσιο υφίσταται βαρύτατο και πιθανά ανεπανόρθωτο πλήγμα, αφού στην πράξη ενσωματώνονται σ’ αυτή οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις για το Δημόσιο και τους εργαζόμενους και «επιβραβεύονται» νοοτροπίες, που πρωτοεμφανίστηκαν με την αντιμεταρρύθμιση Μητσοτάκη.

            Κι εδώ δεν μπορεί να μη γίνει αναφορά στις βαρύτατες ευθύνες της πλειοψηφίας της ΑΔΕΔΥ, η οποία καθοδηγούμενη από κομματικές σκοπιμότητες, αρνήθηκε να κεφαλαιοποιήσει την νίκη των εργαζομένων απέναντι στην προσχηματική αξιολόγηση των απολύσεων από τον Μητσοτάκη, ενώ συνεχίζει να αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για ένα πλαίσιο αρχών, που θα διέπει την Αξιολόγηση στο Δημόσιο, κάτι που συνιστά απαίτηση της κοινωνίας και των εργαζομένων στο Δημόσιο. Πρόκειται για άρνηση άκρως αποκαλυπτική για την θεωρητική και πολιτική ένδεια, τις κομματικές σκοπιμότητες, αλλά και την σύσταση της συγκολλητικής ουσίας του αφύσικού και ετερόκλητου μετώπου.

            Φυσικά οι ευθύνες της ΑΔΕΔΥ δεν μπορούν να αποτελέσουν δικαιολογία για την κατάθεση της απαράδεκτης και απεργοσπαστικής τροπολογίας, γι αυτό:

– Καλούμε την Υπουργό Διοικητική Ανασυγκρότησης να αποσύρει την τροπολογία ξεκινώντας άμεσα διάλογο με τα συλλογικά όργανα των εργαζομένων στο Δημόσιο προκειμένου να εξευρεθεί  λύση.

– Στην περίπτωση που η τροπολογία κατατεθεί προς ψήφιση, καλούμε τους βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου και ειδικά της Αριστεράς, να υπερασπίσουν τις αξίες της απεργίας, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης καταψηφίζοντας την

– Καλούμε τέλος όλους τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και ειδικότερα τα στελέχη της διοίκησης να συμμετέχουν, μέσα από μαζικές διαδικασίες και γενικές συνελεύσεις, στην Απεργία-Αποχή

Ανακοίνωση για το Ελληνικό 13.9.2017

Είναι η πολιτιστική κληρονομιά εχθρός της ανάπτυξης;

Παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον διάλογο, που έχει αναπτυχθεί σχετικά με την επένδυση στο Ελληνικό και όλη τη σχετική επιχειρηματολογία περί αρχαιοτήτων και της ανάγκης προστασίας τους. Σ’ αυτό το πεδίο συζήτησης μπορεί εύκολα κανείς να παρατηρήσει, ότι αναπτύσσονται όλα σχεδόν τα ιδεολογήματα από την πλευρά του ακραίου νεοφιλελευθερισμού περί επενδύσεων και ανάπτυξης.

Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολα ορισμένοι ξεχνούν ή κάνουν ότι ξεχνούν. Καταντάει μονότονη και κουραστική η ίδια επαναλαμβανόμενη επιχειρηματολογία για την ανάγκη των επενδύσεων και της ανάπτυξης που θα έρθει, χωρίς σκοπίμως βέβαια, να γίνεται καμία αναφορά για τους όρους, που πρέπει να ακολουθεί οποιοδήποτε επενδυτικό σχέδιο, τουλάχιστον με όρους λειτουργίας σε ευρωπαϊκές χώρες. Εξίσου κουραστικό είναι και το απίστευτο επιχείρημα, που ακούμε από τους λάτρεις των επενδύσεων με όρους μπανανίας για το ζήτημα –όπως αυτοί το αντιλαμβάνονται- των αρχαίων στην περιοχή του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού – Αγ. Κοσμά. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λένε, ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχουν αρχαιότητες και μνημεία στο χώρο του πρώην αεροδρομίου, γιατί ακριβώς εκεί λειτουργούσε αεροδρόμιο. Μ’ άλλα λόγια αεροδρόμιο και αρχαία είναι έννοιες ασύμβατες κι άρα όσοι υποστηρίζουν κάτι διαφορετικό είναι εχθροί των επενδύσεων της ανάπτυξης κλπ. κλπ.

Ας δούμε λοιπόν μια διδακτική ιστορία από το πολύ πρόσφατο παρελθόν. Αλήθεια, όταν επιλέχθηκε ο χώρος, όπου  λειτουργεί μέχρι σήμερα ο νέος διεθνής Αερολιμένας «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα βρέθηκαν αρχαιότητες κατά τις εργασίες κατασκευής; Η απάντηση είναι προφανής. Πάμπολλες, πολλών περιόδων από την υπονεολιθική μέχρι την βυζαντινή περίοδο (προϊστορικός οικισμός στο Ζάγανι, οδοί, εργαστηριακοί χώροι, αγροικίες, ταφικοί περίβολοι κ.α., ιστάμενα μνημεία όπως ο Ι.Ν. Αγίου Πέτρου, που μάλιστα μετακινήθηκε για λόγους εξυπηρέτησης του έργου) και μια σειρά από άλλα κινητά και ακίνητα μαρτύρια της δραστηριότητας του ανθρώπου μέσα στο χρόνο. Μάλιστα για να τελειώνουμε μια για πάντα μ’ αυτό το αστείο επιχείρημα τα αρχαία που βρέθηκαν ήταν τόσα σε ποσότητα, ώστε να λειτουργεί και μουσείο σε χώρο του αεροδρομίου, όπου εκτίθενται ευρήματα των σωστικών ανασκαφών. Φανταζόμαστε ότι, αν μετά από δεκαετίες χρειαστεί να δημιουργηθεί άλλο αεροδρόμιο κάπου αλλού, δεν θα υπάρχει νουνεχής πολιτικός, που σε οποιοδήποτε σχέδιο αλλαγής χρήσης του σημερινού αεροδρομίου στα Σπάτα,  θα υποστηρίζει, ότι επειδή λειτουργούσε εκεί επί δεκαετίες και προσγειώνονταν και απογειώνονταν αεροπλάνα δεν βρέθηκαν αρχαιότητες!

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την περίπτωση του Ελληνικού. Στην περιοχή υπάρχουν, διάσπαρτα είναι αλήθεια, μνημεία των αρχαίων και νεότερων χρόνων. Ανασκαφικές έρευνες έχουν αποκαλύψει κατά το παρελθόν επίσης αρχαιότητες ορατές μέχρι και σήμερα  (εργαστηριακούς χώρους, λατομεία, ταφικό περίβολο –σήμερα όχι κατά χώραν – κ.α.)., ενώ παράλληλα ήδη από το 1957 έχει κηρυχθεί λόγω των σημαντικών αρχαιοτήτων που υπάρχουν η χερσόνησος του Αγ. Κοσμά αρχαιολογικός χώρος. Επιπλέον γνωρίζει και ο πλέον αδαής περί τα αρχαία, ότι εκσκαφές σε έκταση χιλιάδων στρεμμάτων στην Αττική είναι βέβαιο, ότι θα φέρουν στο φως αρχαία κι όχι πετρέλαιο.

Το μύθευμα λοιπόν περί ασυμβατότητας αεροδρομίου και αρχαίας και νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς καταπίπτει αμέσως και η επιμονή σε αδιέξοδες και ατελέσφορες πρακτικές διαχείρισης μόνο, ως ιδεοληψία μπορεί να κριθεί.

Ακούμε όμως κι άλλο ένα επιχείρημα: ότι τάχα, αν υπάρξει κήρυξη αρχαιολογικού χώρου, θα καθυστερήσει η επένδυση. Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με βάση το νομικό πλαίσιο που υπάρχει. Ο Ν. 3028/2002 «Για την προστασία των αρχαιοτήτων…» στην παρ. 2 του άρθρου 12 ρητά αναφέρει, ότι οπουδήποτε πρόκειται να υλοποιηθούν σχέδια οικιστικής οργάνωσης και δεν υπάρχει κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος αλλά ισχυρά επιστημονικά στοιχεία, που τεκμηριώνουν την ύπαρξη αρχαιοτήτων, τότε η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει σε προσωρινή οριοθέτηση ή κήρυξη αρχαιολογικού χώρου. Ας μην κρύβουμε τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο. Αυτή η διάταξη προστατεύει το πολιτιστικό περιβάλλον από στρεβλές αντιλήψεις προηγούμενων δεκαετιών για την οργάνωση και χρήση του χώρου σε μεγάλα και δημόσια ιδιωτικά έργα. Δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε άλλη ανάγνωση.

Γνωρίζουμε οι εργαζόμενοι στο υπουργείο πολιτισμού από πρώτο χέρι, πόσες φορές στο παρελθόν δώσαμε σκληρούς αγώνες για να υπερασπιστούμε το αυτονόητο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Μετρό Θεσσαλονίκης. Γνωρίζουμε ότι όπου επικράτησαν μικρόνοες και εξαμβλωματικές αντιλήψεις διακυβεύτηκε το κύρος της αρχαιότερης Δημόσιας Υπηρεσίας με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα των ανασκαφών στην Αμφίπολη.

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι επενδύσεις και ανάπτυξη χωρίς ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά δεν ωφελούν το κοινωνικό σύνολο, στο οποίο υποτίθεται ότι απευθύνονται.

Γνωρίζουμε ότι τα μνημεία ορατά κι όσα μέλλουν να αποκαλυφθούν στην περιοχή του Ελληνικού δεν επηρεάζουν, ούτε καθυστερούν την επένδυση. Αντίθετα μπορούν να προσδώσουν, όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές προστιθέμενη αξία.

Αντίθετα αντιεπενδυτικές και αντιαναπτυξιακές είναι όλες εκείνες οι φωνές, που διαχρονικά υποστηρίζουν τη γνώστη θέση «τσιμέντο να γίνει», όσοι με λάθος χειρισμούς διακυβεύουν το μέλλον της επένδυσης σε δικαστικές αίθουσες, καθώς αν δεν διατηρηθούν οι πρόνοιες της κείμενης νομοθεσίας είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν προσφυγές, όσοι δεν πιστεύουν ότι είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος, όσοι αγνοούν, ότι ένα από τα ταυτοτικά στοιχεία της καθ’ ημάς Αριστεράς είναι η προστασία και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η επένδυση στο Ελληνικό μπορεί να γίνει αλλά με απόλυτο σεβασμό σε ότι προβλέπεται από την νομοθεσία. Δώσαμε πολλούς σκληρούς αγώνες στο παρελθόν για να υπερασπιστούμε εργασιακά δικαιώματα και να αποκρούσουμε κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και απαξίωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Με το ίδιο πάθος και την ίδια ευθυκρισία θα συνεχίσουμε.

Αναγνώριση προϋπηρεσίας εκτός δημοσίου τομέα

Το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (Τ.Ε.Ε.), με την υπ' αρ. πρωτ. 18606/28.7.2017 ανακοίνωσή του, ξεκαθαρίζει οριστικά τα πράγματα σχετικά με το ζήτημα της αναγνώρισης προϋπηρεσίας εκτός δημοσίου τομέα και καλό θα ήταν τα μέλη του Γ' Υπηρεσιακού Συμβουλίου να τελειώνουν πια με το θέμα αυτό.

Σταύρος Τσάβαλος 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ...ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ...

 28.7.2017

Η αναστολή της 48ωρης απεργιακής κινητοποίησης στην Αττική που είχε προκηρυχθεί από την πλειοψηφία της ΠΟΕ ΥΠΠΟ, μόνο έκπληξη δεν προκαλεί σε όσους παροικούν στην Ιερουσαλήμ του συνδικαλιστικού μεσαίωνα στο ΥΠΠΟΑ. Για εμάς ήταν μια σχεδόν προεξοφλημένη κίνηση. Το παρελθόν της θνήσκουσας και μεταλλαγμένης σε ΔΗΣΥΠ παλιάς ΠΑΣΚΕ, καθώς και της ΔΑΚΕ παράταξης της «αριστείας» αλλά και της καλπονοθείας (πολύ πρόσφατα στο τελευταίο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ), αποτελούν εχέγγυο για τον εξευτελισμό των αγώνων και των απεργιών για άλλη μια φορά στο ΥΠΠΟΑ.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ ΥΠΠΟ της 20-07-2017 κλήθηκαν οι Γενικοί Σύμβουλοι σε συνεδρίαση με θέματα ημερήσιας διάταξης:

1.                  Ταμείο Αλληλοβοήθειας

2.                  Προσλήψεις προσωπικού

3.                  Οργανισμός ΤΑΠΑ – κεκτημένα εργαζομένων

4.                  ΓΓΑ – κτιριακό ζήτημα

5.                  Εκλογή νέου προέδρου Γ.Σ.

Αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία της εκλογής νέου προέδρου του ΓΣ με την ανάδειξη του εκλεκτού της θνήσκουσας και μεταλλαγμένης σε ΔΗΣΥΠ – ΠΑΣΚΕ, με πραγματική έκπληξη διαπιστώσαμε από την εισήγηση του προέδρου της Ε.Ε. της Ομοσπονδίας, ότι υπήρχαν κι άλλα θέματα στην ημερήσια διάταξη, τα οποία δεν αναφέρονταν στην αρχική ειδοποίηση. Όπως ήταν φυσικό ως Αυτόνομη Παρέμβαση, όταν εκφωνήθηκε η πρόταση για 48ωρη απεργία για το Σαββατοκύριακο 28-29 Ιούλη, ζητήσαμε το αυτονόητο: να κατατεθεί γραπτά από τις ΔΗΣΥΠ – ΔΑΚΕ το διεκδικητικό πλαίσιο της απεργίας, ώστε να τοποθετηθούν όλες οι παρατάξεις επί του πλαισίου και να μην αρκεστούν, ειδικά όταν πρόκειται για μια τόσο σημαντική δράση, σε προφορικές εκφωνήσεις, οι οποίες ως γνωστόν επιδέχονται και αλλοιώσεις, μετατροπές κ.ο.κ. Η πλειοψηφία του Γενικού Συμβουλίου αρνήθηκε τη δική μας πρόταση και με ψήφους ΔΗΣΥΠ – ΔΑΚΕ προχώρησε στην προκήρυξη της 48ωρης απεργίας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν, ότι πρόταση για απεργία δεν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη αλλά κατατέθηκε αιφνιδιαστικά και προφορικά. Από αυτό το σημείο και μετά αρχίζουν οι παλινωδίες, οι εξαπατήσεις και οι οβιδιακές μεταμορφώσεις των ΔΗΣΥΠ – ΔΑΚΕ. Δικαιωθήκαμε πικρά στο αίτημα μας για την κατάθεση γραπτώς του διεκδικητικού πλαισίου. Άλλα πράγματα ακούσαμε στο Γ.Σ., ότι ορίζουν την ανάγκη για την προκήρυξη της απεργίας κι άλλα τελικά είδαν το φως της δημοσιότητας. Μάλιστα οι συντάκτες του σχετικού κειμένου στη βιασύνη τους να συντάξουν το σχετικό  εξώδικο της Παρασκευής 21-07-2017, προχώρησαν στην παγκόσμια πρωτοτυπία να αναφέρονται αριθμητικά σε πέντε αιτήματα ενώ αριθμούν έξι (κατά σειρά Α, Β, Γ, Δ, Στ) !!! Προφανώς το πέμπτο αίτημα που εκφωνήθηκε στο Γενικό Συμβούλιο, έκριναν, ότι δεν ήταν δημοσιοποιήσιμο κι έτσι απλώς το απάλειψαν από το σχετικό κείμενο.

Σ’ αυτό το σημείο ας φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας. Στις πιο μαύρες μέρες των μνημονίων των κυβερνήσεων και συγκυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι οι εργαζόμενοι στο υπουργείο Πολιτισμού, ότι όχι μόνο δεν έκλειναν αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία, αλλά όσοι τολμούσαμε έστω να ψελλίσουμε την ανάγκη να υπερασπιστούμε τη δουλειά μας και την αξιοπρέπεια μας, θεωρούμασταν αντικοινωνικά στοιχεία, πλειοδότες του λαϊκισμού κι άλλα νόστιμα, που δεν τα ξεχνάμε. Τότε οι παρηκμασμένες και γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ τηρούσαν «υπεύθυνη» στάση και εμπόδιζαν κάθε αγωνιστική κινητοποίηση, για να μην πληγεί η εθνική οικονομία, να μην στερήσουμε από τουρίστες τη δυνατότητα να επισκεφτούν μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους κι άλλα παρόμοια. Φαίνεται, ότι όσα επικαλούνταν, όταν κυβερνούσαν οι πολιτικοί τους πάτρονες, σήμερα δεν ισχύουν.

Όμως η ιστορία έχει και συνέχεια. Αν και απείχαμε από τη ψηφοφορία στο ΓΣ για τους λόγους που μόλις αναπτύξαμε, δηλώσαμε στο Γενικό Συμβούλιο, ότι η παράταξή μας ακριβώς, επειδή δεν έχει μάθει στην απεργοσπασία, αλλά στη συμμετοχή στους αγώνες και στη διαρκή σύγκρουση για τη βελτίωση των όρων εργασίας, θα συμμετέχουμε στην απεργία.

Όμως με την πάροδο των ημερών τα ερωτήματα πλήθαιναν. Πέραν όλων των άλλων δεν πήραμε απάντηση, γιατί η απεργία περιορίζεται στην Αττική. Τα αιτήματα, έστω κι αυτά τα κολοβωμένα, αφορούν μόνο τους συναδέλφους της Αττικής; Η ανάγκη για πρόσληψη τακτικού προσωπικού αναφέρεται μόνο στις υπηρεσίες που εδρεύουν στην Αττική; Η επιτάχυνση των διαδικασιών γα την παραίτηση της υπουργού πολιτισμού από την άσκηση ένδικων μέσων είναι ζήτημα που περιορίζεται στα γεωγραφικά όρια της Αττικής;, Η ανάγκη για μετατροπή συμβάσεων όσων συναδέλφων καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες το ίδιο; Η υποχρηματοδότηση του ΥΠΠΟΑ κι αυτό ζήτημα Αττικής είναι; Ακόμα περισσότερο απεργία Σαββατοκύριακο, όταν όλοι γνωρίζουμε, ότι από όλους τους συναδέλφους οι μόνοι που εργάζονται λόγω της φύσης του επαγγέλματος Σάββατο και Κυριακή είναι οι συνάδελφοι αρχαιοφύλακες; Μ’ άλλα λόγια η Ομοσπονδία (δευτεροβάθμιο όργανο) περιορίζει την δράση της γεωγραφικά σ’ ένα νομό και εργασιακά σε μία μόνο κατηγορία εργαζομένων του ΥΠΠΟΑ. Τα ερωτήματα αυτά ακόμα περιμένουν απάντηση, αλλά πολύ φοβούμαστε, ότι ποτέ δεν θα απαντηθούν επαρκώς, γιατί η ειλικρινής απάντηση θα εκθέσει τους εμπνευστές αυτού του σχεδίου.

Η διδακτική όμως ιστορία έχει και συνέχεια. Στο διαδικτυακό τόπο της ΠΟΕ ΥΠΠΟ (http://poeyppo.gr/) στις 26-07-2017 ανεβαίνει ανακοίνωση, όπου η πλειοψηφία της Εκτελεστικής Επιτροπής δηλ. η γνωστή ΔΗΣΥΠ – ΔΑΚΕ αναγγέλλει μεταξύ άλλων ότι: «Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, τα προβλήματα γιγαντώνονται και οι λύσεις αγνοούνται!». Εξακολουθεί βέβαια να υπάρχει στην ανακοίνωση το ίδιο πλαίσιο (με τη γνωστή σειρά Α, Β, Γ, Δ, Στ), το αίτημα Ε στις 26/7 ακόμα αγνοείται.

Την ίδια μέρα (!) μαθαίνουμε με νεότερη ανακοίνωση πάλι από την Ε.Ε. της Ομοσπονδίας, ότι αναστέλλεται η απεργία, γιατί μετά από «συνάντηση με την υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού … η κα. Υπουργός αντιμετώπισε με υπευθυνότητα τα ζητήματα που έθεσε με το εξώδικό της η ΠΟΕ ΥΠΠΟ, δρομολογώντας συγκεκριμένες ενέργειες για χρόνια ζητήματα που αφορούν τους εργαζομένους στο ΥΠΠΟΑ».

Εντυπωσιαστήκαμε. Μέσα σε λίγες ώρες την ίδια μέρα λύθηκε ο κόμπος που είχε φτάσει στο χτένι και λύθηκαν τα χρόνια ζητήματα.

Παρ’ όλα αυτά, αντί να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματά μας, δημιουργήθηκαν ακόμα περισσότερα, καθώς σε αυτή τη συνάντηση, παρότι η Αυτόνομη Παρέμβαση συμμετέχει με δύο μέλη της στην Ε.Ε., δεν κληθήκαμε να λάβουμε μέρος στη συζήτηση με την πολιτική ηγεσία.

Τα ερωτήματα μας λοιπόν απευθύνονται στους συμμετέχοντες στη συζήτηση.

Για παράδειγμα

Α) ποιες είναι οι ενέργειες για τις οποίες υπήρξαν δεσμεύσεις για το Ταμείο Αλληλοβοήθειας; Δεσμεύτηκε η πολιτική ηγεσία και σε ποια κατεύθυνση για το Ταμείο Αλληλοβοήθειας; Θα επιλυθούν τα ζητήματα που σχετίζονται με το Τ.Α. έως τα μέσα Σεπτέμβρη και μετά θα εκδοθεί η σχετική Υπουργική Απόφαση;   Θυμίζουμε σε όλους, ότι πάγια θέση της Αυτόνομης Παρέμβασης είναι η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου του Τ.Α. αλλά και η διεξαγωγή πλήρους οικονομικού ελέγχου προηγούμενων χρήσεων, ώστε να μην υπάρχει καμία σκιά για τον τρόπο διαχείρισης δημόσιου χρήματος.

Β) Υπήρξε συμφωνία για την καταβολή των πέραν του πενθημέρου και των εξαιρεσίμων για τους συνάδελφους αρχαιοφύλακες και προς ποια κατεύθυνση;

Γ) Θα μετατραπούν οι συμβάσεις των συναδέλφων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες κι αν ναι πότε;

Δ) Υπήρξε δέσμευση με καθορισμό συγκεκριμένων ημερομηνιών για την προκήρυξη πρόσληψης 200 αρχαιοφυλάκων και 33 αρχαιολόγων;

Ε Συστάθηκε ομάδα εργασίας για νε επεξεργαστεί τον νέο Οργανισμό του ΤΑΠ; Αν ναι ποιοι συμμετέχουν θεσμικά;

Στ) Αντιμετωπίστηκε το ζήτημα μεταστέγασης της ΓΓΑ στο κτίριο Κεράνη; Αν ναι ποιες είναι οι εξελίξεις;

Ζ) Τέλος, γιατί τίποτα δεν πρέπει να παραμένει στο σκοτάδι της κρυφής ατζέντας και της «μυστικής διπλωματίας». Τέθηκε κι άλλο ζήτημα από την πλειοψηφία της Ε.Ε. της ΠΟΕ ΥΠΠΟ; Για παράδειγμα το εκφωνηθέν στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ ΥΠΠΟ  και μηδέποτε καταγραφέν αίτημα Ε; Αν ναι τι συμφωνήθηκε;

Είναι προφανές, ότι τα ερωτήματα είναι πολλά.  Ξεπερνούν κατά πολύ την διαμάχη, που μπορεί να υπάρχει μεταξύ συνδικαλιστικών παρατάξεων και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την παρέμβαση στα δημόσια πράγματα. Ακουμπούν τον πυρήνα της οργανωμένης και συλλογικής δράσης των εργαζομένων.

Δεν είναι δυνατό πλειοψηφίες που έρχονται από το παρελθόν, να χρησιμοποιούν κατά πως τις βολεύει αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία καθώς και τους εργαζόμενους σ’ αυτά, για να επιβάλλουν τη δική τους στρεβλή αντίληψη.

Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο την υποταγή του συλλογικού στο ατομικό. Οι αγώνες στο ΥΠΠΟΑ ενάντια στις διαθεσιμότητες, τις εφεδρείες, τις απολύσεις, τις διώξεις που είχε εξαπολύσει το δίδυμο Μητσοτάκη – Χριστοφιλοπούλου, δεν αποτελούν διαβατήριο, για όλους όσοι περιμένουν με αγωνία την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών για να συνεχίσουν να παριστάνουν τους μπουφόνους του συνδικαλισμού,  προκηρύσσοντας απεργίες για να τις πάρουν μετά πίσω, εξευτελίζοντας τα μέσα πάλης που έχουν στη διάθεσή τους οι εργαζόμενοι σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο του αταλάντευτου αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των συναδέλφων στο ΥΠΠΟΑ, την επανόρθωση των αδικιών, την ενδυνάμωση των συλλογικών μορφών οργάνωσης της εργασίας στο υπουργείο, τη διεκδίκηση όλων όσων μας έχουν στερήσει οι πολιτικές των μνημονίων και της εποπτείας.

Στεκόμαστε κριτικοί και επικριτικοί σε ότι απαξιώνει τον συνδικαλισμό και τη συλλογική δράση στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η ελπίδα δεν πέθανε, όσο κι αν διάφοροι πολιτικοσυνδικαλιστικοί κύκλοι μας αντιμάχονται λυσσαλέα.

Τον αγώνα μας τον δώσαμε μαζί με τους συναδέλφους στο φως της μέρας, έτσι θα συνεχίσουμε.

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ:

• Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη….-28.2.2019

• Κουμπάρε κουμπάρε είσαι εδώ; - 6.12.2018
•  Βροντούν όλα τα σίδερα βροντάει κι η σακοράφα 3.12.2018

• Ενημέρωση από Δ.Σ. Ταμείου Αλληλοβοήθειας - 3.12.2018
• Το Ταμείο Αλληλοβοήθειας και ο φαύλος κύκλος των δανείων βοηθημάτων -Ανακοίνωση 1.12.2018
• Περί ομοφωνίας και άλλων και(ε)νών δαιμονίων ΙΙ 7.3.2018
• Σχετικά με την κατάληψη του Ταμείου Αλληλοβοηθείας 2.3.2018
• ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΙ ΚΡΑΥΓΕΣ 19.1.2018
• Συμπαράσταση στο συνάδελφο Μηχανικό Θανάση Στεργίου 13.2.2018
• Ανοιχτή επιστολή Στεργίου για το ΤΑΥΠΥΠΠΟ προς τους συναδέλφους εργαζόμενους στο ΥΠΠΟΑ-9.2.2018
• Οι γελοιότητες του παλαιοσυνδικαλιστικού κατεστημένου – Μονόπρακτη Ιλαροτραγωδία-7.2.2018
• Tέλος εποχής 30.10.2017
•  Η Οβιδιακή μεταμόρφωση της ΠΟΕ ΥΠΠΟ- 16.10.2017
• ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ...ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΑΔΕΙΑΝΟ...28.7.2017

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ Β.Λ.

Ψήφισμα που κατατέθηκε από την Αυτόνομη Παρέμβαση στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ ΥΠΠΟ στη συνεδρίαση της 20ης-7-2017 και δεν εγκρίθηκε, καθώς καταψήφισαν οι ΔΗΣΥΠ και ΔΑΚΕ. Οι συγκεκριμένες παρατάξεις για άλλη μια φορά, σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους ακόμα και για ένα θέμα που αφορά τις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν τα στερεότυπα του παρηκμασμένου και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Εμείς θα συνεχίσουμε ακάματα στον ίδιο δρόμο της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας και των ατομικών ελευθεριών.

Ανακοίνωση ΕΜΔΥΔΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ/Τμήμα Πολιτισμού και Αθλητισμού

Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ.  ΑΤΤΙΚΗΣ

Τμήμα Πολιτισμού και Αθλητισμού

ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ

Τηλ.: 2103253059 (εσ. 4202), Fax: 2103232547, Κιν: 6944905164

 

Αθήνα, 15 Ιουλίου 2017

Αρ. πρωτ. : 20

ΘΕΜΑ: Αναγνώριση προϋπηρεσίας εκτός δημοσίου τομέα

Με αφορμή το έγγραφο της Ομοσπονδίας της ΕΜΔΥΔΑΣ, θα θέλαμε για άλλη μια φορά να τονίσουμε ότι δεν χωράει πια αμφισβήτιση από κανέναν ότι η βεβαίωση του ΤΕΕ και μόνο, αρκεί ως αποδεικτικό στοιχείο για την αναγνώριση προϋπηρεσίας εκτός δημοσίου τομέα για τους Διπλ. Μηχανικούς, και για τον λόγο αυτό θεωρούμε ότι το θέμα δεν χρήζει άλλης καθυστέρησης από το Γ' Υπηρεσιακό Συμβούλιο του ΥΠΠΟΑ.
Ο μόνος λόγος οποιασδήποτε καθυστέρησης θα μπορούσε να είναι τυχόν έλεγχος για το εάν ο ζητούμενος χρόνος του κάθε ενδιαφερόμενου Μηχανικού δεν έχει αναγνωριστεί ως προϋπηρεσία στο δημόσιο τομέα με προηγούμενες Αποφάσεις από τη Δ/νση Διοικησης και Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού του ΥΠΠΟΑ.

Με την ευκαιρία, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Δ/νση Διοίκησης και Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού του ΥΠΠΟΑ καθώς και τους συναδέλφους διοικητικούς οι οποίοι, εκτός του συνηθισμένου φόρτου εργασίας τους, έχουν επωμισθεί και αυτήν την ταλαιπωρία για όλους εμάς.

   Ο Πρόεδρος                                                                               Η Γραμματέας

 Σταύρος Τσάβαλος                                                              Μαριάννα Σαβράμη

 

7123/13.7.22017 - ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ